Tibetan
མ་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་གང་ཞེ་ན། སྦྱོར་བའི་ལམ་ནི་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་གཞི་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ས་དང་པོ་མན་ཆད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ས་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ལས་འདའ་བ་དེ་ས་དང་པོ་ནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྟོགས་རིགས་སུ་ཐལ། དེ་ཐེག་དམན་གྱི་ས་ལས་འདའ་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་འཛིན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེས་དེ་སྤང་བར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་དུ། སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་མེད་པར་ཐལ། དེ་ཡན་ཆད་དུ་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཆད་པའི་སྐབས་སུ། སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་དང་། གཉེན་པོ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ། སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་སྤང་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ལམ་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་གདམས་ངག་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ཁོ་ནར་ཉན་པར་ཐལ། དོན་གསལ་ལས། ལས་དང་པོ་པ་དེ་ལྟར་གདམས་ངག་ཐོབ་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་འབྱུང་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་གྱི་ཁྱབ་པ་ཁས། གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་གཞི་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཙམ་ནི་རྒྱུན་མཐའི་བར་ན་ཡོད་དེ། རྒྱུན་མཐའི་བར་དུ་གཞིའི་ཆོས་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་བག་ལ་ཉལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མཚན་འཛིན་རགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ས་བདུན་པའི་བར་དུ་སྒོམ་དགོས་ཏེ། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་མཚན་འཛིན་མངོན་གྱུར་པ་འབྱུང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། དོན་ལ་མེད་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་དང་། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་དང་།
Chinese
應當只修習那個。那麼，那些修習的方便是什麼呢？因為說了「方便道」的緣故。初者，通達基無自性的智慧，應當在初地以下修習，因為它是為了超越小乘地而修習的，而超越它，是從初地獲得的緣故。遍（周遍，普遍）是承認的。如果第一個理由不成立，那麼，基智方便應當是通達人無我的證悟種類，因為它是為了超越小乘地而修習的緣故，因為那個不成立的緣故。如果承認，那麼，執著基、道、果三者為實有的執著，應當是人我執，因為承認那個的緣故。如果承認，那麼，聲聞阿羅漢相續中的基智，應當斷除它。又，在初地以上，「行持之想不相符」之時的不相符，應當不存在，因為在那以上沒有基智方便的緣故。周遍，因為在解釋不相符之時，說了「行持之想不相符」，以及在解釋對治之時，說了「遮止行持的方便」的緣故。第二者，大乘的修斷，成為所取分別的對治的大乘修道之方便，近取道，應當只修習大乘的加行道，因為在那裡說了方便道的詞語的緣故。大乘的教言，應當只聽聞大乘的資糧道，因為《義明》中說：「最初的業者如此獲得教言，必定會產生決擇分，因此稱為決擇分」的緣故。兩者的周遍是承認的。第二個是，一般來說，僅僅是基智方便，在有邊之間存在，因為在有邊之間，對於基的法有實執的習氣的緣故。粗分的執相的對治，必須修習到七地，因為在七地以下，可能會產生現行的執相的緣故。在「彼未圓滿與極圓滿」之時，三種自性的體性依次是，在意義上不存在卻認為存在的遍計所執法，以及由自己的因緣和其他的勢力所產生的緣起，以及
English
That should be meditated on exclusively. So, what are the means of meditating on those aspects? It is said, "Because it is said, 'the path of means'." Firstly, the wisdom that realizes the absence of inherent existence of the basis should be meditated on below the first ground, because it should be meditated on in order to transcend the grounds of the Lesser Vehicle, and transcending it is obtained from the first ground. The pervasion is accepted. If the first reason is not established, then the basis-wisdom means should be the type of realization that realizes the selflessness of persons, because it should be meditated on in order to transcend the grounds of the Lesser Vehicle, because that is not established. If it is asserted, then the clinging to characteristics that clings to the basis, path, and result as real should be the clinging to the self of persons, because that is asserted. If it is asserted, then the basis-wisdom in the continuum of a Hearer Arhat should abandon that. Furthermore, above the first ground, the non-conformity of the thought of conduct should not exist, because there is no basis-wisdom means above that. The pervasion is that when explaining the non-conformity, it is said, "The non-conformity of the thought of conduct," and when explaining the antidote, it is said, "The means of preventing conduct." Secondly, the abandonment of meditation in the Great Vehicle, which has become the antidote to apprehended conceptualization, the means of the path of meditation of the Great Vehicle, the approaching path, should be meditated on only as the path of joining of the Great Vehicle, because the term "path of means" is mentioned there. The instructions of the Great Vehicle should only be listened to as the path of accumulation of the Great Vehicle, because in Don Sel it is said, "When the first practitioner thus obtains the instructions, the limb of ascertainment will necessarily arise, therefore it is called the limb of ascertainment." The pervasion of both is accepted. The second is that, in general, merely the basis-wisdom means exists between the extremes of existence, because between the extremes of existence, there is the latent tendency of clinging to the reality of the basis. The antidote to gross clinging to characteristics must be meditated on up to the seventh ground, because below the seventh ground, manifest clinging to characteristics may arise. In the case of "that which is not complete and that which is completely complete," the characteristics of the three natures are, in order, the imputed phenomena that are perceived as existing when they do not exist in reality, and the dependent arising that arises due to one's own causes and conditions and the power of others, and
