Tibetan
དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། དེ་འདྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག དགེ་རྩ་རྫོགས་བྱང་གི་རྒྱུར་བསྔོ་བའི་འདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག ཆོས་ཉིད་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན། མི་དགེ་བ་ལའང་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འཁོར་བ་ཡིན་ན་མི་དགེ་བ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་མི་དགེ་བ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁམས་གོང་ན་མི་དགེ་བ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ན་དོན་དམ་པའི་འཁོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ཆོས་ཅན། དགེ་བར་ཐལ། རྗེས་འབྲེལ་གྱི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གནས་སྐབས་དགེ་རྩ་ཆད་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་དགེ་བ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཁ་ཅིག དགེ་བ་ཡིན་ན་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་བ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོབས་བཅུ་པོ་དེ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩར་ཐལ། དེ་བྱང་འཕགས་ཀྱི་བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པས་སོ་སྐྱེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྔོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ་དང་། ས་མཚམས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག རང་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་ལ་དགའ་བ་ཡང་དག་པར་སྒོམ་པ་ཟེར་ན། ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། དེ་གང་ཞིག ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་དགའ་བ་ཡང་དག་པར་སྒོམ་པ། གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ན་མོས་བསྔོ་གཉིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་མཉམ་གཞག་གི་དགེ་རྩ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་ལ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག རྗེས་སུ
Chinese
因此，有那个特点。因为有那样的事物。因为它仅仅随喜自己相续的善根。第二，什么是大乘的有漏修道？是与将善根回向圆满菩提的意愿相结合的。第二，有些人说，法性是回向的善，因为它是善，因为它胜义的善。那么，不善也有回向的善根。因为它有法性，即如是性。另外，如果是轮回，就必须是不善。如果是那样，就必须是胜义的不善。如果承认，那么上界有不善。因为那里有胜义的轮回。另外，阿赖耶识中的善的习气，是善的。因为是后得的善。如果承认，那么暂时断绝善根的补特伽罗的相续中，有善。有些人说，如果是善，就不遍是回向的善，因为佛陀相续中的十力不是那样。因为它不会从前者变为后者。那么，那是回向的善根。因为它成为圣者的回向的善根。因为圣者菩萨将从凡夫到佛陀之间的所有善根都回向于圆满菩提。在“以方便和无所缘”的章节中，考察随喜修道的定义和界限。在两个界限中，第一，有些人说，什么是大乘的有漏修道？说是如实修习欢喜自己和他人的善根。那么，二地菩萨仅仅随喜他相续的善的随喜，有那个定义。因为有那个特点。自己的宗派是，那是什么？是以殊胜的方便智慧所摄持的方式，如实修习欢喜善根。第二，有些人说，如果是随喜修道，就必须先有信解和回向。那不是那样。因为二地菩萨从等持中起座后，立即随喜等持的善根。在“随喜于意”的章节中，有些人
English
Therefore, it has that characteristic. Because there is such a thing. Because it only rejoices in the roots of virtue in its own continuum. Secondly, what is the contaminated path of cultivation of the Great Vehicle? It is that which is combined with the intention to dedicate the roots of virtue to perfect enlightenment. Secondly, some say that the nature of reality is the virtue of dedication, because it is virtue, because it is ultimate virtue. Then, there is also a root of virtue to be dedicated in non-virtue. Because it has the nature of reality, that is, suchness. Furthermore, if it is samsara, it must be non-virtuous. If that is the case, it must be ultimately non-virtuous. If you admit it, then there is non-virtue in the upper realms. Because there is ultimate samsara there. Furthermore, the virtuous imprints in the alaya consciousness are virtuous. Because it is subsequent virtue. If you admit it, then there is virtue in the continuum of a person who has temporarily cut off the roots of virtue. Some say that if it is virtue, it is not necessarily the virtue of dedication, because the ten powers in the continuum of the Buddha are not like that. Because it does not change from the former to the latter. Then, that is the root of virtue to be dedicated. Because it becomes the root of virtue to be dedicated by the noble ones. Because the noble bodhisattvas dedicate all the roots of virtue from ordinary beings to Buddhas to perfect enlightenment. In the chapter "With skillful means and non-objectification," examine the definition and boundaries of the path of rejoicing cultivation. Among the two boundaries, first, some say, what is the contaminated path of cultivation of the Great Vehicle? It is said to be the correct cultivation of rejoicing in the roots of virtue of oneself and others. Then, the rejoicing of the second ground bodhisattva who only rejoices in the virtue of his continuum has that definition. Because it has that characteristic. One's own tenet is, what is that? It is the correct cultivation of rejoicing in the roots of virtue through being grasped by special skillful means and wisdom. Secondly, some say that if it is the path of rejoicing cultivation, then faith and dedication must precede it. That is not the case. Because the second ground bodhisattva rejoices in the roots of virtue of samadhi immediately after rising from samadhi. In the chapter "Rejoicing in the mind," some
