Tibetan
འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་བློ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་དགོས་ཤིང་། དེ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ཞེན་པ་མེད་པར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་རྣམ་རྟོག་གི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག དེ་ཆོས་ཅན། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་ཐལ། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཊཱི་ཀ་ལས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པར་བྱས་ནས། མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བཏགས་འཛིན་རྟོགས་པ་དང་། མོས་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། འདི་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པར་བྱས་ན་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་ལུགས་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཊཱི་ཀའི་བཞེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག ཊཱི་ཀ་ལས། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། འདིར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལ་འདོད་པ་ནི་ནང་འགལ་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཊཱི་ཀའི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་འབྲེལ་མེད་དེ། འདི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོགས་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་དུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། སྤྱིར་སྤོང་ཚུལ་དང་། གང་ཟག་སོ་སོའི་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ལས།
Chinese
不是混合执着的分别，因为不是具有显现执着的识。也不是声义混合执着的分别，因为那和无分别识有共同的所依，因为凡是异生相续中的识都是那样。也不是菩萨道所断的主要的所知障的分别，因为如果是那样，就必须是能取所取四种分别中的任何一种，如果是那四种中的任何一种，就必须是声义混合执着的分别。因此，不是执着于能取所取二者，而是仅显现为能取所取二者，仅以此而安立为分别的名言，因为仅仅是对非真实的普计分别才称为分别。第三，有些人说，那法，应成是菩萨道所断的主要的所知障，因为是圣菩萨相续中的所知障。如果这样说，圣菩萨相续中的烦恼习气，那法，应成是那样，因为那个缘故。有些人，仅仅依靠《 टीका 》中说的“所知障的分别”的词句，就认为这是假立执着的分别，因此认为安立在胜解行道和修道上的菩萨的相续中有假立执着的分别，并且认为胜解行道和修道自性的意的识是两种不同的实体，这是非常错误的，因为这和“有情是各自的识的相续”相违背。如果认为这是假立执着的分别，也和八地以上没有声义混合执着的分别的自宗相违背，因为如果是假立执着的分别，就必然是声义混合执着的分别，这是《 टीका 》的观点。又有些人说，《 टीका 》中说，八地以上没有声义混合执着的分别，而这里认为是显现为能取所取二者的所知障的分别，这是自相矛盾的，因为如果是能取所取的四种分别中的任何一种，就必然是声义混合执着的分别，这是《 टीका 》的宗派，这种说法是没有关联的，因为这里不认为是能取所取的四种分别中的任何一种。第三，总的断除方式和各个补特伽罗的断除方式两种。
English
It is not a mixed grasping thought, because it is not a mind with manifest clinging. It is also not a thought of mixed sound and meaning, because it and non-conceptual knowledge have a common basis, because all consciousness in the continuum of ordinary beings is like that. Furthermore, it is not the knowledge obscuration, which is the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, because if it were, it would have to be one of the four types of grasping and apprehending thoughts, and if it were any of those four, it would have to be a thought of mixed sound and meaning. Therefore, it is not clinging to the two, grasper and grasped, but merely appearing as the two, grasper and grasped, is merely labeled with the name of thought, because only the unreal pervasive thought is made into thought. Thirdly, some say, that phenomenon, it follows that it is the knowledge obscuration that is the main object to be abandoned on the Bodhisattva path, because it is the knowledge obscuration in the continuum of noble Bodhisattvas. If so, the latent tendencies of afflictions in the continuum of noble Bodhisattvas, that phenomenon, it follows that it is so, because of that reason. Some, relying solely on the words "thought of knowledge obscuration" in the Tika, consider this to be a thought of imputation, and therefore believe that in the continuum of Bodhisattvas abiding on the path of faith and the path of meditation, there is a thought of imputation, and that the mind consciousness, which is the nature of the path of faith and the path of meditation, are two different entities, which is very wrong, because it contradicts "sentient beings are each a continuum of consciousness." If this is considered a thought of imputation, it also contradicts the self-established tenet that there is no thought of mixed sound and meaning above the eighth ground, because if it is a thought of imputation, it must be a thought of mixed sound and meaning, which is the view of the Tika. Furthermore, some say that in the Tika, it is said that there is no thought of mixed sound and meaning above the eighth ground, and here it is considered to be the thought of knowledge obscuration that appears as the two, grasper and grasped, which is contradictory, because if it is any of the four types of grasping and apprehending thoughts, it must be a thought of mixed sound and meaning, which is the system of the Tika, this statement is irrelevant, because here it is not considered to be any of the four types of grasping and apprehending thoughts. Thirdly, there are two ways of abandoning: the general way of abandoning and the way of abandoning for each individual.
