Tibetan
ད་པའི་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་གསུམ་པོ་སྟེ། རང་དོན་ལེའུར་དངོས་པོ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཙོ་བོར་སྟོན་པས་འདི་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་འབའ་ཞིག་སྟོན་པའི་གནད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་གཞན་དོན་ལེའུར། དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་པས་སྟོན་པས། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྒྲ་རྣམས་དངོས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལས་དོན་གྲུབ་མིན་དེ་དག །ཞེས་དང་། རང་འགྲེལ་དུ་ཡང་། དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་རྣམས་ནི་དོན་དག་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བཤད་དུ་ཤཱས། ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཉེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲ་དག་ནི་དོན་རྣམས་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། རྒྱན་མཛད་པས་ཀྱང་། ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟགས་འདིར་དངོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། བདག་གཞན་ཡིད་ཆེས་མཚུངས་པ་ཡི། །ཞེས་སོགས་དང་། ཡ་མཱ་རིས་ཀྱང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གསུམ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱའོ། །གསལ་བའི་དབྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་། འབྲས་བུ་དང་། དེ་དག་གི་བརྙན་མའི་དབྱེ་བས་སོ་ཞེས་དང་། རྒྱལ་བ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། དུས་དང་། ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མཐའ་ཡས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ་རྣམ་པ་གསུམ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཟེར་བ་ལ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གསལ་བའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དང་། རང་བཞིན་དང་། དེ་དང་འདྲ་བའི་དབྱེ་བས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ནི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་པར་བཤད་པ་ལྟ་བུར་མངོན་ཞིང་། ཡང་མདོ་མཛད་པས། ཡིན་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། འདིར་ཡང་། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་འདི་ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་ནའང་། །གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་འགྱུར་བ་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་དང་། ཤཱས། བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་རྩ་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་དུ། ལུང་གནོད་བྱེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གསལ་བར་གསུངས་པ་ལས་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་ཡང་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་མེད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་འགྲེལ་པ་འགྲེལ་བཤད་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་ནི། ལུང་དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་དང་འབྲེལ་བར་ཐལ། དེ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་དང་དེ་བྱུང་དུ་འབྲེལ་པར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག དེ་ལ་བདག་གཅིག་ཏུ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་དབང་གིས་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལུང་རྣམ་དག་དེ་དེ་དང་དེ་བྱུང་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་འོངས་པ་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམ་དག་དེ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། འབྲས་བུ་སྔར་སྐྱེས་ནས་རྒྱུ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ཚིག་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནམ་དཀར་ཆོས་ཆོས་ཅན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན། ལུང་ཚད་མ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པར་བཤད་པ་གང་ཞིག དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་སུ་འཇོག་པ་ནི་བདེ་བ་འབྱུང་བའི་ཆ་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཚིག་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་ཞིང་། སྐྱེས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཚིག་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞིང་། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཚིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་ཡོད་པར་བཞེ
Chinese
现在的果，自体，非观待的三种相。在自义品中，主要阐述事物力量的理证，因此，仅仅阐述这三种的形态是关键。后面的两种在他义品中，由“彼之所许为果之相，于行者所许为自性之相”来阐述。关于可信之相的正确性，经论中的阐述方式，智者们的观点，以及确立合理的方面，共有三种。第一种是，在《释量论》中说：“声与事物若相连，无则不生因无故，由彼成事不成事。”以及在《自释》中也说：“如是，比量并非无过失，声等对于事物，若无则不生，亦非如此，已显示。”以及在其注释中，夏云：“依于圣教之知识并非无过失，乃具有过失者。何以故？声等对于事物，若无则不生，亦非如此，因无关联故。”以及《庄严论》的作者也说：“可信之语与果相符，名声与自性相符。何以故，此相非为实有？说，自他信解相同故。”等等。雅玛日也说：“比量三种如何思？应如是说。显明之差别非为三种，然由自性与果，及彼等之影像的差别。”胜军也说：“比量由时与处等差别而为无边际，岂非三种耶？对于说者，应如是说。由显明之差别，实非三种。何以故？由果与自性，及与彼相似之差别。”从这些论述看来，可信之相似乎并非正确的理证。又，经的作者说：“可信之语是不欺骗之，由总相而比量。”以及，此处也说：“可信之语是不欺骗之，由总相，此于隐蔽处，亦无机会故，智者说为比量。”以及，在第三处转变时，教
English
