Tibetan
་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། དེའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་མཐོང་ལམ་པ་ཆོས་ཅན། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པར་ཐལ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། ཇི་བཞིན་ཡང་དག་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་སོགས་རྣམས་ལས་འདས་གྱུར་ཀྱང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། འཁོར་འདས་ལ་བླང་དོར་གྱི་མཚན་མར་གཟུང་བའི་མཚན་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བ་གང་ཞིག ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་མཐོང་ལམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་གཞི་ཤེས་སུ་ཐལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དེ་དེ་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་མཐོང་ལམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་ཉི་ཚེ་བ་མིན་པར་ཐལ། བྱང་སེམས་འཕགས་པས་རྟོགས་པའི་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉི་ཚེ་བ་དང་སྣ་ཚོགས་ཉིད། །ཅེས་པའི་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང་། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་གཞི་ཤེས་སུ་ཐལ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་། དུས་གསུམ་གྱི་ཆོས་དང་། སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་ཞེན་སྤྱོད་དངོས་སུ་འགོག་ནུས་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཁས་བླངས་ཏེ། ས་དང་པོའི་བྱང་སེམས་དེས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། སྔ་མའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེས་དེ་དངོས་སུ་འགོག་ནུས་པ་གང་ཞིག ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དེས་དེ་དངོས་སུ་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ལ། རྫས་དང་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་རྫས་འཛིན་རྟོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་ཐལ། བདེན་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི
Chinese
应当知晓如同不具眼睛一般。这与“凡夫、声闻、独觉、新入大乘之菩萨”的论典相违背。对此有人说：这是指声闻和独觉的凡夫，他们的圣者们现量证悟了如来藏。如果这样说，那么声闻见道者，由于业和烦恼的力量，不应再于轮回中受生，因为他们现量见到了如来藏。这是周遍的。如《宝性论》所说：“以如实正见之故，即使已超越生等，”。又，声闻的见道者，对于轮回和涅槃，执取应取舍之相的执着和执取方式，应与大乘的见道者直接相违。因为你和他们两者，在执取法无我的见道上是相同的。又，它（声闻的见道）应成为从“知晓诸时皆平等”之处所直接显示的基智。菩萨的见道也是如此，因为你和他们两者，在执取法无我的见道上是相同的。如果承认，那么应成为对治的基智。又，它（声闻的见道）不应是短暂的分别念，因为圣菩萨所证悟的执取法无我，你也证悟了。如果承认，那么与“短暂和多样性”的论典相违背。又，它（声闻的见道）应成为从“色等蕴空性”之处所直接显示的基智，因为它是能够直接阻断对色等法性、三时之法、布施等行为产生执着行为的基智。如果不成立，那么就承认，初地菩萨应能以声闻、独觉、阿罗汉的智慧力量来压倒他们，因为前者的相续的基智能够直接阻断后者，而后者的相续的基智不能直接阻断前者。第五，从“有实和假立的所依”之处所直接显示的实执证悟，应成为烦恼障，因为它属于实执。如果承认，那么大乘加行道的
English
It should be known as if lacking eyes. This contradicts the treatise that says, "Ordinary beings, Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas who have newly entered the Mahayana." To this, someone might say: This refers to the ordinary beings among Shravakas and Pratyekabuddhas, but their noble ones directly realize the Tathagatagarbha. If so, then a Shravaka who has attained the path of seeing should not take rebirth in samsara due to the power of karma and afflictions, because they have directly seen the Tathagatagarbha. This is pervasive. As stated in the Uttaratantra, "Because of seeing correctly as it is, even though having transcended birth and so on." Furthermore, the path of seeing of a Shravaka, the grasping and the manner of grasping that take samsara and nirvana as characteristics of what should be accepted and rejected, should directly contradict that of the Mahayana path of seeing. Because you and they both are the same in the path of seeing that realizes the absence of inherent existence of phenomena. Also, it (the Shravaka's path of seeing) should become the foundational wisdom directly revealed from the point of "knowing all times as equal." The Bodhisattva's path of seeing is also the same, because you and they both are the same in the path of seeing that realizes the absence of inherent existence of phenomena. If you accept this, then it should become the foundational wisdom that is the antidote. Also, it (the Shravaka's path of seeing) should not be a momentary conceptualization, because the grasping of the absence of inherent existence of phenomena that is realized by the noble Bodhisattva is also realized by you. If you accept this, then it contradicts the treatise that says, "Momentary and diverse." Also, it (the Shravaka's path of seeing) should become the foundational wisdom directly revealed from the point of "form and other aggregates are emptiness," because it is the foundational wisdom that can directly prevent the clinging behavior towards the nature of form and other phenomena, the phenomena of the three times, and the practices of generosity and so on. If it is not established, then concede it, and the Bodhisattva of the first ground should be able to overpower the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Arhats with the power of their wisdom, because the foundational wisdom of the former continuum can directly obstruct the latter, while the foundational wisdom of the latter continuum cannot directly obstruct the former. Fifth, the realization of grasping at entities directly revealed from the point of "the basis of substance and imputation" should become afflictive obscurations, because it belongs to grasping at true existence. If you accept this, then the Mahayana path of joining,
Tibetan
