Tibetan
ན་མཐོང་ལམ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་སྔ་མ་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་གི་མཇུག་ཐོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་མཆོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་རྫོགས་རྗེས་སུ་བྱུང་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མ་སྐྱེས་གོང་གི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། མཐོང་བའི་ལམ་གང་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་མཆོག་གི་མཇུག་ཐོག་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཐེག་པའི་སྒོ་ནས། སྐད་ཅིག་མའི་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས། མདོ་ལས་གསུངས་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས། ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྒོ་ནས། སྤང་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་དྲུག་གོ །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་རེ་རེ་ལའང་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གོ །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས་གཟུང་བ་རྟོགས་པ་དང་། འཛིན་པ་རྟོགས་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཤིང་། དང་པོ་ནི། ཆོས་བཟོད་དང་ཆོས་ཤེས་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་གཉིས་སོ། །བཞི་པ་ནི། མདོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའང་མཐོང་ལམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོས་བཟོད་དང་ཆོས་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་པར་ཐོབ་ཅིང་། རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་གཉིས་ནི་གནས་སྐབས་དེ་དང་དེའི་བདེན་བཞིའི་གནས་ཚུལ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་གནས་སྐབས་དེ་དང་དེའི་སྤངས་བྱའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། ཡང་མདོ་ལས། ཆོས་མཐོང་བ། ཆོས་ཐོབ་པ། ཆོས་རིག་པ། ཆོས་རྟོགས་པ། སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་བ། ཐེ་ཚོམ་ལས་བརྒལ་བ། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པ། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་གཞན་གྱིས་དཀྲིར་མི་བཏུབ་པའོ་ཞེས་པ་ཡང་མཐོང་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། ཆོས་བཟོད་རྣམས་ནི་ཆོས་མཐོང་བ། །ཆོས་ཤེས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཐོབ་པ། །རྗེས་བཟོད་རྣམས་ནི་ཆོས་རིག་པ། །རྗེས་ཤེས་རྣམས་ནི་ཆོས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རང་གིས་ཐོབ་པ་ལ་སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་བ། གཞན་གྱིས་ཐོབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ལས་བརྒལ་བ། ལམ་སྒོམ་པ་ལ་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པ། མུ་སྟེགས་བྱེད་སོགས་གཞན་གྱི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལ་གཞན་གྱིས་དཀྲིར་མི་བཏུབ་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཡང་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེའང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཉམས་ལེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཡོད་དེ། དྲུག་ཚན་དྲུག་གི་རྣམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཅན་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། སྤང་བྱ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཡོད་པས་དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་དེ་ལའང་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཡོད་དེ། དེ་དག་སྤོང་བ་ཉིད་དུ་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་དབྱེ་བས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ། གཉིས་སུ་འདོད་པ། བཞིར་འདོད་པ། དགུར་འདོད་པ། བཅུ་དྲུག་ཏུ་འདོད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་བལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པར། ཆོས་ཤེས་པ་ཡི་འོག་ཏུ་ནི། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་དབྱེར་ཡོད་ན། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་རྣམས་ལ། །གང་གིས་སྐྱེ་བར་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་དོན་མ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གཞུང་འདིས་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ། ཆོས་བཟོད་ཀྱི་འོག་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་ཅེས་མ་བསྟན་པར། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་འོག་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་འགྲེལ་པ་མ་མཐོང་བར་མུ་ཅོར་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། འདིའི་ཆོས་ཤེས་དེ་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཤེས་དེ་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར། དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་ཏེ་ཞེས་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་།
Chinese
具有以见道解脱道所摄的大乘不共见道法。应是前述的体性，因为是其所指。若承认，则应成为加行道世第一法之后立即产生。若承认，则你与它之间应以大乘见道无间道来供养。第二，是指大乘加行道圆满后产生，且在大乘修道尚未生起之前，现证法性的智慧，是其体性。如《集论》所说：“何为见道？简而言之，即是世间法的顶峰，与无分别定智慧相应。”第二，从宗派的角度、刹那的数量的角度、对象的角度、经中所说的名相的角度、波罗蜜多的角度、断除的角度，有六种差别。第一是：声闻、缘觉、大乘的见道三种。第二是：每一个都有十六个刹那的忍和智。第三是：《集论》中说有取相的证悟和执着的证悟两种。第一是法忍和法智两种。第二是类忍和类智两种。第四是：经中说：“对于诸法，生起了无尘无垢、清净的法眼。”这也是就见道而言说的。因为法忍和法智两种获得了对于诸法无尘的法眼，类忍和类智两种获得了离垢。因为前者二者必须从证悟彼时彼刻的四谛之真相的角度来安立，后者二者则安立于彼时彼刻的远离所断之垢。又，经中说：“见法、得法、知法、证法、超越犹豫、超越疑惑、不依赖他人、不被他人从导师的教法中夺走。”这也是就见道而言说的。法忍等是见法，法智等是得法，类忍等是知法，类智等是证法。
English
