Tibetan
་རུང་བར་གསུངས་པ་རྣམས་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་དེའི་དོན་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འཛིན་དུ་མི་རུང་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཡོད་མིན་མེད་མིན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དུ་མི་རུང་སྟེ། དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་དགོས་ཤིང་། མེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློས་མཐའ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་དབུ་མའི་ལྟ་བར་འདོད་པ་ནི་རྒྱ་ནག་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པས་བདེན་པ་བཀག་ཟིན་ནས་བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཁོ་ནར་གཟུང་བ་ནི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདེན་འཛིན་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་ན་བདག་འཛིན་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་རྟོག་པས་གང་གཟུང་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་འགོག་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་ཐམས་ཅད་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འཛེར་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་བཀག་ཟིན་ནས་དེ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་དགག་ཏུ་མི་རུང་བར་འདོད་པ་ནི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་གནད་ཆེན་པོ་འཕྱུགས་པ་སྟེ། མདོ་སྡུད་པ་ལས། ཕུང་འདི་སྟོང་ཞེས་རྟོག་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྐྱེ་མེད་གནས་ལ་དད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཡུམ་བར་མ་ལས། གཟུགས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གཟུགས་མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་སོགས་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཁུངས་ཐུབ་ཐམས་ཅད་ནས་སྟོང་མི་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་གཉིས་འཛིན་ཐམས་ཅད་དགག་བྱར་གསུངས་པར་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཁོ་ནར་བཟུང་བ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་དགག་ཏུ་མི་རུང་བ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ལས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨད་ཅིང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་རྩ་ལྟུང་བཅུ་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་སོགས་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་སྐབས་མ་ཡིན་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །དབུ་མའི་རིགས་པས་དགག་བྱ་བདེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ལའང་རིགས་པས་གནོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་མཐའ་གང་རུང་གཅིག་དང་བྲལ་ན་དབུ་མར་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པར་ཐལ། དབུ་མའི་རིགས་པས་དགག་པར་བྱ་བའི་མཐའ་ནི་བདེན་པར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བདེན་པ་ཁོ་ན་དང་ཡང་དག་པར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མཐའ་གཉིས་སུ་བྱས་པའི་མེད་མཐའ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། འོ་ན་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཚེ་མཐའ་བཞི་ཆར་བཀག་པས་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པའང་དགག་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ནི་ཁྱེད་ཅག་ཨེ་དྲན། འདོད་ན་ཅི་ལྟར་འགྱུར་སོམས་ཤིག བློ་སྔ་མ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པས་བློ་ཕྱི་མས་དེ་དགག་ཏུ་མི་རུང་ཞེས་པའང་གནད་མ་ཟིན་པའི་བློ་ངོར་འཐད་པར་སྣང་ཡང་གནད་ཟིན་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་པས་བདེན་པ་བཀག་ནས་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་དེ་བདེན་པ་བཀག་པའི་ཆ་ནས་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཆ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་བློ་ཕྱི་མས་དགག་དགོས་ཏེ། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་བདེན་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་མེད་པ་ལྟར་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་བདེན་མེད་དེའང་མེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བདེན་བཞིའི་སྟེང་དུ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་བཀག་པའི་ཆ་ནས་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་བློ་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་རྟོགས་པར་འཇོག་ཀྱང་ཞེན་ཡུལ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་མ་གྲུབ་པས་དེར་ཞེན་པའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་མགོན་པོ་བྱམས་པས་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལའང་མངོན་ཞེན་འགོག་པ་དང་། བདེན་བཞིའི་སྟེང་དུ་སྤྲོས་པ་སོ་གཉིས་བཀག་ནས་བསྒོམས་པས་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྤྲོས་པ་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་པའི་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་འདི་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་གསུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་སོགས་སེར་སྣ་དང་འཆལ་ཚུལ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཡང་བློ་དེ་ཉིད་གནས་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པའི་བློས་སྤོང་དགོས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཚན་འཛིན་དང་བཅས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་བ་མ་དད་པ་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཡང་གནས་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པར་གསུངས་པ་སོགས་མཐའ་ཡས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་འདིར་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །སྙམ་ན་མགོན་པོ་བྱམས་པས་ཡུམ་དོན་དབུ་མར་འགྲེལ་པའི་བསྟན་བཅོས་དབུ་མའི་སྐབས་སུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་ཧ་ཅང་མི་འཚམ་པའི་ལོག་རྟོག་ཡིན་པས་གཞན་དུ་བཀག་ཟིན་ཅིང་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་འདིར་ཡང་། གལ་ཏེ་མི་རྟག་རྟག་གོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལོག་ཡིན་ན། །སྟོང་ལ་མི་རྟག་པ
Chinese
如果有人认为这与之前所说的相悖，那么它的意思是，在胜义谛中不存在，在世俗谛中也不存在，因此思想也不应该那样执着。这并不是说要像字面意思那样接受“非有非无”，因为真正理解了两种否定之后，如果不是有，就必定是无；如果不是无，就必定是有。认为思想不执着于任何一边就是中观的观点，这与中国和尚的观点相同。否定了真谛之后，仅仅执着于以真谛为空性的空性，这就是证悟实相的智慧。像这样正确认识了对真实的执着，就会知道存在许多并非是人我执的分别念，因此，所有分别念所执着的对境，都想要用审视彼性的理智来否定，那么所有的邪分别念都会被遣除。如是说。 第二点是，否定了真谛之后，如果有人认为执着于否定真谛的空性是不可否定的，那么这就是中观宗义的一个重大错误。如《摄颂》中说：“菩萨虽念此蕴空，然不缘相不住无生。”又如《中观根本慧论》中说：“若行于色空，是则行于相。若行于色不空，是则行于相。”等等，所有可靠的中观宗义都一致认为，空与不空等一切二取都应被否定。如果认为仅仅执着于以真谛为空性的空性，就是证悟了中观的究竟见解，并且认为这是不可否定的，那么这在密宗的续部中受到了多种方式的批评，并且在大瑜伽士的场合中，会成为第十一条根本堕罪，等等，有很多这样的说法，但这里不合适，所以不展开说了。 中观的理智所要否定的仅仅是真实存在，这也受到了理智的妨害。如果那样，那么只要脱离任何一边，就遍是中观，因为中观的理智所要否定的边，是在真实存在的有无二者之中，仅仅是真实存在，以及在真实和虚假的有无二者之中，仅仅是真实存在等等。如果认为作为两种边际的无边是不存在于世俗谛中的，那么
English
If one thinks that this contradicts what was said before, then its meaning is that it does not exist in the ultimate truth, nor does it not exist in the conventional truth, so the mind should not cling to it in that way either. It does not mean to accept "neither existent nor nonexistent" as the words literally say, because after truly understanding the two negations, if it is not existent, it must be nonexistent; if it is not nonexistent, it must be existent. To think that the mind not clinging to any extreme is the view of Madhyamaka is the same as the view of the Chinese monk Heshang. After negating the truth, merely clinging to emptiness, which is empty of truth, is the wisdom of realizing the reality. Like this, if one correctly recognizes the clinging to truth, one will know that there are many conceptualizations that are not the self-grasping of persons, therefore, all the objects grasped by conceptualizations, wanting to negate them with the reasoning that examines thatness, then all the wrong conceptualizations will be reversed. Thus it is said. Secondly, if someone thinks that after negating the truth, clinging to the emptiness that negates the truth is not to be negated, then this is a major error in the tenets of Madhyamaka. As it says in the "Compendium Sutra": "Even if a Bodhisattva thinks this aggregate is empty, he does not engage with signs and does not rely on the unborn." Also, as it says in the "Intermediate Mother Sutra": "If one engages in form being empty, one engages in signs. If one engages in form not being empty, one engages in signs." And so on, all reliable Madhyamaka tenets agree that all dualistic clingings such as empty and not empty should be negated. If one thinks that merely clinging to emptiness, which is empty of truth, is realizing the ultimate view of Madhyamaka, and thinks that this is not to be negated, then this is criticized in many ways in the tantras of Secret Mantra, and in the case of a great yogi, it will become the eleventh root downfall, and so on, there are many such statements, but it is not appropriate here, so I will not elaborate. The fact that the object to be negated by Madhyamaka reasoning is only true existence is also harmed by reasoning. If that is the case, then it follows that being separated from any one extreme is pervasive with being Madhyamaka, because the extreme to be negated by Madhyamaka reasoning is, among the two, existent and nonexistent in true existence, only true existence, and among the two, true and false existence, only true existence, and so on. If one thinks that the non-extreme, which is made into two extremes, is nonexistent in conventional truth, then
