Tibetan
་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སྲིད་པ་ཟད་པར་སྤངས་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་མ་རྟོགས་དཔྱད་པ་ལ། རྟོགས་པའི་ལུགས་དགག དེ་ཡི་ཡན་ལག་ཏུ་ལོག་རྟོག་གཞན་དགག འགལ་མེད་ཀྱི་གནད་ངོས་གཟུང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཙོང་ཁ་པ་ན་རེ། ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ས་དང་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། སྔ་མས་དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས། ཕྱི་མས་དེ་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་རྒྱལ་བུ་གཞོན་ནུ་དེས་རང་གི་བློན་པོའི་ཚོགས་རྒན་པོ་རྣམས་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ངར་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་ལས་བསགས། དེའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པར་ཐལ། ཕུང་པོ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་སྤངས་པར་ཐལ། ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོ་ལ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། ཐལ་བ་དང་པོ་ལ་ཁྱབ་འགྲེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་ཐལ། རང་གི་བསྒྲིབ་བྱ་ལྷག་མཐོང་ལ་སྒྲིབ་པའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཞིག ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལང་གཤེགས་ལས། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ལ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ས་དྲུག་པའི་བྱང་སེམས་དེས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། ས་དྲུག་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པའི་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ནུས། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ས་དང་པོའི་བྱང་སེམས་དེས་ཀྱང་དེ་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིན་གྱིས་གནོན་ནུས་པར་ཐལ། སྔ་མ་དེས་མཐོང་སྤང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་དངོས་གཉེན་ཐོབ་ལ། ཕྱི་མས་དེ་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཆར་གྱི་ཁྱབ་པ་ཁས། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་ལས། ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པར་གསུངས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འགོག་པ་ལ་འཇུག་ལྡང་བྱེད་མི་ནུས་པས་ས་དང་པོ་ནས་ཉན་རང་གི་ས་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཀྱང་། མཚན་འཛིན་མཐའ་དག་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མ་ཐོབ་པས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་མིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོར་བའི་དབང་གིས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚོར་བ་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཚོར་བའི་དབང་གིས་སྲེད་པ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གི་དབང་གིས་ལས་ཉོན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་རྟོག་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྩ་ཤེར་ལས། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་རིམ་པ་ལྟར་སོང་། ཐལ་འགྱུར་བཞི་པའི་ལན་ནི། སྐབས་གཉིས་པར་བསྟན་ཟིན་ཞིང་། གཞན་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དེ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བའི་མཐོང་ལམ་དུ་ཐལ། དེས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་དེ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བའི་མཐོང་ལམ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་དམན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་དེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མངོན་སུམ་མཐོང་བར་ཐལ། དེས་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པའི་གང་ཟག་བཞིའི་ནང་ཚན་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། གང་ཟག་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལྟ
Chinese
因此，不能承认，因为这是已断尽有生之事的声闻缘觉的智慧。此处，对于声闻缘觉是否证悟法无我进行辨析，分为破斥证悟之宗、作为其支分而破斥其他邪见、以及确定无违之要点这三者。第一，又分为陈述前派观点和破斥该观点两部分。第一部分是：宗喀巴大师说，声闻缘觉证悟法无我，否则，声闻缘觉阿罗汉有法，应成未断除于三界中行事的烦恼，因为未证悟法无我。又，安住于初地的菩萨应能以智慧力胜伏声闻缘觉阿罗汉，因为前者现量证悟，后者未现量证悟。如果承认，则刚出生的年轻王子应能以智慧力胜伏自己的老臣们。此外，声闻缘觉阿罗汉有法，应成缘于自相续的蕴而生起我执，因为是未断除执蕴为真实的实执者。如果承认，则彼有法，应成由我执的力量造业，由该业力而在轮回中受生，因为承认该观点。前后二者都有周遍关系，因为《宝鬘论》中说：“只要有对蕴的执著”。此外，彼有法，应成未以圆满的方式证悟人无我之体性，因为未证悟所依蕴非真实。又，彼有法，应成未断除执蕴为真实的实执，因为未证悟蕴非真实。如果承认，则应成已断除该实执，因为已断除烦恼障。以上是宗喀巴大师的观点。第二部分是：第一，于三界中行事的烦恼应成为法我执的根本，因为第一个推论有周遍解释。如果承认，则彼有法，应成是所知障，任何障碍，是障碍自之所断的上观，并且是法我执的根本。有周遍关系，因为《楞伽经》中说：烦恼障是以执著人我为根本，所知障是以执著法我为根本。
English
Therefore, it cannot be admitted, because it is the wisdom of the Hearers and Solitary Realizers who have exhausted the affairs of existence. Here, regarding the analysis of whether Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena, it is divided into three: refuting the tenet of realization, refuting other wrong views as its branch, and determining the key points of non-contradiction. First, it is divided into two parts: stating the former's view and refuting that view. The first part is: Tsongkhapa says that Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena, otherwise, Hearer and Solitary Realizer Arhats, having the nature of phenomena, should not have abandoned the afflictions that operate in the three realms, because they have not realized the selflessness of phenomena. Also, a Bodhisattva abiding on the first ground should be able to overpower Hearer and Solitary Realizer Arhats with the power of wisdom, because the former directly realizes it, and the latter does not directly realize it. If admitted, then the newly born young prince should be able to overpower his old ministers with the power of wisdom. Furthermore, Hearer and Solitary Realizer Arhats, having the nature of phenomena, should generate self-grasping by focusing on their own aggregates, because they are individuals who have not abandoned the real grasping that grasps the aggregates of their own continuum as real. If admitted, then they, having the nature of phenomena, should accumulate karma by the power of self-grasping, and be born in samsara by that karma, because that view is admitted. There is pervasion in both the former and the latter, because the Precious Garland says: "As long as there is grasping of the aggregates." Furthermore, they, having the nature of phenomena, should not have realized the nature of the selflessness of persons in a complete manner, because they have not realized that the basis of designation, the aggregates, are not real. Also, they, having the nature of phenomena, should not have abandoned the real grasping that grasps the aggregates as real, because they have not realized that the aggregates are not real. If admitted, then they should have abandoned it, because they have abandoned the afflictive obscurations. The above is the view of Tsongkhapa. The second part is: First, the afflictions that operate in the three realms should become the root of the self-grasping of phenomena, because the first inference has a pervasive explanation. If admitted, then they, having the nature of phenomena, should become the obscuration of knowledge, any obscuration that obscures the superior seeing that is to be obscured, and is the root of the self-grasping of phenomena. There is pervasion, because the Lankavatara Sutra says: The obscuration of afflictions has the grasping of the self of persons as its root, and the obscuration of knowledge has the grasping of the self of phenomena as its root.