Tibetan
དང་པོ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མངོན་པ་གོང་མ་ལྟར་ན་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་། སྤང་བྱ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པས་སྐྱེ་འགྱུར་མ་འོངས་པས་སྤང་བྱ་ད་ལྟར་བ་སྤོང་ཞིང་། འོག་མ་ལྟར་ན་སྤང་གཉེན་གཉིས་པོ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པས་འགག་འགྱུར་ད་ལྟར་བས་སྤང་བྱ་སྤོང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྔ་མ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཉེན་པོ་མ་འོངས་པ་དེ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་མི་སྤོང་སྟེ། དེ་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་ལམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་སྣང་བས་མུན་པ་མི་སེལ་བར་ཐལ། དེ་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་སྤོང་བར་ཐལ། དེས་དེའི་ས་བོན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་ན་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་མཐོང་སྤང་མེད་དེ། དེ་གཉིས་གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་ནའང་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་དྲི་མ་མེད་ཅེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་དེ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་འདྲ་ཡོད་པ་གང་ཞིག དེ་མཐོང་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཁྱོད་སྤངས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་འབྱུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་སྤངས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། དེའི་སེམས་དེ་དྲི་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུད་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། རྩ་བར་འདོད་ན། དེ་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་མེད་དེ། གཉེན་པོ་དང་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་བ
Chinese
在破立取舍三者中，首先，一些人说，按照上部《俱舍论》的观点，对治生起时显现趋向，所断灭尽时显现趋向，二者同时，因此生起之未来以所断之现在而断除。按照下部《俱舍论》的观点，所断与对治二者同时生灭，因此灭尽之现在以所断而断除。前者不合理，因为未来之对治未生，因此断除所断之作用不成立之故。一些人说，对治不舍弃所断之现行，因为彼已逝灭，未来未生，现在与道不能同时存在之故。如果是这样，那么光明不遣除黑暗也应成立，因为彼已逝灭，未来未生，现在与光明不能同时存在之故。此外，应成立所断之现行被舍弃，因为其以直接损害彼之种子之方式，使彼成为不再生起之法性之故。一些人说，在见道无间道之时，没有彼之分位的见断，因为二者不可能在同一补特伽罗之相续中同时存在之故。同样，在无间道之顶加行之状态中，也没有彼之分位的烦恼垢染。如果是这样，那么大乘见道无间道之分位的所断，应成立存在于大乘加行道者的相续中，因为存在着如此之物，因为彼不存在于见道者的相续中之故。如果承认，那么彼相续之彼法，应成立你的后一刹那立即产生你所断之择灭，因为你是无间道之分位的所断之故。承认宗。如果承认，那么应成立在见道无间道之时，存在彼所断之择灭。此外，应成立恒时的菩萨相续中的心之法性，不是具垢之如来藏，因为彼之心不是具垢之识，因为彼之相续中没有垢染之故。承认宗。如果承认根本，那么应成立彼是无垢之如来藏。第二，对治不是以直接损害所断之现行的方式而断除，因为对治与所断之现行
English
Among the three of refutation, establishment, and abandonment, firstly, some say that according to the upper Abhidharma, when the antidote arises, it manifestly tends towards it, and when what is to be abandoned ceases, it manifestly tends towards it, the two being simultaneous. Therefore, the future arising abandons the present to be abandoned. According to the lower Abhidharma, the abandoned and the antidote both arise and cease simultaneously, so the present ceasing abandons what is to be abandoned. The former is unreasonable because the future antidote is unborn, so the function of abandoning what is to be abandoned does not exist. Some say that the antidote does not abandon the manifest of what is to be abandoned, because it has passed away, the future is unborn, and the present does not exist simultaneously with the path. If so, then it should be established that light does not dispel darkness, because it has passed away, the future is unborn, and the present does not exist simultaneously with light. Furthermore, it should be established that the manifest of what is to be abandoned is abandoned, because it directly harms its seed, making it a dharma of non-rebirth. Some say that at the time of the path of seeing and the path of no-more-learning, there is no abandonment of seeing of that aspect, because the two cannot exist simultaneously in the continuum of one person. Similarly, in the state of the peak application of the path of no-more-learning, there is no defilement of the afflictive obscurations of that aspect. If so, then the abandonment of seeing of the aspect of the path of no-more-learning of the Great Vehicle should be established as existing in the continuum of the practitioner of the Great Vehicle's path of application, because there is such a thing, because it does not exist in the continuum of the path of seeing. If you admit it, then that dharma of that continuum should be established as immediately producing the cessation by discrimination that you have abandoned, because you are the abandonment of seeing of the aspect of the path of no-more-learning. The sign is admitted. If you admit it, then it should be established that at the time of the path of seeing and the path of no-more-learning, there exists the cessation by discrimination of that which is abandoned. Furthermore, the nature of the mind in the continuum of a bodhisattva of constant extremes should be established as not being the tathāgatagarbha with defilements, because that mind is not a consciousness with defilements, because there are no defilements in that continuum. The sign is admitted. If you admit the root, then it should be established that it is the tathāgatagarbha without defilements. Secondly, the antidote does not abandon by directly harming the manifest of what is to be abandoned, because the antidote and the manifest of what is to be abandoned