Tibetan
སུ་ཡི་རང་གསུམ་པོ་དེ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བྱ་བ་འདི་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ། དམིགས་པ། དབྱེ་བ། ས་མཚམས་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག ལུང་རིགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཤེར་ཕྱིན་དོན་གསུམ་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་མཐའ་ཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་དད་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། གཉིས་པ་ལ། དངོས་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དམིགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་རྗོད་བྱེད་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་དོན་གཉིས་དོན་གཞན་དོན་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ལ་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག བསམ་པས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་ཅིང་། སྦྱོར་བས་རང་དོན་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པ་དང་། གང་ཞིག་བསམ་པས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་ཅིང་། སྦྱོར་བས་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་། གང་ཞིག་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀས་གཞན་དོན་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་རེ་རེ་ལའང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་དགུ་དགུར་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ནི། རང་དོན་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ནི་ས་གཉིས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ནས་ས་བདུན་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བར་ན་ཡོད་དེ། དེར་ཉོན་ཡིད་མ་སྤངས་པས་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་ཕྲ་མོ་འབྱུང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་དོན་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ན་ཡོད་དེ། དེར་ཉོན་ཡིད་གནས་གྱུར་པས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དོན་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ནི་ས་བཅུ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ན་ཡོད་དེ། དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཞན་དོན་བྱེད་ཚུལ་སངས་རྒྱས་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རང་གི་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ལ། ལམ་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་འདི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན། ངོ་བོ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་བསྟན་ཚུལ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་། དམིགས་རྣམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་དགོས་པས་ན་རྗེས་ཐོབ་ལ་མོས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དབྱེ་བ་གསུངས་པ་དེ་བསྔོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གཉིས་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ། དེ་ནི་དམིགས་མེད་རྣམ་པ་ཅན། །ཞེས་དང་། ཐབས་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས། །ཞེས་དམིགས་རྣམ་གསུངས་པ་དེ་མོས་པ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། མཉམ་གཞག་ལ་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་དམིགས་རྣམ་གསུངས་པ་དེ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་དགུར་དབྱེ་བ་གསུངས་པ་དེ་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་ལའང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཉམ་གཞག་ལ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་དགུར་ཕྱེ་བ་དེ་ས་གཉིས་པ་ནས་ས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་དབྱེ་བ་ཡིན་པ་ལྟར། རྗེས་ཐོབ་ལ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་དགུར་ཕྱེ་བ་དེའང་ས་གཉིས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ནས་ས་བཅུ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བར་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་ན། མོས་པ་གསུམ་པོ་རེ་རེའང་ས་གཉིས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ནས་ས་བཅུ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་འཇོག་དགོས་ཏེ། དེ་རེ་རེ་ལའང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་དགུ་དགུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ནི། བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་རང་དོན་མོས་པ་དང་། དེ་གཉིས་དོན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་གཉིས་དོན་མོས་པ་དང་། དེ་གཞན་དོན་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་མོས་པ་ལ་གཞན་དོན་མོས་པར་འཇོག་པས་ན་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བའོ། །རྩ་བའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་སྐབས་སུ་ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་ཉོན་ཡིད་མ་སྤངས་པའི་རྣམ་གཞག་ཁས་ལེན་ན། ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་ས་དང་པོ་ནས་རྫོགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་ཚེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་ཉོན་ཡིད་སྤངས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ་དང་། བསྔོ་རྒྱུའི་དགེ་རྩ་ལ་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གང་ཞིག མོས་པས་བསགས་པའི་དགེ་རྩ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྒྱུར་བའི་བདུན་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དང་། ཡང་དེ་གང་ཞིག རང་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་སོགས་འཇོག་ན། དང་པོ་ལ་ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་མཉམ་གཞག་གི་དགེ་རྩ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བའི་བསྔོ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ས་གཉིས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་སྔོན་རོལ་ན་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། ས་གཉིས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཁོ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྔོ་བའི་བསྔོ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་
Chinese
因为那三个不是那个的缘故，不能允许，因为说：这个行为是修道的路。第二，分四点：本体、所缘、分类、界限。第一点是：什么是大乘的有漏修道？从教理和理证的因，对于般若波罗蜜多的三种意义的来源，以绝对的确定来执着的信心和合。第二，分二：真实的所缘和特意要做的所缘。第一是：具有般若波罗蜜多的能诠。第二是：自利、二利、他利三种。第三，关于信解修道的三种体性次第是：什么是大乘的信解修道？以意乐成办他利，以加行主要成办自利；以及，什么是意乐成办他利，加行成办自他二利平等；以及，什么是意乐和加行都主要成办他利。那每一个也都有小小之小等九九种。第四是：自利信解修道是在二地后得至七地后得之间，因为在那里没有断除烦恼意，可能会生起微细的对我的我慢。二利信解修道是在八地和九地的后得，因为在那里烦恼意已经转为安住，证悟自他平等之故。他利信解修道是在十地的后得，因为安住在那里面的菩萨在后得中做他利的方式与佛相同之故。第三，陈述自己的观点：在讲解道智的时候，因为从菩萨应该了知这个大乘修道的反体来宣说的缘故，将本体分为等持和后得两种来宣说的方式要善加区分，并且必须从所缘和行相的方面来宣说，因此在后得的信解阶段所说的分类，也应当与回向和随喜二者相结合。并且在那二者的阶段中，如“那是无所缘的行相”，以及“以方便和无所缘等”，所说的所缘和行相，也应当与信解相结合。并且在等持中，在成办修道的阶段所说的所缘和行相，也应当与清净修道相结合。清净
English
