Tibetan
ཞན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་འདོད་ན་བློ་སྔ་མ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པའམ་ཡང་ན་ཞེན་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་ཞེན་བྱེད་ཀྱི་བློ་སྤོང་བ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །བློ་ཕྱི་མ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པར་སྣང་ཡང་བདེན་གཉིས་ལས། དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །ཞེས་སོགས་དང་འགལ་བས་མི་འཐད་དོ། །རྣམ་རྟོག་གིས་གང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ངོར་དགག་བྱ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་རྟོག་གིས་གང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་འོ་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའང་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ངོར་དགག་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ཤིན་ཏུའང་འདོད་དེ། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་བཙལ་བའི་ཚེ་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་བདེན་པར་ཡོད་མེད་རྩོད་པའི་ཚེ་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་བདེན་པ་ཙམ་འགོག་གི སྣང་བ་མི་འགོག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་འདོད་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལས་ཉམས་སོ། །གཞན་ཡང་བདག་འཛིན་གཉིས་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་དེ་དག་སྤང་བྱ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། མིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡིན་ན་ཞེན་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་ཞེན་བྱེད་ཀྱི་བློ་སྤོང་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་དབྱུང་དུ་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མཚན་འཛིན་ཡིན་ན་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་བདག་འཛིན་གཉིས་པོ་གང་རུང་ཡིན་པའི་ཁྱབ། དེ་གཉིས་གང་རུང་ཡིན་ན། བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པས་མཚན་འཛིན་མ་ལུས་པར་སྤངས་པར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག བདེན་འཛིན་ཡིན་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེས་མཚན་མེད་ཚང་བར་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་དགོས་པས་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་མཚན་མེད་ཚང་བར་རྟོགས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་གསུང་པ་དང་འགལ་ལོ། །རྣམ་རྟོག་གིས་གང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དགག་བྱར་འདོད་པ་ལོག་རྟོག་ཡིན་ན་མདོ་ལས་གཟུགས་སྟོང་པ་དང་། མི་སྟོང་པར་སྤྱོད་པ་སོགས་གཉིས་འཛིན་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པར་གསུངས་པ་དང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། མཐའ་གཉིས་སྤངས་ནས་དབུས་ལའང་མི་གནས་པར་གསུངས་པ་དང་
Chinese
因为退失是不可能的。如果那样认为，要么就必须承认先前的意识不是应该断除的，要么就必须承认在没有去除所执著的对境的过患的情况下，存在断除执著的意识。虽然看起来会承认后来的意识不是应该断除的，但这与二谛中的“因为没有应该否定的，真实中无遮而明”等相违背，因此不合理。认为分别念所执著的一切对境，在究竟的观察理智面前不是应该否定的，也是不合理的，因为必须用究竟的观察理智来观察分别念所执著的一切对境，从而确定其无实有。如果这样，那么世俗谛也会变成在究竟的观察理智面前应该否定的吗？回答说，完全承认，因为在用究竟的观察理智寻找时找不到。如果不是这样，那么在争论显现上是否存在真实时，敌方和对方都会有共同显现的法，即显现存在，因为那时已经承诺仅仅否定显现上的真实，而不否定显现本身，如果承认，那就从应成派的宗义中退失了。此外，不是人我执和法我执这二者的第三种识蕴等，是应该断除的还是不应该断除的？如果不是，那么就会变成在佛地存在分别念；如果是，那么就会变成在没有去除所执著的对境的过患的情况下，存在断除执著的意识，因为已经承诺了它的所执著的对境是无法去除过患的。此外，如果是有相执，那么就必然是实执，因为如果是那样，就遍及于人我执和法我执二者中的任何一个。如果这二者中的任何一个是，那么就必然是实执，因为已经承诺了。如果承认，那么声闻阿罗汉就应该已经断除了所有的有相执。为什么呢？因为已经承诺了如果是实执，那么就必然是烦恼障。如果承认，那么就必须承认他已经圆满证悟了无相，这与《父子合集经》等经论中说圆满证悟无相是大乘的特点相违背。如果认为分别念所执著的一切对境都是应该否定的，这是邪分别念，那么这与经部中说的“色即是空，不以不空而行”等，所有二取都以相而行，以及《三摩地王经》中说的“舍弃二边，不住于中”相违背。
English
Because regression is impossible. If you assert that, you must either accept that the previous consciousness is not to be abandoned, or that there is abandonment of the clinging mind without having refuted the object of clinging. Although it seems that one would accept that the later consciousness is not to be abandoned, this is inconsistent with statements in the Two Truths such as, "Because there is nothing to be negated, in reality, it is clear without obstruction." Therefore, it is not reasonable. It is also unreasonable to assert that all objects of clinging by conceptual thought are not to be negated in the face of ultimate reasoning, because all objects of clinging by conceptual thought must be examined by ultimate reasoning and determined to be without inherent existence. If so, would conventional truth also become something to be negated in the face of ultimate reasoning? The answer is, it is indeed accepted, because it cannot be found when sought with ultimate reasoning. If it were not so, then when arguing about whether there is truth on the basis of appearance, there would be a phenomenon that is established as a common appearance for both the proponent and opponent, namely, appearance exists, because at that time it has been promised to only negate truth on the basis of appearance, and not to negate appearance itself. If you accept this, then you have fallen from the tenets of the Prasangika school. Furthermore, are the aggregates of consciousness, which are not the two self-grasps, to be abandoned or not? If not, then there would be conceptual thought in the state of Buddhahood. If so, then there would be abandonment of the clinging mind without having refuted the object of clinging, because it has been promised that its object of clinging cannot be refuted. Furthermore, if it is an apprehension of characteristics, then it necessarily is an apprehension of truth, because if that is the case, it pervades either of the two self-grasps. If either of these two is the case, then it necessarily is an apprehension of truth, because it has been promised. If you accept this, then the Shravaka Arhats should have abandoned all apprehensions of characteristics. Why? Because it has been promised that if it is an apprehension of truth, then it necessarily is an affliction obscuration. If you accept this, then you must accept that they have fully realized the signless, which contradicts the statement in the scriptures of the Father and Sons that fully realizing the signless is a special characteristic of the Great Vehicle. If you think that all objects of clinging by conceptual thought are to be negated, this is a false conception, then this is contrary to what is said in the sutras, such as "Form is emptiness, and one does not act with non-emptiness," that all dualistic grasping acts with signs, and what is said in the Samadhiraja Sutra, "Having abandoned the two extremes, one does not abide in the middle either."