Tibetan
གོ་མི་ཆོད་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། རང་མཚན་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་མི་དགོས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ན་དོན་དམ་པར་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་མི་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བཞེས་པའི་གཞུང་གི་དོན་དེ་ཅི་སྟེ། དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་པས་འགོག་པ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །རང་ལུགས་ནི་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་དགོས། དེ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་དགོས། དེ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་དགོས་ཤིང་། རང་མཚན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་དག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཤད། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། །ཅེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ལ། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཞེས་པའི་གཞུང་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་བཤད་ལས་བཟློག་གང་ཡིན། །ཞེས་པར་ཡང་། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལས་ལོག་པ་རང་མཚན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་ལུང་སྦྱོར་ཞིབ་པར་ནི་འོག་ཏུ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་ལྟོས་ཤིག གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་རགས་པ་རང་མཚན་པ་ཡོད་ཅིང་། དེ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་། རང་མཚན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་རགས་པ་རང་མཚན་པ་དེ་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་པ་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་དམ། དབང་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་སྣང་བ་དེ་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་རྟོག་པས་རགས་པ་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བའི་རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རང་མཚན་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དེ་གཉི
Chinese
不合理，因为如果事物存在，它必须是胜义谛的事物。这是他们的观点。但这不合理，因为如果它是可测量的，它必须是胜义谛的可测量的。如果它是自相，它必须是胜义谛的自相。如果它具有作用，它不一定是胜义谛中具有作用的，因为有这个承诺。如果接受，那么产生幼苗就不一定是胜义谛中产生幼苗，因为有这个接受。如果接受，如果那是接受世俗谛的论典的意义，那么它不会被“它会变成那样”所阻止。自己的宗义是，这两者没有区别，因为如果事物存在，它必须具有作用。如果是那样，它必须是胜义谛中具有作用的。如果是那样，它必须是自相，并且如果是自相，也必须是那些，因为它与他者相异。那是被说成因和果。那是被认为是自己的特征。如《释量论》云：“具有作用者，是为胜义有。”以及“以有作用与无作用故”的场合中的周遍成立，因为从“何为胜义谛中具有作用者”的论典结合的关系中也非常清楚。在“与如上所说相反的是什么”中，也因为与无作用者相反的是被显示为自相。这些引证的详细结合在下面驳斥共同事物者的时候看。第三，有些人认为这两者有区别，因为在经部师的宗义中，也有粗大的自相者，并且那在胜义谛中不是真实的。以及在唯识宗的宗义中，能取所取二者皆空的真如是胜义谛的真实，但不是自相，所以这样说是不合理的。经部师的宗义中的粗大的自相者，是指微尘集合显现于根识，还是指根识显现微尘之后，由随之而来的分别念执取为粗大整体的分别念的对境？如果是前者，那么不是胜义谛的真实，这个理由不成立，因为在胜义谛中具有作用。如果是后者，那么是自相，这个理由不成立，因为是成为分别念的对境的假立。因此，在自己的宗义中，经部师的宗义中，那两
English
It is unreasonable, because if a thing exists, it must be a thing of ultimate truth. This is their view. But this is unreasonable, because if it is measurable, it must be a measurable of ultimate truth. If it is a self-characteristic, it must be a self-characteristic of ultimate truth. If it has a function, it does not necessarily have a function in ultimate truth, because of that commitment. If accepted, then producing a sprout does not necessarily have to be producing a sprout in ultimate truth, because of that acceptance. If accepted, if that is the meaning of the scripture that accepts conventional truth, then it will not be prevented by "it will become like that." One's own tenet is that there is no difference between the two, because if a thing exists, it must have a function. If that is the case, it must have a function in ultimate truth. If that is the case, it must be a self-characteristic, and if it is a self-characteristic, it must also be those, because it is different from others. That is said to be cause and effect. That is considered one's own characteristic. As it says in the Pramāṇavārttika, "Whatever has a function, that is ultimately existent." And in the case of the pervasion establishment in the occasion of "because of having a function and not having a function," it is also very clear from the relationship of combining the scripture of "what is it that has a function in ultimate truth." In "what is the