Chinese
如果认为没有过失，那么，用观察实相的理智来观察时，显现的事物都会变成世俗有，因为那时已经遮止了四边，所以也必须遮止显现的事物在世俗中不存在。你们还记得这个周遍吗？如果承认，想想会变成什么样。认为前一个心识证悟了境的实相，所以后一个心识不能遮止它，这种说法在没有抓住要点的心识面前似乎是合理的，但如果抓住了要点，就会变成这样：理智遮止了真谛，并执着于显现为无真谛的心识，从遮止真谛的方面来说，是证悟了境的实相，但从执着于显现为无真谛的方面来说，是颠倒的，所以后一个心识必须遮止它。因为用理智观察时，执着真谛的所缘真谛不存在，同样，执着无真谛的所缘无真谛也不存在。例如，在四谛之上遮止常等十六种行相，从证悟无常等十六种行相的方面来说，可以安立为心识证悟了境的实相，但执着所缘无常等十六种行相，用理智观察时，因为不成立，所以执着于此的心识是颠倒的。同样，弥勒怙主也遮止了对无常等十六种行相的显现执着。在四谛之上遮止三十二种戏论后进行修习，在见道的时候，会现前远离三十二种戏论的离戏。这本身就是此处的量。同样，以执着三轮的方式布施和持戒等，虽然是悭吝和破戒的对治，但这个心识就实相而言是颠倒的，所以必须用不缘三轮的心识来舍弃。同样，以具相执着的方式顶礼如来，虽然是不信心等的对治，但就实相而言是颠倒的，等等，应当了知是无边的。如果说那些在这里不承认，那么，弥勒怙主在解释《现观庄严论》的论著中说，不承认是非常不合理的邪分别念，已经在其他地方遮止了，而且在中观的宗义中也说：如果认为无常是常，这样执着是颠倒的，对于空性中的无常，
English
If you think there is no fault, then, when examining with the reasoning that investigates the nature of reality, all appearing phenomena will become conventionally existent, because at that time all four extremes have been negated, so it is also necessary to negate that appearing phenomena do not exist conventionally. Do you all remember the pervasion? If you accept it, think about what will happen. The statement that the former mind cognizes the reality of the object, so the latter mind cannot negate it, seems reasonable to a mind that has not grasped the point, but if the point is grasped, it will become like this: the mind that negates the truth with reasoning and clings to the appearance of non-truth, from the aspect of negating the truth, is cognizing the reality of the object, but from the aspect of clinging to the appearance of non-truth, it is inverted, so the latter mind must negate it. Because when examining with reasoning, the object of clinging of the truth-grasping, the truth, does not exist, similarly, the object of clinging of grasping non-truth, that non-truth, is also equally non-existent. For example, on the four truths, from the aspect of negating the sixteen aspects such as permanence, the mind that cognizes the sixteen aspects such as impermanence can be established as cognizing the reality of the object, but the object of clinging, the sixteen aspects such as impermanence, when examined with reasoning, because they are not established, the mind that clings to them is inverted. Similarly, the Protector Maitreya also prevents the manifest clinging to the sixteen aspects such as impermanence. By negating the thirty-two elaborations on the four truths and meditating, at the time of the path of seeing, the freedom from elaboration, which is free from the thirty-two elaborations, will become manifest. That itself is the valid cognition here. Similarly, giving alms and keeping precepts, etc., with the clinging to the three spheres, although they are the antidote to stinginess and immoral conduct, that mind itself is inverted in relation to the reality, so it is necessary to abandon it with the mind that does not focus on the three spheres. Similarly, prostrating to the Tathagata with name-grasping, although it is the antidote to lack of faith, etc., it is said to be inverted in relation to the reality, etc., it should be known to be limitless. If you say that those are not accepted here, then, the Protector Maitreya, in the treatise explaining the meaning of the Mother in the context of Madhyamaka, says that not accepting is a very inappropriate wrong conception, which has already been negated elsewhere, and also in the Madhyamaka system: If you think that impermanence is permanent, holding it in that way is wrong, for impermanence in emptiness,