Tibetan
ས་པ་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་པ་རྣམས་མཉམ་གཞག་ལ་བློ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ལ། འདིར་རྗེས་ཐོབ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འབྱེད་པའི་ཚེ་ཆོས་དབྱིངས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ་སྟེ། དེའི་དོན་མཉམ་གཞག་ལ་བློའི་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཚེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་དམ་མི་བཅའ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ནམ། མཉམ་གཞག་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་དུ་དམ་མ་བཅས་པས་རང་ལ་སྐྱོན་མི་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་དངོས་སུ་འགལ་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་དབུ་མ་པ་ལ་དམ་བཅའ་ཡོད་མེད་དང་། དངོས་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་དང་སྐྱོན་དེ་རང་ལ་འཇུག་པའི་རྩོད་པ་ཟློག་པ་རྣམས་མཉམ་གཞག་ལ་གནས་པའི་ཚེ་ཡིན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་འདི་ལ་དཔྱོད་ལྡན་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར། རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཉེས་པའི་སྐྱོན་སྤོང་མཐར་འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་འདི་ལ་སོམས་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རེ་མ་སྤེལ་ཞིག དེ་ན་མཐའ་དང་པོ་གང་ལ་འགོག་པའི་གཞི་ནི་གང་ཞིག་བདེན་པར་ཡོད་མེད་རྩོད་ན་རྩོད་གཞི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། རྣམ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་ལྡན་པ། །དེ་ཡང་བརྟན་རྣམས་མི་འདོད་དེ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། །བྲལ་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་པདྨོ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདེན་འཛིན་ཞུགས་པ་གཙོ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེར་ལས། དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཚིག་གསལ་ལས། དེ་ལ་གང་དག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བརྟེན་པའི་ཚིག་སྟེ། སུ་དག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །སྤྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་ཉི་ཤུས་མ་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཅི་ཡང་མེད་ཅིང་། དེ་དག་ལའང་ཐོག་མར་བདེན་པ་བཀག་ནས་མཐར་བཞི་ཆར་གྱི་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞུང་ལས། འདུས་བྱས་དང་། དངོས་པོ་དང་། སྣང་བ་རྣམས་ལ་བདེན་པ་འགོག་པ་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་ནི་བདེན་འཛིན་འཇུག་པའི་གཞིའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་བདེན་པ་བཀག་པས་གཞན་རྣམས་ལ་བདེན་པ་ཁེགས་པ་དོན་གྱིས་འགྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། དཔེར་ན་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་ལས། དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་ནི་སྒྲུབ་པས་འཇུག་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་འཇུག་པའི་གཞིའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་དག་སྒྲུབ་པས་འཇུ
Chinese
所说未成立的那些，是指入定时的心，不是指后得分别。这里说，在分析后得境的实相时，如果认为法界是真实成立的，就没有过失。这真是非常奇妙！那意思是说，入定时的心之法界，在后得时就不坚持是真实成立的吗？或者说，因为入定时没有那样坚持，所以对自己没有过失？如果是前者，就与自己的宗义直接相违；如果是后者，那么对于中观派来说，有没有承诺，以及对实有宗的责难，和反驳过失落在自己身上，这些争论都是在安住于入定时，而不是在后得的阶段，对于这种说法，哪个有智慧的人会相信呢？为了消除根本宗义的过失，最终变成这样，对此好好想想，不要随便发展宗义！那么，首先要破除的边，其所依的基础，就是争论什么真实存在与否，争论的基础就是它本身。如《般若心要总集》中所说： “圣识具有胜义谛， 然彼智者不欲许为常， 离一异性如虚空莲。” 如果以执着真实为主，那么一切事物都是。如《中论》云： “诸法于何处， 是处无有生。” 及其注释《显句论》中说： “其中‘诸’这个词是依凭的词，是‘谁’这个词的同义词。” 总的来说，一切法都是，因为没有不被二十种空性所包含的法，而且对于这些法，首先要破除真实，最终要达到四边戏论寂灭。然而，经论中主要说要破除有为法、事物和显现的真实，是因为它们是执着真实的主要基础，因此破除它们，其他法的真实也就自然而然地被破除了。例如，在因明论典中，认为以事物为对境的声分别，是认为通过成立而生的邪分别产生的主要基础，因此通过成立它们而生。
English
Those statements that things are unestablished refer to the mind in meditative equipoise, not to subsequent discrimination. Here, it is said that when analyzing the reality of the object in the subsequent state, there is no fault in asserting that the dharmadhatu is truly established. This is truly amazing! Does that mean that the dharmadhatu of the mind during meditative equipoise is not asserted to be truly established in the subsequent state? Or does it mean that because it is not asserted as such during meditative equipoise, there is no fault for oneself? If it is the former, it directly contradicts one's own tenets; if it is the latter, then who with intelligence would believe that the Madhyamikas' having or not having commitments, the accusations against the realists, and the refutation of the fault falling on oneself are all during the time of abiding in meditative equipoise, and not in the subsequent state? Consider this well, that in the end, in order to eliminate the faults of the fundamental tenets, it turns out like this, and do not casually develop tenets! Then, the basis for refuting the first extreme is the very basis of the dispute, which is the dispute over what is truly existent or not. As it is said in the Essence of Wisdom, Collected from All: "The holy consciousness possesses the meaning of ultimate truth, But the wise do not want it to be permanent, Because it is free from the nature of one and many, Like a lotus in the sky." If we consider the attachment to truth as the main thing, then all things are. As it is said in the Root Wisdom: "Things, wherever they are, Never have birth." And in its commentary, the Clear Words: "Among them, the word 'things' is a dependent word, a synonym for the word 'who'." In general, all dharmas are, because there is no dharma that is not included in the twenty objects of emptiness, and for those, one must first refute truth and ultimately achieve the cessation of the four extremes of elaboration. However, the scriptures mainly say to refute the truth of compounded things, objects, and appearances, because they are the main basis for the arising of the attachment to truth, and therefore by refuting them, the truth of other dharmas is naturally refuted. For example, in the treatises on logic, the sound conceptualization that has objects as its object is the main basis for the arising of the wrong conceptualization that thinks it arises through establishment, and therefore it arises through establishing them.
