Tibetan
་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་། ཕྱི་རྒོལ་བ་དག་གིས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་འཐད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཁྱབ་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས། འཇིག་རྟེན་པ་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་ན་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཅི་ལྟར་མི་རིགས་ཞེས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བར། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །རིགས་པ་ཤེས་པས་ཆོས་ཅན་དུ། །རྟག་ཏུ་བྱེད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །མཁས་པས་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨྲོས། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས། །བསྒྲུབ་བྱའི་བདག་ཉིད་རྗེས་མཐུན་པའི། །དངོས་པོ་མེད་ཉིད་ཆོས་ཅན་ཡིན། །དེ་བས་འདི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་ཤེས་པ་ལ། །ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ཡོད་པ། །དེ་ཙམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ལ་སོགས་པར་རྟོག །དེ་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་། །གང་གི་ཚེ་ན་གཞན་ན་མིན། །དེ་བས་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས། །དེ་སྐད་སྨྲ་བ་སུ་ཞིག་འགོག །ཅེས་དང་། རྒྱན་ལས། གཞུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གི །ཆོས་ཅན་སྤངས་ནས་མཁས་པ་དང་། །བུད་མེད་བྱིས་པའི་བར་དག་ལ། །གྲགས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །བསྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འདི། །མ་ལུས་ཡང་དག་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་གཞི་མ་གྲུབ། །ལ་སོགས་ལན་ནི་ཇི་སྐད་གདབ། །ཅེས་དང་། དབུ་མ་སྣང་བར། ཁོ་བོ་ཅག་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མི་བསྒྲུབ་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བོ། །དེའང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཁོ་བོ་ཅག་ཁས་ལེན་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཐལ་འགྱུར་བ་ཆེན་པོ་འགའ་ཞིག་གིས། རང་རྒྱུད་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ། རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས། བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་པོ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ཁྱབ་པ་བསལ་བ་གསུམ། ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་པོའི་བློ་ངོར་བསྒྲུབ་བྱ་མི་བདེན་པར་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་གང་ཞིག་འཐད་ཅེ་ན་འདི་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས་དགག་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ལུགས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདི་ལྟར་དབུ་མ་པ་ལ་རང་གི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་རང་ལ་གྲུབ་པ་ཅན་གྱི་རང་རྒྱུད་མི་འཐད་དེ། རང་རྒྱུད་མི་དགོས་པ་དང་། མི་ནུས་པ་དང་། མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་རྟགས་ལས་དེ་དང་བརྒྱུད་ནས་འགལ་པའི་ཕ་རོལ་པོའི་ལོག་རྟོག་སེལ་ནུས་པས་རང་རྒྱུད་མི་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་བསྟན་ཡང་ལོག་རྟོག་མི་འདོར་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་ཀྱང་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་སྨྱོན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གསུམ། རང་འདོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་པ་དང་། དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་ལ་མཐུན་སྣང་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དེ་རྣམས། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་བསྒྲུབས་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཚད་མ་དེ་རྣམས་ནི། །ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྨྲོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིའང་འོག་ཏུ་ཡོད་ངེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་དགག་པའི་སྐབས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྟ་བུ་དོན་དམ་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་ཀུན་རྫོབ་པ་གཞན་ལ་མ་གྲུབ། ཙམ་པོ་ཐུན་མོང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་སྟེ། སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པའི་ཚེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྒྲ་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲ་ཙམ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་པོ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་བ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་དེའི་ལུགས་ལ་དེ་ལྟར་མི་འགལ་ཡང་དབུ་མ་པས་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་བ་གྲུབ་པར་མི་འདོད་པས་གཞི་ཆོས་ཅན་མི་འགྲུབ་པས་སོ། །དོན་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་གསུངས་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། གང་གི་ཚེ་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དེའི
Chinese
索。因此，论敌和外道们，以承认为量（ प्रमाण ）的威力，承认一切事物具有自性。因此，应该通过他人所承认的方式来驳斥他人的观点。此外，如果自续因的遍（ व्याप ）在量上成立，那还可以接受，但遍并没有通过现量和比量的量成立。因为遍只是通过世俗人承认的方式成立的，那么，怎么能说不应该用应成因来驳斥他人的观点呢？因此，他们建立了应成派的宗义。随着学诚大师的《善显差别》，在《真实性显现》中说：“与所立之法相顺应，以理智知晓之法性，恒常作为彼之所依，智者应说自之所依。无事物之法性，与所立之自性相顺应，无事物之自性即所依，因此此不成立。”又，《二谛论》中说：“在论敌双方的知识中，有多少显现的部分，就依靠那部分，来理解所依、法等等。那时，比量就会产生，如果不是在其他时候。因此，理智的论者们，谁会阻止他们那样说呢？”又，《庄严论》中说：“舍弃了由论典所产生的差别之所依，对于智者和妇女儿童之间，所知名的事物，这个能立和所立的事物，全部都会正确地进入。如果不是这样，基础就不会成立，等等，应该如何回答呢？”又，《中观光明论》中说：“我们并非仅仅通过应成来证明一切法皆为空性，而是通过正确的量之力量来证明。这也是世尊所允许的，因此我们才这样做。”因此，他们建立了自续派的宗义。第二，过去的一些大应成派论师认为，自续派的宗义是，以论敌和外道双方都通过事物力量进入的量所成立的因，来绝对地证明所立的事物。而应成派则是，遮破了法性、周遍和排除三者，是他人所承
English