The Mahayana uncommon seeing path, which is included in the seeing path and the path of liberation, is a phenomenon. It should be the aforementioned nature, because it is what it refers to. If acknowledged, then it should become immediately after the peak of the worldly dharma of the path of application. If acknowledged, then between you and it, the uninterrupted path of the Mahayana seeing path should be offered. Secondly, it refers to the wisdom that arises after the completion of the Mahayana path of application and directly realizes the nature of reality before the Mahayana path of cultivation has arisen, which is its nature. As stated in the Compendium, "What is the seeing path? In short, it is the peak of worldly dharma, corresponding to wisdom in non-discriminating samadhi." Secondly, there are six differences from the perspective of the sect, the number of moments, the object, the terms mentioned in the sutras, the perspective of the paramitas, and the perspective of what is to be abandoned. The first is: the seeing paths of the Hearers, Solitary Realizers, and the Great Vehicle are three. The second is: each of them has sixteen moments of forbearance and wisdom. The third is: The Compendium says that there are two types of realization: the realization of grasping and the realization of clinging. The first is the two types of Dharma-forbearance and Dharma-wisdom. The second is the two types of subsequent forbearance and subsequent wisdom. The fourth is: The sutra says, "For all phenomena, a pure Dharma-eye without dust and defilement arises." This is also said in terms of the seeing path. Because the two types of Dharma-forbearance and Dharma-wisdom have obtained the Dharma-eye without dust for all phenomena, and the two types of subsequent forbearance and subsequent wisdom have obtained freedom from defilement. Because the former two must be established from the perspective of realizing the truth of the four noble truths at that moment, and the latter two are established in being free from the defilement to be abandoned at that moment. Also, the sutra says, "Seeing the Dharma, obtaining the Dharma, knowing the Dharma, realizing the Dharma, transcending hesitation, transcending doubt, not relying on others, and not being taken away from the teacher's teachings by others." This is also said in terms of the seeing path. Dharma-forbearance, etc., is seeing the Dharma; Dharma-wisdom, etc., is obtaining the Dharma; subsequent forbearance, etc., is knowing the Dharma; subsequent wisdom, etc., is realizing the Dharma.
Chinese
所有的智者都对自己获得的成就超越了怀疑，对他人获得的成就超越了疑惑，在修习道时，不依赖他人，对于外道等其他导师的教义，不被他人所动摇。第五，大乘的见道，即使是布施等每一项波罗蜜多，也以具备六波罗蜜多的方式修习，当生起这种特殊的修习本质时，从反面的角度来说，有三十六种。因为经中说：生起六组六种形态的三十六种，那是什么呢？第六，所断除的能取所取的分别念有三十六种，因此，断除它们的对治法，即大乘的见道，也有三十六种。经中说：因为断除它们本身，四种对治法也同样以这种方式区分，所以是不同的。第三，有主张一刹那、主张两刹那、主张四刹那、主张九刹那、主张十六刹那这五种。第一种，是龙树菩萨相对于见到法性而言，认为是一刹那。在《六十正理论》中说：在法智之下，如果对此有差别，那么对于极其微小的诸法，以何种方式产生分别呢？不善巧者，没有见到从缘起生的意义。因此这样说。有些人说，这部论典显示了两个刹那，因为它没有说在法忍之下没有差别，而是在法智之下显示没有差别。这样说是没有见到注释而胡说八道。这里的法智不是分为法忍法智二者的法智，而是法自性涅槃，是缘起，是无生灭。智是现量证悟它的证悟。注释中说：其中，称为法的声音是指涅槃。它也不是与缘起的自性不同的，并且，与缘起和涅槃无二无别的自性，完全受用的智慧，就是法智，因为了知法的对境就是法智。
English
All the wise ones have transcended doubt about their own achievements, transcended uncertainty about the achievements of others, do not rely on others when practicing the path, and cannot be shaken by others regarding the teachings of other teachers such as heretics. Fifth, the path of seeing in the Mahayana, even each of the perfections such as generosity, is practiced in a way that possesses the six perfections. When this special essence of practice arises, from the opposite perspective, there are thirty-six. Because it is said in the sutra: What is it that arises with the thirty-six aspects of six sets of six? Sixth, the conceptual thoughts of grasping and being grasped that are to be abandoned have thirty-six aspects, so the antidote to abandon them, the path of seeing in the Mahayana, also has thirty-six aspects. Because it is said in the sutra: Because abandoning them is itself, the four antidotes are also differentiated in the same way, so they are different. Third, there are five views: holding to one moment, holding to two moments, holding to four moments, holding to nine moments, and holding to sixteen moments. The first is that Nagarjuna, in relation to seeing the nature of reality, considers it to be one moment. In the Sixty Stanzas on Reasoning, it says: Beneath the knowledge of dharma, if there is a distinction here, then for extremely subtle things, how is it speculated to arise? The unskilled one does not see the meaning of arising from conditions. Therefore, it is said. Some say that this text shows two moments, because it does not say that there is no difference under the forbearance of dharma, but shows that there is no difference under the knowledge of dharma. To say this is to speak nonsense without having seen the commentary. The knowledge of dharma here is not the knowledge of dharma that is divided into the two, forbearance of dharma and knowledge of dharma, but dharma is by nature nirvana, is dependent arising, is without arising and ceasing. Wisdom is the realization that directly realizes it. In the commentary, it says: Among them, the sound called dharma refers to nirvana. It is also not different from the nature of dependent arising, and the wisdom that fully enjoys the nature that is inseparable from dependent arising and nirvana is the knowledge of dharma, because knowing the object of dharma is called the knowledge of dharma.