Tibetan
མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་རྙེད་པའི་རྙེད་དོན་གང་ཞིག ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ་དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཆོས་ཅན། གཞན་དབང་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་སྦྱོར་བཞི་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་ནི་གཞན་དུ་འཆད་པར་འདོད་པས་འདིར་མ་སྤྲོས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཆོས་ཅན། གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བདེན་པ་མངོན་རྟོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་མི་རྟག་པར་སྒོམ་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་རྟག་པ་བཀག་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ་ཟེར་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཆད་མཐའ་སྒོམ་པར་ཐལ། རྟག་པའི་མཐའ་བཀག་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། བདེན་འཛིན་སྒོམ་པར་ཐལ། ཡོད་འཛིན་བཀག་ནས་སྒོམ་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྟོགས་རིགས་གསུམ་མ་ཚང་བར་ཐལ། ཁྱོད་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་མེད་གསུམ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། རྟོགས་རིགས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པའི་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་རྟོགས། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་རྟོགས། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཟག་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱི
Chinese
以穷究究竟的理智量所获得的获得之义为何？名为境的究竟实相。第一，事物法，应是所诠释的，因为具有该特征，即因为是基础成立的缘故。若认为其为根本，则应非是，因为是他自在的缘故。第二，法身法，应是他自在的，因为具有该特征，即因为是出自修习自身的因缘四合的缘起。若认为其为根本，则应非是，因为是常法的缘故。第三，瓶子的法性法，应是该特征，因为是所诠释的缘故。若认为应是，则应非是，因为未被穷究究竟的理智量所获得，即因为它的自性未成立的缘故。这些想要在别处阐述，故在此不广说。于“苦等谛”之时，大乘的见道智忍十六刹那法，是从宣讲基智之时所开示的大乘见道，即因为是远离了三十二种增益的大乘之谛现证的缘故。有些人说，该法，应观修色等无常，因为遮止色等常法后观修的缘故。若认为应是，则应非是远离三十二种增益，若说，该法，应观修断边，因为遮止常边后观修的缘故。此外，远离四边戏论的离戏现证之智慧法，应观修实执，因为遮止有执后观修的缘故。彼说，该法，于你而言，应不具足三种觉悟之类，因为你不是无常等十六种行相的缘故。若问，若是现证三种无我的智慧，则应必须是无常等十六种行相，若是具有三种觉悟之类的智慧，则应必须是那样。若认为应是，则第八地菩萨相续中的一切戏论遮止的灭尽定法，应是那样，因为是那样的缘故，即因为也现证人无我，也现证所取法无我，也现证能取法无我的缘故，即因为现证人等无自性的缘故。
English
What is the meaning of attainment found by the ultimate analytical wisdom? It is called the ultimate reality of the object. Firstly, the object is a phenomenon. It should be what is being signified, because it has that characteristic, that is, because it is the established basis. If it is considered the root, then it should not be, because it is dependent on others. Secondly, the Dharmakaya is a phenomenon. It should be dependent on others, because it has that characteristic, that is, because it is an interdependent arising from meditating on the four combinations of its own causes and conditions. If it is considered the root, then it should not be, because it is permanent. Thirdly, the nature of a vase is a phenomenon. It should have that characteristic, because it is what is being signified. If it is considered so, then it should not be, because it is not found by the ultimate analytical wisdom, that is, because its essence is not established. These I intend to explain elsewhere, so I will not elaborate here. In the context of "truths such as suffering," the sixteen moments of the Great Vehicle's path of seeing, knowledge, and forbearance are phenomena. They are the Great Vehicle's path of seeing taught from the time of explaining the basis of knowledge, that is, because they are the direct realization of the Great Vehicle's truths, free from thirty-two imputations. Some say, that phenomenon should be meditated upon as impermanent, such as form, because it is meditated upon after negating the permanence of form, etc. If it is considered so, then it should not be free from thirty-two imputations. If it is said, that phenomenon should be meditated upon as annihilation, because it is meditated upon after negating the extreme of permanence. Furthermore, the wisdom of direct realization of non-elaboration, free from the elaboration of the four extremes, is a phenomenon. It should be meditated upon as grasping at truth, because it is meditated upon after negating grasping at existence. He says, that phenomenon, for you, should not possess the three types of realization, because you are not of the nature of the sixteen aspects such as impermanence. If asked, if it is the wisdom that directly realizes the three selflessnesses, then it must be of the nature of the sixteen aspects such as impermanence. If it is the knowledge that possesses the three types of realization, then it must be so. If it is considered so, then the cessation attainment that prevents all elaborations in the continuum of an eighth-ground bodhisattva is a phenomenon. It should be so, because it is so, that is, because it also directly realizes the selflessness of the person, also directly realizes the selflessness of the object, and also directly realizes the selflessness of the subject, that is, because it directly realizes that persons, etc., are without inherent existence.