The three characteristics of the present effect, self, and non-dependence. In the chapter on self-interest, the reasoning of the power of things is mainly explained, so the key is to explain only these three forms. The latter two are in the chapter on the interest of others, which is explained by "what is accepted by him is the characteristic of the fruit, and what is accepted by the practitioner is the characteristic of self-nature." Regarding the correctness of the trustworthy sign, there are three types of explanations in the scriptures, the views of the wise, and the establishment of reasonable aspects. The first is, in the Commentary on Valid Cognition, it is said: "If sound is connected with things, it will not be born if there is no cause, so it will not be possible to accomplish things from it." And in the Self-Commentary, it is also said: "Thus, inference is not without fault, and sound is not born without things, which is not the case, it has been shown." And in its commentary, Xia Yun: "The knowledge based on the Holy Teaching is not without fault, but has faults. Why? Sound is not born without things, which is not the case, because there is no connection." And the author of the Ornament also said: "The trustworthy words are in accordance with the fruit, and the fame is in accordance with the self-nature. Why is this sign not real? It is said that the self and others have the same understanding." and so on. Yama Ri also said: "How do you think of the three inferences? It should be said like this. The difference of manifestation is not three types, but by the difference of self-nature and fruit, and the images of them." Shengjun also said: "Inference is infinite due to the differences of time and place, etc. Isn't it three types? For the speaker, it should be said like this. Due to the difference of manifestation, it is not really three types. Why? By the difference of fruit and self-nature, and similarity to them." From these discussions, the trustworthy sign does not seem to be a correct reasoning. Also, the author of the Sutra said: "Trustworthy words are not deceiving, and inference is made from the general aspect." And here it is also said: "Trustworthy words are not deceiving, from the general aspect, this is in a hidden place, so there is no chance, the wise say it is inference." And when changing in the third place, the teaching
Chinese
是能接受的具理者。并且，《释量论》中说：对于这种境，必须使之成为无欺的量论。又，教典所依之法，以是分别之所依故，亦将成为成立教典者。此外，一切根本释中，都清楚地阐述了经文作为破立的方式，由此也显示了如可信的推论是量。第二种观点，有些人认为没有可信的因和推论，因为之前所说的注释和解释已经成立了。理由是：经文必然与其自身所诠释的意义相关联，因为它们存在。如果承认，那么它必然与其自身所诠释的意义是同体关系。无论承认什么，因为它与自身并非一体关系。如果承认，那么能诠释和所诠释的关系，就必然不是由人的意愿所决定的。因为这个原因。如果清净的经文与它和它所产生的有关系，那么，指示未来的清净经文也将变成那样。这是不可能承认的，因为没有果先产生而因后产生的道理。又，显示从布施等行为产生快乐的经文，必然是成立从布施等行为产生快乐的正确之因。因为这个承诺。如果承认，那么“声音是无常”这句话，将变成成立声音是无常的正确之因，并且宗法、立宗语也将变成正确的。此外，如果对法进行分析，也是不合理的，是布施等是法，还是白法是法？如果是前者，那是不合理的，可信的因的法，说是唯有量经成立，而这是由现势量成立的。如果是后者，那么法成立时，所要成立的也就成立了，因为安立法是就产生快乐的方面安立的。如果分析理由，也是不合理的，如果仅仅将词句作为因，那么周遍就会错乱，并且特殊人物的词句难以理解，而且没有非人所造的词句，他们是这样认为的。有些智者认为，存在可信的因和推论。
English
It is acceptable to a reasonable person. Furthermore, the Pramāṇavārttika states: "For such an object, it is necessary to make the scriptures a valid means of knowledge without deception." Also, the subject that relies on the scriptures, because it is the basis for analysis, will also become the establisher of the scriptures. In addition, in all the root commentaries, it is clearly stated that the scriptures serve as both refutation and establishment, thus it also appears that reliable inference is a valid means of knowledge. Some, on the other hand, argue that there is no reliable reason or inference, because the previously mentioned commentaries and explanations have already established it. The reason is that the scriptures must be related to their own meaning, because they exist. If you accept that, then it necessarily follows that they are related to their own meaning as being of the same essence. Whatever you accept, it is not related to itself as being one and the same. If you accept that, then the relationship between the expressed and the expresser is necessarily not determined by human intention. For this reason. If the pure scriptures are related to it and what arises from it, then the pure scriptures that indicate the future will also become like that. This cannot be accepted, because there is no principle of the result arising before the cause. Furthermore, the scriptures that show that happiness arises from practicing generosity and so on, necessarily become the correct reason for establishing that happiness arises from practicing generosity and so on, because of this commitment. If you accept that, then the statement "sound is impermanent" will become the correct reason for establishing that sound is impermanent, and the subject and the proposition will also become correct. Furthermore, it is unreasonable to analyze the subject, whether generosity and so on are the subject, or white dharma is the subject. If it is the former, it is unreasonable, because the subject of a reliable reason is said to be established only by valid scriptures, but this is established by the power of reality. If it is the latter, then when the subject is established, what is to be established will also be established, because the establishment of dharma is in terms of the aspect of generating happiness. It is also unreasonable to analyze the reason, because if only words are taken as the reason, then the pervasion will be mistaken, and the words of special individuals are difficult to understand, and there are no words that are not made by humans, so they think. Some scholars believe that there are reliable reasons and inferences.