Chinese
因为这样说了的缘故。第二，第六地的菩萨以智慧的力量能够压倒声闻、独觉阿罗汉，因为安住于第六地的菩萨能够入于断绝一切戏论的灭定，而声闻、独觉阿罗汉不能做到。又，初地的菩萨也以智慧的力量能够胜过他们，因为前者获得了断除见道所断的能取所取的分别念一百零八种习气的真实对治，而后者没有获得。二者的周遍都承认。在《十地经》中说，不能压倒，是因为不能够在每一刹那进入和出离灭定，所以虽然从初地就超越了声闻、独觉的地位，但是因为没有获得真实断除一切名相执着的对治，所以不是完全超越的意思。第三，声闻、独觉阿罗汉，由于自身相续的感受而生起贪欲，因为是没有断除感受的补特伽罗。周遍是，在《入行论》中说：由感受之故而生起贪欲。又，他们由于自身相续的分别念而生起业和烦恼，因为是有分别念相续的补特伽罗。周遍是，在《中观根本慧论》中说：业和烦恼由分别念生。周遍依次成立。对于第四个推论的回答，已经在第二部分中说明。此外，声闻的见道是包含三乘一切证悟种类的见道，因为他证悟了能执着法无我。承认这个理由。如果承认，那么大乘的加行道，通过作为包含三乘一切证悟种类的见道的因，并不是比小乘的加行道更殊胜，因为是所承认的缘故。不能承认，因为说了是获得三乘一切果的因。又，声闻的圣者现量见到如来藏，因为他证悟了能执着法无我。如果承认，那么他不是在如来藏的见解上不具足慧眼的四种人之一，因为是所承认的缘故。如果承认，那么在《宝性论》的解释中，这四种人是不见如来藏
English
Because it was said that way. Secondly, the bodhisattva of the sixth bhumi is able to overpower the shravaka and pratyekabuddha arhats with the power of wisdom, because the bodhisattva abiding in the sixth bhumi is able to enter into cessation that cuts off all elaborations. The shravaka and pratyekabuddha arhats cannot do that. Also, the bodhisattva of the first bhumi is also able to overcome them with the power of wisdom, because the former has obtained the real antidote to the seeds of the one hundred and eight kinds of conceptualizations of grasping and being grasped that are to be abandoned on the path of seeing, while the latter has not obtained it. The pervasiveness of both is admitted. In the Sutra of the Ten Bhumis, it says that they cannot be overpowered, because they cannot enter and leave cessation in each moment, so although they have surpassed the position of shravakas and pratyekabuddhas from the first bhumi, they have not completely surpassed it because they have not obtained the antidote to truly abandon all conceptualizations. Thirdly, shravaka and pratyekabuddha arhats, due to the power of feelings in their own continuum, give rise to craving, because they are persons who have not abandoned feelings. The pervasiveness is, in the Bodhisattvacharyavatara, it says: Due to feelings, craving arises. Also, they give rise to karma and afflictions due to the power of conceptualizations in their own continuum, because they are persons who have a continuum of conceptualizations. The pervasiveness is, in the Root Wisdom, it says: Karma and afflictions arise from conceptualizations. The pervasiveness is established in sequence. The answer to the fourth consequence has already been explained in the second section. Furthermore, the path of seeing of the shravakas is the path of seeing that contains all the types of realization of the three vehicles, because they realize the selflessness of phenomena that is grasped. The reason is admitted. If you admit it, then the path of joining of the Mahayana, through being the cause of the path of seeing that contains all the types of realization of the three vehicles, is not more superior than the path of joining of the Hinayana, because that is what is admitted. You cannot admit it, because it is said to be the cause of obtaining all the fruits of the three vehicles. Also, the noble shravaka directly sees the tathagatagarbha, because he realizes the selflessness of phenomena that is grasped. If you admit it, then he is not one of the four kinds of people who do not have the eye of wisdom in the view of the tathagatagarbha, because that is what is admitted. If you admit it, then in the commentary on the Uttaratantra, these four kinds of people do not see the tathagatagarbha