Tibetan
ག་པ་རྒྱས་པར་བཀག་པས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་སྒྲ་རྟོག་སྒྲུབ་པས་འཇུག་པ་ཤུགས་ལ་ཁེགས་པར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་གཞི་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ། ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ། བདེན་པའི་སྐྱེ་བ། བདེན་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གཟུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགོག་སྟེ་ཐལ་རང་གཉིས་ཆར་གྱིས་དགག་གཞི་དེ་དག་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅི་ཡང་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བའི་དགོས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་དགོས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཡོད་ན་དངོས་འབྲས་གང་ཟག་གི་བདེན་འཛིན་ངེས་པར་འབྱུང་། དེ་ཉིད་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཐོག་མའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་རྣམས་འབྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཆོས་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་རྩ་བར། མ་རིག་བསྒྲིབས་པས་ཡང་སྲིད་ཕྱིར། །འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དག །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་གང་ཡིན་པའི། །ལས་དེ་དག་གིས་འགྲོ་བར་འགྲོ། །ཞེས་དང་། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པར། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་པོ་རྣམས། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་གསུངས། །དེ་ལས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དབུ་མའི་གཞུང་ལས་བཤད་པའི་མཐའ་དང་པོ་འགོག་པའི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་འགགས་ཤིང་། དེས་ཉོན་མོངས་པ་མི་བསྐྱེད། དེས་ལས་མི་སོག་པས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་དག་འགགས་ཏེ། དབུ་མ་རྩ་བར། མ་རིག་འགགས་པར་གྱུར་ན་ནི། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་མི་འགྱུར། །མ་རིག་འགག་པར་འགྱུར་བ་ནི། །ཤེས་པས་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པས་སོ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བསྒོམས་པས་མ་རིག་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་དངོས་པོ་ཕྲ་མོའི་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ
Chinese
就像广泛遮止了，以成立无实有境的声之分别念而间接遮止了（对声的）执著一样。第三，是在那些基之上，成立为真实存在，成立为胜义存在，成立为真实不虚，成立为自性存在，成立为自性，成立为自相，真实的生，真实的事物仅仅是存在等等，通过成立这些来遮止所取的法的一切，因为无论应成派还是自续派，都认为在以理智分析那些遮止对象时，没有任何法是成立为绝对的。第四，有舍弃痛苦的必要和获得菩提的必要两种，第一种是：如果对法蕴有执著为真实的实执，那么必然会产生人我的实执，而这正是十二缘起的最初无明，由于从它产生后续的支分，所以痛苦之因的主要就是对法执著为真实的实执。如《宝鬘论》中说：‘只要有对蕴的执著，那么就有对它的我执，有我执就有业，从那（业）也有生。’以及《中观根本慧论》中说：‘因无明所蔽故，于后有生起，三种之行者，彼造三有行，以是往三有。’以及《七十空性论》中说：‘从因缘所生诸事物，若有真实性之分别，彼即说为是无明，从彼生起十二支。’如是说故。如果依靠中观论典中所说的遮止第一边之理，而证悟缘起性空之义，那么人我执就会止息，由此不会产生烦恼，由此不积业，所以果，即一切痛苦之蕴就会止息。《中观根本慧论》中说：‘若灭无明者，则诸行亦灭，无明之灭者，由慧观彼故。’及其释中说：‘如实修习那缘起，就能彻底断除无明。’如此，谁正确地见到了缘起，那么他就会见到极微细的事物也无自性。
English
It is just as it is said that by extensively preventing, the attachment (to sound) is indirectly prevented by establishing the sound conceptualization with an unreal object. Third, on top of those bases, establishing them as truly existent, as ultimately existent, as truly existent, as existent by nature, as self-existent, as existent by their own characteristics, as truly born, as truly existing things, etc., all the phenomena to be grasped are prevented by establishing these, because both Prasangikas and Svatantrikas believe that when those objects of negation are analyzed with reason, there is no phenomenon that is established as absolutely existent. Fourth, there are two necessities: abandoning suffering and attaining enlightenment. The first is: if there is a true clinging to the aggregates of phenomena, then the true clinging to the person will definitely arise. This is the initial ignorance of the twelve links, and since the subsequent limbs arise from it, the main cause of suffering is the true clinging to the phenomena as true. As it is said in the Ratnavali: 'As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to the self in them, if there is clinging to the self, there is karma, and from that (karma) there is birth.' And in the Root Wisdom: 'Because of being obscured by ignorance, there is rebirth, the three types of actions, whichever is the manifest action, those actions go to the three existences.' And in the Seventy Stanzas on Emptiness: 'Whatever conception of reality there is in things born from causes and conditions, that is said by the Teacher to be ignorance, from which the twelve branches arise.' Thus it is said. If, relying on the reasoning of preventing the first extreme explained in the Madhyamaka scriptures, one realizes the meaning of dependent origination as unborn, then the clinging to the self of the person will cease, and thus afflictions will not arise, and thus karma will not be accumulated, so the result, the entire aggregate of suffering, will cease. The Root Wisdom says: 'If ignorance ceases, then actions will not arise, the cessation of ignorance is by meditating on that with wisdom.' And in its commentary it says: 'By meditating on that dependent origination as it is, without perversion, ignorance will be completely abandoned.' Thus, whoever correctly sees dependent origination, then he will see that even the most subtle things have no self-nature.