་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་སུ་གྱུར་པའི་རྟོགས་པ་བཞི་པོ་དེ་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཁོ་ན་རེ། བདེན་འཛིན་ཡིན་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། དབང་ཤེས་ལྔ་ལ་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་བདེན་པར་སྣང་བའི་བདེན་སྣང་གི་ཆ་དེ་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པ་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུགས་ཡིན་ཞིང་། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྤོང་སྟེ། དེར་བདེན་འཛིན་གྱི་ས་བོན་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་མ་མཐའི་ས་མཚམས་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ནས་འཇོག་ཅེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་འབྱུང་བས་རིམ་པ་བཞིན་ཉོན་ཅིག བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། འདོད་ན། སྔར་ལྟར་རོ། ༡ ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཞེས་པས་སྒོམ་སྤང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པར་ཐལ། དེས་སྒོམ་སྤང་གི་དེ་བསྟན་པ་གང་ཞིག ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་དེར་གྱུར་པའི་སྒོམ་ལམ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ཟུར་ཁས། འདོད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་དག་དེ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་ཆ་ནས་ཤིན་ཏུ་བར་འཇོག་རིགས་པར་ཐལ། གཞུང་དེས་དེ་ཤིན་ཏུ་བ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ་གང་ཞིག འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ༢ ཡང་། དེ་ནི་རྒྱུན་ཞུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པས་སྒོམ་སྤངས་ཉོན་སྒྲིབ་ཁོ་ནའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པར་ཐལ། རྟགས་སྔར་ལྟར་རོ། །འདོད་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ༣ ཡང་བྱང་སེམས་འཕགས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤོང་བར་ཐལ། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཁོ་ནའི་གཉེན་པོ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ༤ ཡང་བྱང་སེམས་འཕགས་པས་ས་བཅུ་རྣམས་སུ་རང་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་མེད་པར་ཐལ། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་རང་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཀུན་བཏུས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ས་བཅུ་རྣམས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་
Chinese
成为特殊法相的四种证悟，不应是菩萨道所断的主要对境，因为有此意愿。第二种说法是：如果执着于真实，则遍及烦恼障，但五根识显现外境自性真实的真实显现部分是所知障，这是应成派不共的宗义。七地以下不舍弃丝毫所知障，因为那里有执着真实的种子和习气。因此，舍弃所知障的最低界限是从八地开始安立，他们这样说。对此，会出现十八种无法以回答来遮止的巨大过失，请依次谛听。菩萨见道者，具有自相续的蕴，应生起我执，因为是未舍弃执着自相续蕴为真实的实执者。承认宗法和周遍。如果承认，则如前。1、因为“九地为大”，所以应显示成为修所断烦恼障之对治的修道的差别，因为彼显示修所断的彼，对于成为所知障的彼的修道小之又小等是不可能的。外缘承认。如果承认，则佛陀的清净应安立为从舍弃烦恼障的角度而言是极度的，因为该论典显示彼是极度的成立之因。因为有此意愿。2、又，因为“彼是入流”，所以应显示成为修所断烦恼障唯一的对治的修道的差别，理由如前。如果承认，则菩萨们的烦恼是分别念之语境中的分别念，应成为烦恼，因为有此意愿。3、又，圣者菩萨应特意努力而断除烦恼障，因为如果是七地以下的无间道，则必须是烦恼障唯一的对治。承认宗法。4、又，圣者菩萨在十地中不应断除各自份际的所知障，因为在七地以下没有断除各自份际的所知障。如果承认，则在《摄类学》中说：菩萨们在十地中是修道
English
The four realizations that have become special characteristics should not be the main objects to be abandoned on the Bodhisattva path, because of this intention. The second point is: If there is clinging to truth, it pervades the afflictive obscurations, but the aspect of true appearance where the five sense consciousnesses perceive objects as inherently true is the obscuration of knowledge, which is a unique tenet of the Prasangika Madhyamaka. Even below the seventh ground, not even a little of the obscuration of knowledge is abandoned, because there the seeds of clinging to truth, along with their imprints, exist. Therefore, the lowest limit for abandoning the obscuration of knowledge is set from the eighth ground onwards, they say. To this, eighteen great consequences that cannot be refuted by answers will arise, so listen in order. Bodhisattvas on the path of seeing, possessing aggregates of their own continuum, should generate self-grasping, because they are individuals who have not abandoned the clinging to truth that grasps their own aggregates as true. The sign and pervasion are accepted. If accepted, then as before. 1. Because "the ninth ground is great," it should show the distinctions of the path of cultivation that has become the antidote to what is to be abandoned by cultivation, the afflictive obscurations, because that which shows what is to be abandoned by cultivation, for that which is the obscuration of knowledge, the path of cultivation being small or smaller, etc., is impossible. The external aspect is accepted. If accepted, then the purity of the Buddha should be established as extreme from the perspective of abandoning the afflictive obscurations, because that scripture shows the reason for establishing it as extreme. Because of this intention. 2. Also, because "that is a stream-enterer," it should show the distinctions of the path of cultivation that has become the sole antidote to what is to be abandoned by cultivation, the afflictive obscurations, the reason being as before. If accepted, then the conceptualization in the context of the Bodhisattvas' afflictions being conceptual thoughts should become afflictions, because of this intention. 3. Also, noble Bodhisattvas should intentionally strive to abandon the afflictive obscurations, because if it is the uninterrupted path below the seventh ground, then it must be the sole antidote to the afflictive obscurations. The sign is accepted. 4. Also, noble Bodhisattvas should not abandon the obscurations of knowledge that are their respective shares in the ten grounds, because below the seventh ground there is no abandonment of the obscurations of knowledge that are their respective shares. If accepted, then in the Compendium it says: Bodhisattvas on the ten grounds are the path of cultivation