Because those three are not that, it cannot be allowed, because it is said: This action is the path of meditation. Second, there are four points: essence, object, classification, and boundary. The first point is: What is the contaminated path of meditation of the Mahayana? From the cause of scripture and reasoning, the source of the three meanings of the Prajnaparamita, the faith that holds with absolute certainty, together with its corresponding factors. Second, there are two: the actual object and the object to be done intentionally. The first is: having the expression of Prajnaparamita. The second is: self-interest, dual-interest, and other-interest. Third, regarding the characteristics of the three paths of aspiration in order: What is the path of aspiration of the Great Vehicle? Accomplishing the benefit of others with intention, and mainly accomplishing self-interest with action; and, what is it that intention accomplishes the benefit of others, and action accomplishes the equality of both self and others; and, what is it that both intention and action mainly accomplish the benefit of others. Each of these also has nine types, such as small of small. Fourth, the path of aspiration for self-interest is between the post-attainment of the second ground and the post-attainment of the seventh ground, because there, since the afflicted mind has not been abandoned, subtle pride in self may arise. The path of aspiration for dual-interest is in the post-attainment of the eighth and ninth grounds, because there, the afflicted mind has been transformed into abiding, and thus realizes the equality of self and others. The path of aspiration for the benefit of others is in the post-attainment of the tenth ground, because the Bodhisattva abiding there performs the benefit of others in the post-attainment in the same way as the Buddha. Third, stating one's own view: When explaining the knowledge of the path, because this path of meditation of the Great Vehicle is taught from the perspective of what a Bodhisattva should know, the way of teaching by dividing the essence into equipoise and post-attainment should be well distinguished, and it must be taught from the aspect of object and aspect, therefore the classification spoken of in the stage of aspiration in post-attainment should also be combined with dedication and subsequent rejoicing. And in the stage of those two, such as "That is an aspect without an object," and "With means and without objects, etc.," the object and aspect spoken of should also be combined with aspiration. And in equipoise, the object and aspect spoken of in the stage of accomplishing the path of meditation should also be combined with the pure path of meditation. Pure
Chinese
关于修道位的阶段，所说的分为九种相，那也应当应用于实修的修道位。因此，就像等持分为小之小等九种，是二地到十地之间的等持的差别一样，后得也分为小之小等九种，也是二地后得至十地后得之间的差别。因此，三种信解也必须安立在二地后得至十地后得之间，因为每一种也都说了小之小等九种。分为三种，不是从作用的角度来分，而是从执着的角度来分。也就是般若经中，将信解安立为自利圆满之因的自利信解，以及将那二者安立为二利之因的二利信解，以及将那安立为利他之因的利他信解，因此是从反体方面来分的。根本的密意就像这样。否则，如果三种中的每一种都分为小之小等九种，就没有必要了。并且，如果于《现观庄严论》的章节中，承认七地以下没有断除烦恼意的安立，那么就与声闻、独觉的断证从初地圆满相违，因为在进行烦恼意的安立时，已经说了声闻、独觉阿罗汉断除了烦恼意。于“殊胜回向”的章节中，有关于回向是修道位的体性的分析，以及关于回向之善根的分析两种。第一种是，有些人说：大乘的有漏修道位，是指以信解所积聚的善根转化为圆满菩提之因的第七品及其相应法。又有些人说：那是指安立自己和他人的善根等。对于第一种说法，二地菩萨从等持中刚一起身，就将等持的善根回向于圆满菩提的回向，是法，具有那个体性，因为是那个所诠义的缘故。如果承认，那么在二地等持之前，就应有信解修道位了。对于第二种说法，二地菩萨的自相续的善根独自回向于圆满菩提之因的回向，是法，具有那个体性
English
Regarding the stages of the path of meditation, the division into nine aspects that is spoken of should also be applied to the path of practice and meditation. Therefore, just as the division of equipoise into nine, such as the smallest of the small, is a distinction of the equipoise from the second to the tenth ground, so too, the division of post-meditation into nine, such as the smallest of the small, is also a distinction of the post-meditation from the second to the tenth ground. Therefore, each of the three kinds of faith must also be established between the post-meditation of the second ground and the post-meditation of the tenth ground, because each of them is said to have nine divisions, such as the smallest of the small. The division into three is not a division from the perspective of function, but a division from the perspective of apprehension. That is, in the Perfection of Wisdom Sutra, faith is established as self-benefit faith, which is the source of perfect self-benefit, and two-benefit faith, which is the source of those two benefits, and other-benefit faith, which is the source of other-benefit, so it is divided from the perspective of opposition. The fundamental intention is just like this. Otherwise, if each of the three were divided into nine, such as the smallest of the small, it would be unnecessary. And, if in the context of the Ornament for Clear Realization, one accepts the establishment of non-abandonment of afflicted mind below the seventh ground, then it contradicts the completion of abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers from the first ground, because when establishing the afflicted mind, it is said that Hearer and Solitary Realizer Arhats have abandoned the afflicted mind. In the section on "Especially Dedicated Dedication," there are two analyses: an analysis of the nature of dedication as the path of meditation, and an analysis of the root of virtue to be dedicated. The first is: Some say that the contaminated path of meditation of the Great Vehicle is the seventh with its corresponding factors, which transforms the root of virtue accumulated by faith into the cause of perfect enlightenment. Others say that it is the establishment of the root of virtue of oneself and others, etc. Regarding the first statement, the dedication of the root of virtue of equipoise to perfect enlightenment immediately after a Bodhisattva of the second ground arises from equipoise is the Dharma, and it has that nature, because it is the object to be expressed. If one accepts this, then there should be a path of faith and meditation before the equipoise of the second ground. Regarding the second statement, the dedication of the root of virtue of the self-continuum of a Bodhisattva of the second ground alone to the cause of perfect enlightenment is the Dharma, and it has that nature.