Tibetan
ཅན། ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་བཅས་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། ས་གཉིས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་མེད་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀའི་རྟགས་གསལ་ཁས། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། འདིའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་ཟག་བཅས་སུ་གཞག་པ་ཡིན་གྱི། སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་ནི་མིན་ཏེ། མོས་བསྔོ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གསུམ་པོ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འབད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྒོམ་སྤང་འབད་པས་བསྐྱེད་པའི་མཁས་པ་སུ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་བྱར་བྱེད་ན་སྒོམ་སྤང་སུ་བྱེད་དགོས་ཤིང་། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་དང་སྒོམ་ལམ་གྱི་གཞི་མཐུན་སུ་གང་གིས་ཀྱང་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ན་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་མེད་ན། ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན། སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་མིན་ཞེས་པའི་དོན་དེ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་ལ་བཅས་རྒྱུའི་ཟག་པ་དེ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་མིན་ཞེས་ཟེར་རམ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་རང་གི་ངོ་བོ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པ་མིན་ཞེས་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་ལ་ལྡན་རྒྱུའི་རྟོགས་པ་དེ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་པས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྒོམ་སྤང་འབད་པས་བསྐྱེད་པའི་མཁས་པ་སུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་འདོད་དེ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་དེ་ལ་སྤང་བྱས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་ལྡན་པར་ཁས་བླངས་ཀྱི། སྤང་བྱས་བསྡུས་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ། སྤང་བྱར་བྱེད་ན་སྒོམ་སྤངས་སུ་བྱེད་དགོས་ཏེ་ཞེས་སོགས་ཀྱང་འབྲེལ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བཅས་རྒྱུའི་ཟག་པ་སྒོམ་སྤངས་སུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྒོམ་ལམ་དུ་ཁས་མ་བླངས། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་སྒོམ་ལམ་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྒོམ་སྤང་སུ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ས་གཉིས་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་པར་ཐལ། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྗེས་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། དེར་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་ལ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་མི་སྣང་ཞིང་། ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་གདུལ་བྱའི་གཞན་སྣང་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཞལ་བྱ་མེད་ངེས་སུ་ཐལ། དེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གཟིགས་ཤིང་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་རྟགས་སྒྲིག་མཚམས་དང་བཅས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྦྱངས་པའི་ཐད་དུ་ཁས་བླངས་སོ། །ཁོ་ན་རེ། ས་བརྒྱད་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་མངོན་སུམ་མ་རྟོགས། དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུའང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་མངོན་སུམ་ཡང་མ་རྟོགས། དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུའང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་རྟགས་སྔ་མ་མཁས་བླངས་ཤིང་། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་སྔོན་སོང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་པར་ཐལ་བ་དང་། ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཁོ་ན་རེ། ས་བརྒྱད་པའི་མོས་པ་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་ཐལ། རྣམ་མཁྱེན་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་རྩ་མངོན་སུམ་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་པའི་ས་གཉིས་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་རྟོགས་པའི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། འདོད་ན། རང་ཡུལ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་དང་། རང་ཡུལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་བསྟན་ཟག་པ་དེ་མངོན་ཞེན་མེད་པར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ན་དེ་དང་མི་ལྡན་པས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་ན་དེ་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་སྒྲ་དོན་
Chinese
。烦恼的有漏不应理，因为是断除了烦恼的补特伽罗相续中的识。如果按照后者，二地的等持智慧法，不是烦恼的无漏应不合理，因为是没有断除烦恼的识的缘故。前后二者的立宗都承认。达滴巴说，这里的有漏的含义是以声音意义混合执着的分别念而安立为有漏，不是所断包括的有漏，因为发愿回向随喜这三者，菩萨在后得位中为了圆满福德资粮的支分而努力生起，如果是所断，谁也不会有努力生起的智者，如果作为所断，那修断应该做什么呢？大乘圣者相续中的修断和修道的所依，谁也无法做到。如果八地以上没有声音意义混合执着的分别念，那隐蔽的量稍微也不会作为对境了，这样说。那么，不是所断包括的有漏的含义是，有漏修道所具有的漏，不是所断包括的有漏这样说吗？有漏修道自己的体性不是所断包括的这样说。如果按照前者，大乘的加行道所具有的分别念，不是所断包括的应不合理，因为大乘加行道是菩萨为了获得一切智智而努力生起的缘故，谁也不会有努力生起的修断。如果按照后者，非常赞同，因为有漏修道具有所断包括的有漏是承认的，但是不承认是所断包括的缘故。同样，如果作为所断，那修断应该做什么呢？等等也是无关联的胡说八道而已，因为具有的漏承认为修断，但是不承认为修道。有漏修道承认为修道，但是不承认为修断的缘故。二地的信解修道法，是具有现相执着的心的应理，因为是具有声音意义混合执着的分别念的心的缘故。如果承认，那不应理，大乘圣者相续中的后
English
It is not reasonable for afflictions to be contaminated, because it is the consciousness in the continuum of a person who has abandoned afflictions. According to the latter, the samadhi wisdom of the second ground, it is not reasonable that it is not the uncontaminated of afflictions, because it is the consciousness that has not abandoned afflictions. Both the former and latter assertions are acknowledged. Dartiika said, the meaning of being contaminated here is that it is established as contaminated by the conceptualization of mixed grasping of sound and meaning, but it is not the contaminated included in what is to be abandoned, because the three of aspiration, dedication, and rejoicing, bodhisattvas strive to generate in the post-attainment to complete the limb of the accumulation of merit, if it is to be abandoned, no wise person would strive to generate it, and if it is to be abandoned, then what should be done with the cultivation to be abandoned? The basis