Tibetan
ས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེས་བདེན་པ་བཞི་ཆར་ལ་བྱ་བ་ཅིག་ཅར་བྱས་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གིས་ཆོས་ཉིད་ལ་རིགས་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་པས་མཐོང་མ་མཐོང་གི་ཆ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར། སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ལོགས་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པས་དེ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་གྲངས་དེ་སྙེད་གཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ལེགས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་གྱིས་རང་བཞིན་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་གང་། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེས་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཅིག་ཅར་དུ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པས་སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ལུགས་གཉིས་ལས། ཕྱི་མ་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་བཞུགས་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་པ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཛད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས་སྔ་མ་ཉིད་རང་ལུགས་སུ་བཞེད་དོ། །འོ་ན་སོ་སོར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་པའི་དོན་གང་ཞེ་ན། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ལོག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཅུ་དྲུག་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ངེས་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རིམ་བཞིན་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཐོབ་པས་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བཅུ་དྲུག་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུ་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་དགོས་ལ། ནུས་པ་བཅུ་དྲུག་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལ་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་བཅོ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་ལམ་མིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔར་མ་མཐོང་བ་གསར་དུ་མཐོང་བར་བྱར་མེད་ཀྱང་། སྔར་མ་རྟོགས་པ་གསར་དུ་རྟོགས་པར་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལོག་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཚེ། གནས་སྐབས་དེར་དེའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས
Chinese
从（本体）方面来说，是一个刹那，因为这一个智慧刹那对四谛都同时起作用的缘故。从见（道）方面来说，也是一个刹那，因为四谛的自性清净，对于法性没有不同种类的区分，所以没有见与不见的两种部分。从各自现证方面来说，是十六个刹那，因为对于四谛的法性有十六种执持为邪见的增益，所以为了遣除这些，智慧也必须进入同样的数量。因此，安立入住（道）和安住（果）的体例也是非常合理的。第二种观点是，在《释量论》中说：“以义自性体性一，自性现量即成办，余量所证复有何？未见余分复有何？”以这种方式，这一个智慧刹那同时现量证悟四谛的法性，所以有人说，从各自现证方面来说，也是一个刹那。像这样，在两种观点中，论师驳斥了后一种观点，认为如果将见道最初的十五个刹那安立为安住于（见道）的补特伽罗，而将第十六个刹那安立为安住于果位的补特伽罗，是不合理的。因为大乘的见道即使从各自现证方面来说，也是一个刹那。因此，他认为前一种观点才是自己的宗义。那么，从各自现证方面来说，是十六个刹那的意义是什么呢？对于四谛的法性，生起遣除执持为邪见的十六种增益的决定的智慧，在后得位的状态中依次获得，因此，生起这些（决定的智慧）的能力，在等持位的状态中必须依次产生。获得十六种能力的等持的十六个刹那，被安立为能知和所知（忍位和胜位）的十六个刹那。如果认为后来的十五个刹那全部都会变成不是见道，那么，没有过失。因为虽然不能将以前没有见过的（法性）新见，但是可以将以前没有证悟的（法性）新证悟。因为在获得生起遣除执持为邪见的增益的决定的智慧的能力时，在那一状态中证悟了它的法性。
English
From the perspective of (essence), it is one instant, because this one instant of wisdom acts simultaneously on all four truths. From the perspective of seeing (the path), it is also one instant, because the nature of the four truths is purely pure, and there is no distinction of different kinds in the Dharma nature, so there are no two parts of seeing and not seeing. From the perspective of individual manifestation, it is sixteen instants, because there are sixteen superimpositions of holding to wrong views on the Dharma nature of the four truths, so in order to eliminate these, wisdom must also enter the same number. Therefore, the system of establishing entry (into the path) and abiding (in the fruit) is also very reasonable. The second view is that in the 'Commentary on Valid Cognition' it says: 'By meaning, self-nature, essence is one, self-nature is directly accomplished, what else is to be realized by other valid cognition? What other unseen part is there?' In this way, this one instant of wisdom directly realizes the Dharma nature of the four truths simultaneously, so some say that from the perspective of individual manifestation, it is also one instant. Like this, in the two views, the teacher refutes the latter view, thinking that it is unreasonable to establish the first fifteen instants of the seeing path as a person abiding in (the seeing path), and to establish the sixteenth instant as a person abiding in the fruit. Because the Mahayana seeing path, even from the perspective of individual manifestation, is one instant. Therefore, he thinks that the former view is his own tenet. So, what is the meaning of sixteen instants from the perspective of individual manifestation? For the Dharma nature of the four truths, the sixteen decisive wisdoms that arise to eliminate the sixteen superimpositions of holding to wrong views are obtained sequentially in the state of subsequent attainment, so the ability to generate these (decisive wisdoms) must arise sequentially in the state of equipoise. The sixteen instants of equipoise that obtain the sixteen abilities are established as the sixteen instants of knowable and known (patience and supreme positions). If you think that all the later fifteen instants will become not the seeing path, then there is no fault. Because although you cannot newly see (the Dharma nature) that you have not seen before, you can newly realize (the Dharma nature) that you have not realized before. Because when you obtain the ability to generate the decisive wisdom that eliminates the superimpositions of holding to wrong views, in that state you realize its Dharma nature.