So. Therefore, opponents and non-Buddhists, by the power of accepting validity (pramāṇa), acknowledge that all things have intrinsic nature. Therefore, it is reasonable to refute the views of others through what others have acknowledged. Furthermore, if the pervasion (vyāpa) of the svatantrika reason is established in terms of validity, then it is acceptable, but the pervasion is not established by direct perception and inference. Because the pervasion is established only through the way that worldly people acknowledge it, how can one say that it is not reasonable to refute the views of others with the consequence reason? Therefore, they established the tenets of the Prāsaṅgika school. Following the master Lekdenjé, in The Appearance of Suchness, it says: "Corresponding to the dharma to be established, the nature of the dharma known by reason, constantly acting as its basis, the wise should speak of their own basis. The nature of non-things, corresponding to the nature of what is to be established, the nature of non-things is the basis, therefore this is not established." Also, in The Two Truths, it says: "In the knowledge of both opponents, how much of the appearing part there is, relying on that part, one understands the basis, dharma, and so on. At that time, inference will arise, if not at other times. Therefore, those who speak of reason, who would prevent them from saying that?" Also, in The Ornament, it says: "Abandoning the basis of distinctions generated by the scriptures, for things known among the wise, women, and children, this object of proof and object of establishment, all will correctly enter. If it is not like that, the foundation will not be established, etc., how should one answer?" Also, in The Light of the Middle Way, it says: "We do not prove all dharmas to be emptiness merely through consequences, but we prove it through the power of correct validity. This is also what the Bhagavan allowed, therefore we do so." Therefore, they established the tenets of the Svātantrika school. Second, some great Prāsaṅgika scholars of the past believed that the tenets of the Svātantrika school are that the sign, which is established by the validity that enters through the power of things for both the opponent and the non-Buddhist, absolutely proves the object to be established. The Prāsaṅgika school, on the other hand, negates the three: the property of the subject, the pervasion, and the exclusion, which are acknowledged by others.
Chinese
以能立之理，将所立不成实有之过失投向对方的心中。那么，这二者哪一个合理呢？对此有两种：破斥自续宗和建立应成宗。第一种有三种情况：如此一来，对于中观派来说，以在自己处成立的能立之理来成立自己的观点是不合理的，因为不需要自续、不能自续、不合理自续。第一种情况是：仅仅凭借对方自己承诺的理由，就能消除与此相违背的对方的邪分别念，因此不需要自续。第二种情况是：即使指出了与承诺相违背之处，如果对方不放弃邪分别念，那么自续也无法驳倒对方，因为我们不是和疯子一起辩论。第三种情况是：如果是中观派，那么就不应该按照自己的相续来进行推论，因为有三个原因：没有自宗的承诺，没有经得起观察的量，以及法与有法之间没有共同显现。第一点将在后面阐述。第二点是：如果你的那些意义，已经被量完全成立，那么请说，你的那些量是如何完全成立的？这是因为，这也应该从后面确定存在的能立之量被破斥的情况中了解。第三点是：像眼等内部的生处一样，在胜义谛中自己不成立，在世俗谛中他者不成立，总的来说，共同不成立。后一个理由不成立，因为在争论声音是常还是无常时，内道佛教徒不承认虚空的性质的声音，外道顺世外道不承认由四大产生的的声音，但仅仅是声音在共同显现中成立，同样，在这里，即使没有做出胜义谛和世俗谛的区分，但仅仅是眼等内部的生处在共同显现中成立。如果有人说，声论者认为声音等有法，是实有成立的，所以在他们的宗派中，这样并不矛盾，但中观派不认为这样的有法是实有成立的，所以基和有法不成立。这个意义是导师善显自己亲口承认的，如《明句论》中说：当将遮止生作为所立之法时，
English
By means of the sign of establishment, the fault of the object to be proven as not being truly established is thrown into the mind of the opponent. So, which of these two is reasonable? There are two aspects to this: refuting the Svātantrika system and establishing the Prāsaṅgika system. The first has three aspects: Thus, for the Madhyamaka, it is unreasonable to establish one's own view with a sign that is established in oneself, because Svātantrika is not needed, cannot be done, and is unreasonable. The first is: because the opponent's wrong conception, which is contrary to what the opponent himself has promised, can be eliminated, Svātantrika is not needed. The second is: even if the contradiction with the promise is shown, if the opponent does not abandon the wrong conception, then Svātantrika cannot refute it, because we are not arguing with madmen. The third is: if one is a Madhyamaka, then it is not reasonable to infer according to one's own continuum, because there are three reasons: there is no commitment to one's own position, there is no valid means of examination, and there is no common appearance of the subject. The first will be explained below. The second is: If those meanings of yours, have been well established by valid cognition, then tell me, how are those valid cognitions well established? This is because it should be known from the occasion of refuting the valid cognition of the object to be proven, which is definitely present below. The third is that, like the internal sense bases such as the eye, it is not established in oneself in the ultimate sense, and it is not established in others in the conventional sense. It is not established in common in general. The latter sign is not established, because when arguing about whether sound is permanent or impermanent, the sound of the quality of space is not established for the Buddhist, and the sound made of elements is not established for the non-Buddhist, but only the sound is established in common appearance, similarly, here too, even if the distinction between ultimate and conventional is not made, only the internal sense bases such as the eye are established in common appearance. If one says that those who speak of entities consider sound and other subjects to be established as entities, so in their system it is not contradictory, but the Madhyamaka does not consider such subjects to be established as entities, so the basis and the subject are not established. This meaning was personally acknowledged by the teacher Legdenjé himself, as it says in the Clear Words: When the cessation of birth is considered to be the object to be proven,