of cultivation to be abandoned and the path of cultivation in the continuum of great vehicle noble ones cannot be done by anyone. If there is no conceptualization of mixed grasping of sound and meaning above the eighth ground, then even a little of the hidden measurable will not be made an object, so it is said. Then, the meaning of not being contaminated included in what is to be abandoned is, is it said that the contamination that the contaminated path of cultivation has is not the contaminated included in what is to be abandoned? Is it said that the nature of the contaminated path of cultivation itself is not included in what is to be abandoned? According to the former, the conceptualization that the path of joining of the great vehicle has is not reasonable to be included in what is to be abandoned, because the path of joining of the great vehicle is what bodhisattvas strive to generate in order to attain omniscience, and no one has a cultivation to be abandoned that is generated by effort. According to the latter, it is very much agreed, because it is acknowledged that the contaminated path of cultivation has the contaminated included in what is to be abandoned, but it is not acknowledged to be included in what is to be abandoned. Similarly, if it is to be abandoned, then what should be done with the cultivation to be abandoned? etc. are also just irrelevant nonsense, because the contamination that is possessed is acknowledged as cultivation to be abandoned, but it is not acknowledged as the path of cultivation. The contaminated path of cultivation is acknowledged as the path of cultivation, but it is not acknowledged as cultivation to be abandoned. The faith and understanding path of cultivation of the second ground, it is reasonable that it is a mind with manifest attachment, because it is a mind with conceptualization of mixed grasping of sound and meaning. If you acknowledge, then it is not reasonable, the later in the continuum of great vehicle noble ones
Chinese
因为是后得清净世间的智慧。周遍，因为说清净世间是具有不明显执着于所取和能取之相的后得心所摄持的缘故。又，佛的境界面前，不应成为丝毫隐蔽的所量，因为那里没有声义混杂执着的分别念的缘故。周遍承认。如果说佛陀的自显现中不显现隐蔽的所量，而将隐蔽的所量安立于所化众生的他显现中，那么，隐蔽的所量应成为必定不存在，因为那没有被圆满佛陀的现量所见，也没有通过暗示而证悟的缘故。周遍和理由，包括调整的界限，在佛陀的净土修习方面已经承认了。有人说，第八地的胜解道是修道，应成为没有证悟一切相智，因为那没有现量证悟，也没有以总义的方式证悟的缘故。如果承认后面的理由，那么，那法应成为没有证悟空性，因为那也没有现量证悟，也没有以总义的方式证悟的缘故。前面的周遍和理由已经承认，后面的理由在那方面成立，因为现量证悟空性的智慧是先前产生的智慧的缘故。如果承认为根本，那么，应成为不具有无相之相，并且应成为不具有方便智慧差别的结合。又有人说，第八地的胜解道是修道，应成为现量证悟一切相智，因为是证悟一切相智的现量的缘故。如果这样说，那么，现量证悟其他相续的善根，并且对此随喜的第二地的随喜修道，应成为以总义的方式证悟自己的对境，因为是证悟自己对境的声义混杂执着的分别念的缘故。理由和周遍承认。如果承认，那么，应成为现量证悟自己的对境，和以总义的方式证悟自己的对境有共同的基础。第二，这里所说的烦恼，是指没有明显执着，仅仅显现能取和所取的二取之相的所知障的分别念，因为如果是安住于法性的，大乘的等持，那么不具有它，这是周遍的，如果是大乘的修道后得，那么具有它，这是周遍的。然而声义
English
Because it is the wisdom of subsequent attainment of the pure world. It is pervasive, because it is said that the pure world is encompassed by the subsequent mind that has the aspect of not being manifestly attached to what is grasped and what grasps. Furthermore, in the realm of the Buddha, there should not be even a slight amount of hidden object of measurement, because there is no conceptualization of mixed grasping of sound and meaning there. The pervasiveness is acknowledged. If it is said that the hidden object of measurement does not appear in the Buddha's own appearance, but the hidden object of measurement is established in the other appearance of the beings to be tamed, then the hidden object of measurement should necessarily not exist, because it is not seen by the direct perception of the complete Buddha, nor is it realized through implication. The pervasiveness and reason, including the adjusted boundary, have been acknowledged in the context of the Buddha's field purification practice. Someone says, the aspiration path of the eighth ground is the path of meditation, it should not realize all-aspect wisdom, because it does not realize it directly, nor does it realize it in the manner of general meaning. If the latter reason is acknowledged, then that dharma should not realize emptiness, because it does not realize it directly, nor does it realize it in the manner of general meaning. The former pervasiveness and reason have been acknowledged, and the latter reason is established in that respect, because the wisdom that directly realizes emptiness is the wisdom that arose previously. If it is accepted as the root, then it should not have the aspect of non-objectification, and it should not be a combination that possesses the distinction of skillful means and wisdom. Again, someone says, the aspiration path of the eighth ground is the path of meditation, it should directly realize all-aspect wisdom, because it is the direct perception that realizes all-aspect wisdom. If it is said in this way, then the subsequent rejoicing meditation path of the second ground, which directly realizes the roots of virtue of others' continuums and rejoices in them, should realize its own object in the manner of general meaning, because it is the conceptualization of mixed grasping of sound and meaning that realizes its own object. The reason and pervasiveness are acknowledged. If it is acknowledged, then there should be a common basis for directly realizing one's own object and realizing one's own object in the manner of general meaning. Secondly, the defilement shown here is the conceptualization of the obscuration of knowledge that merely manifests the appearance of the two graspers, without manifest attachment, because if it is the great vehicle's equipoise that abides in the nature of reality, then it is not possessed by it, which is pervasive, and if it is the subsequent attainment of the great vehicle's path of meditation, then it is possessed by it, which is pervasive. However, sound and meaning