Tibetan
་ཡི་རང་བྱེད་པ་པོའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་དགེ་རྩ་གཉིས་པོ་དེ་བསོད་ནམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ས་དང་པོ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་བྱང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རང་ལུགས་ནི། བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་མཉམ་པའམ། བསོད་ནམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་སྲིད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ས་གཉིས་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་དེ་དང་། རྟོགས་པ་མཉམ་པའི་བྱང་སེམས་གཞན་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཚེ། དེ་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡི་རང་བ་བྱེད་པ་པོའི་དགེ་རྩ་ལས་ཡུལ་གྱི་དགེ་རྩ་བསོད་ནམས་ལྷག་པ་ཡོད་དེ། ས་གཉིས་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དགེ་རྩ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་གྱི་དགེ་རྩ་ལས་བྱེད་པ་པོའི་དགེ་རྩ་བསོད་ནམས་མང་བ་ཡོད་དེ། བྱང་སེམས་སྒོམ་ལམ་པས་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བྱེད་པ་པོའི་དགེ་རྩ་ནི་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པ་ཡིན་ལ། ཡུལ་ནི་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་གཉིས་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོ་ཆེན་ན་རེ། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དང་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག གཞན་དབང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དེ་གང་ཞིག ཡོངས་གྲུབ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས། འོ་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དུ་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དབང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་གང་ཞིག རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་མཁྱེན་པ་གང་ཞིག མངོན་ཞེན་མེད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།
Chinese
随喜作者的随喜，以及随喜之境的善根二者，并非意在获得一切功德方面完全相同，因为安住于初地的菩萨，存在于一刹那间现证圆满菩提的情况。因为他对恒常菩萨于一刹那间现证圆满菩提进行随喜。承认周遍。自宗认为，只是考虑到获得功德相同，或者可能获得功德相同，而以利益的方式宣说，因为安住于二地的菩萨的相续中的善根，与证悟相同的其他菩萨进行随喜时，二者存在获得相同的情况。此外，随喜者的善根比境的善根功德更大，因为安住于二地的菩萨对恒常菩萨的善根进行随喜。境的善根比作者的善根功德更大，因为菩萨修道者对声闻独觉相续中的善根进行随喜。周遍，因为作者的善根被殊胜的方便智慧所摄持，而境是声闻独觉相续中的善根。在“有漏”的情况下，对于无漏和修道二者，有遮破和安立两种情况。第一种情况是，洛钦说：成就修道和清净修道的定义依次是，大乘的修道，将他起自在如幻术之类作为实境的后得清净世间智慧，以及将圆成实如虚空之类作为实境的等持无分别智慧。那么，大乘的信解修道，是成就修道，因为具有该定义的缘故，即，将他起自在如幻术之类作为实境的，是后得清净世间智慧的缘故。第一个推论，因为将世俗谛的执着方式作为对境，从而证悟其无实的智慧的缘故。后一个推论，因为证悟空性的后得智慧，是无有显现执着的智慧的缘故。
English
The rejoicing of the rejoicer, and the roots of virtue of the object of rejoicing, are not intended to be exactly the same in all aspects of merit, because there are Bodhisattvas abiding in the first ground who manifest perfect enlightenment in a single moment. Because they rejoice in the constant Bodhisattvas manifesting perfect enlightenment in a single moment. The pervasion is accepted. The self-view is that it is said in the manner of benefit, considering only that the attainment of merit is the same, or that the attainment of merit may be the same, because when a Bodhisattva abiding in the second ground rejoices in the root of virtue in the continuum of another Bodhisattva with the same realization, there are cases where the two attain the same. Moreover, the merit of the rejoicer is greater than the merit of the object, because the Bodhisattva abiding in the second ground rejoices in the root of virtue of the constant Bodhisattva. The merit of the object is greater than the merit of the author, because the Bodhisattva practitioner rejoices in the root of virtue in the continuum of the Hearers and Solitary Realizers. The pervasion is because the root of virtue of the author is seized by special skillful means and wisdom, while the object is the root of virtue in the continuum of the Hearers and Solitary Realizers. In the case of "with outflows," there are two cases of negation and establishment for both the outflowless and the path of cultivation. The first case is that Lochen said: The definitions of accomplishment path and pure path are respectively: Which Mahayana path of cultivation takes other-powered illusions as the real object, the subsequent attainment of pure worldly wisdom, and which takes the perfectly established like space as the real object, the samadhi non-conceptual wisdom. Then, the Mahayana aspiration path of cultivation is the accomplishment path of cultivation, because of that definition, that is, whatever takes other-powered illusions as the real object is the subsequent attainment of pure worldly wisdom. The first inference is because it is the wisdom that realizes the emptiness of the object by taking the grasping of conventional truth as the object. The latter inference is because whatever subsequent wisdom that realizes emptiness is a mind without manifest attachment.