Tibetan
་པ་ལ་འཇོག་དགོས་ཤིང་། སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལས། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ཁོ་ན་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་སྤང་དངོས་སུ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དགོངས་ནས་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཆར་ལས། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་བཟོད་པ་ཁོ་ན་མཐོང་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མཉམ་གཞག་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ངེས་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རིམ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པས་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་ལ་གནས་པ་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །འོ་ན་མཐོང་ལམ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། ངེས་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་མཐོང་ལམ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནམ། འབྲས་གནས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཞུགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་འབྲས་གནས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཞུགས་པ་འབྱུང་བར་ཐལ་ལོ། །བཞི་པ་རྗེས་ཐོབ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ལ། དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དང་པོ་སྐྱེས་ཟིན་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་མཉམ་གཞག་གི་མཁྱེན་པ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར། འོ་ན་ས་གཉིས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མཐོང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་སེམས་འཇལ་རྟོག་གསུམ་བྱེད་པའི་མཁྱེན་པ་མིན་པར་ཐལ། ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འཇལ་དང་ངེས་རྟོགས་སྒོམ་པའི་ལམ། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་ས་དང་པོའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མཐའ་ལས་བྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ལས། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མཐའ་ལས་བྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཐོ
Chinese
必须安立于此，因为之后的刹那能够获得未获得的能力。因此，在十六个等持刹那中，唯有第一个刹那是无间道，因为它是现前断除见断之品的见道顶加行。考虑到这一点，在见道顶加行的根本和注释中都说，第一个刹那所生的忍位才是见道顶加行。有些人说，论师的观点是等持只有一个刹那，在后得位中，十六个证悟依次生起，因此前十五个是入位，第十六个是住位，并安立为果位。如果是这样，那么安立于见道的补特伽罗不应安立为入位和住位，因为这十六个证悟刹那不是见道。如果有人说：没有过失，因为以见道之名安立了它。那么，安立于见道等持的补特伽罗是入位还是果位？如果是前者，那么入位的现观应有十六个智慧刹那。如果是后者，那么果位之下应出现入位。第四，分析后得是否存在。达提卡巴说：大乘的见道初生之后，所有在尚未生起使现量见到自性清净之法性并习惯于常态的等持之智之前的智慧，都包含在大乘见道之中。如果是这样，那么二地第一个智慧刹那不应是在结合见道和修道三种状态中，对已见之义进行心、量、分别三种作用的智慧，因为一地的后得智慧不是大乘的修道。如果承认，那么从“量和决定领悟修道”的章节来看，就应成为非直接显示的修道。此外，在一地的后得位中，安立真谛，由边际产生的世俗之识显现是不可能的，因为它不是大乘的修道。这是周遍的，因为在《集论》中说：在见道中，安立真谛，获得由现观边际产生的世俗之识。
English
It must be established here, because subsequent moments can obtain the abilities that have not yet been obtained. Therefore, among the sixteen moments of equipoise, only the first moment is the immediate path, because it is the peak application of the path of seeing that directly abandons what is to be abandoned by seeing. Considering this, in both the root and commentary of the peak application of the path of seeing, it is said that only the forbearance that arises in the first moment is the peak application of the path of seeing. Some say that the teacher's view is that there is only one moment of equipoise, and in the post-attainment state, the sixteen realizations arise sequentially, so the first fifteen are the entering stage, and the sixteenth is the abiding stage, and it is established as the fruition stage. If this is the case, then it is not appropriate to establish the person who abides in the path of seeing as the entering and abiding stages, because these sixteen moments of realization are not the path of seeing. If someone says: There is no fault, because it is established by the name of the path of seeing. Then, is the person who abides in the equipoise of the path of seeing the entering stage or the fruition stage? If it is the former, then the direct realization of the entering stage should have sixteen moments of wisdom. If it is the latter, then the entering stage should occur under the fruition stage. Fourth, analyzing whether the post-attainment exists. Dartika Pa says: After the first arising of the Mahayana path of seeing, all the wisdom before the arising of the wisdom of equipoise that makes one directly see the nature of reality, which is naturally pure, and become accustomed to the ordinary state, is included in the Mahayana path of seeing. If this is the case, then the first moment of wisdom of the second ground should not be the wisdom that performs the three functions of mind, measurement, and discrimination on the meaning that has already been seen in the three states of combining the path of seeing and the path of cultivation, because the post-attainment wisdom of the first ground is not the Mahayana path of cultivation. If it is admitted, then from the section "measuring and determining the path of cultivation," it should become the path of cultivation that is not directly shown. Furthermore, in the post-attainment state of the first ground, it is impossible for the conventional consciousness that arises from the extreme of establishing the truth to manifest, because it is not the Mahayana path of cultivation. This is pervasive, because in the Compendium it is said: In the path of seeing, establishing the truth, obtaining the conventional consciousness that arises from the extreme of direct realization.