opposite of what was said above," also because what is the opposite of not having a function is shown as a self-characteristic. The detailed combination of these citations should be looked at below in the section on refuting the common objectivist. Third, some people think that there is a difference between the two, because in the tenet of the Sautrāntikas, there are also coarse self-characteritics, and that is not true in ultimate truth. And in the tenet of the Cittamātrins, the suchness of the emptiness of the two, grasper and grasped, is the truth of ultimate truth, but it is not a self-characteristic, so saying that is unreasonable. Does the coarse self-characteristic in the tenet of the Sautrāntikas refer to the collection of atoms appearing to the sense consciousness, or does it refer to the object of the conceptual thought that grasps it as a coarse whole by the conceptual thought that arises after the appearance of atoms to the sense consciousness? If it is the former, then the reason that it is not the truth of ultimate truth is not established, because it has a function in ultimate truth. If it is the latter, then the reason that it is a self-characteristic is not established, because it is an imputation that has become the object of conceptual thought. Therefore, in one's own tenet, in the tenet of the Sautrāntikas, those two
Tibetan
ས་ཁྱད་པར་མེད་དེ། རང་མཚན་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ། ཕྱི་མ་དེ་ཡིན་ན་ཡང་སྔ་མ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རང་མཚན་ཡིན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དབང་དེ་རང་མཚན་ཡིན་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་ཁྲ་བོ་སེར་སྐྱ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་འདྲེས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དང་། ཤར་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཆ་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དང་། སྔ་དྲོ་ལ་ཡོད་པའི་ཆ་ཕྱི་དྲོ་ལ་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། མ་འདྲེས་པའི་དོན་ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་པའི་ཆ་དེ་སེར་སྐྱ་ལ་མེད་པ་དང་། ཤར་ཕྱོགས་ན་ཡོད་པའི་ཆ་དེ་ནུབ་ཕྱོགས་ན་མེད་པ་དང་། སྔ་དྲོའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཆ་དེ་ཕྱི་དྲོའི་དུས་ན་མེད་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཟེར་བ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། ཤེས་བྱ་དེ་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱ་དེ་སེར་སྐྱ་ལ་མེད། ཤར་ཕྱོགས་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱ་དེ་ནུབ་ཕྱོགས་ན་མེད། སྔ་དྲོ་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱ་དེ་ཕྱི་དྲོ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། ཁོ་རང་གི་ལུགས་ལ་ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་ན་སེར་སྐྱ་ལ་མེད་པ། ཤར་ཕྱོགས་ན་ཡོད་ན་ནུབ་ཕྱོགས་ན་མེད་པ། སྔ་དྲོ་ལ་ཡོད་ན་ཕྱི་དྲོ་ལ་མེད་པ་དེ་མ་འདྲེས་པའི་དོན་ཡིན་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་ན་སེར་སྐྱ་ལ་མེད་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཁྲ་བོའི་རྫས་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་ན། སེར་སྐྱ་ལ་ཡོད་པ་བུད། གལ་ཏེ་ཁོ་ན་རེ། རྟགས་ཆོས་ཅན་ལ་འབྱར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་ན་སེར་སྐྱ་ལ་མེད་པར་ཐལ། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེར་ཐལ། དངོས་པོ་ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་པ་གང་ཞིག དངོས་པོ་སེར་སྐྱ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ལ། འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་དོན་བཤད་པ་དང་། དེ་གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་ན་ཡོད་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་རྫས་དེ་ཤར་ཕྱོགས་ཁོ་ནར་ཡོད་ཀྱི་ནུབ་ཕྱོགས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྡ་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་རྫས་དེ་བརྡ་དུས་ཁོ་ནར་ཡོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུ
Chinese
没有差别，如果自相和胜义谛是真实的，那么一定是胜义中能起作用的。如果后者成立，那么前者两者也必须成立。在唯识宗的观点中，这两者是有差别的，如果自相成立，那么胜义谛真实不一定成立，因为他起自性是自相，但不是胜义谛真实。第四个部分有破立两种。第一种是：有些人认为，境、时、自性混淆执着的分别念，就像花色杂乱的颜色显现为自性混杂一样，东方的东西显现为西方的东西一样，早上的东西显现为下午的东西一样。不混杂的意义是指花色杂乱的颜色中有的部分在黄色中没有，东方有的部分在西方没有，早上有的部分在下午没有。其他人反驳说：所知是境、时、自性不混杂而存在的，因为花色杂乱的颜色中有的所知在黄色中没有，东方有的所知在西方没有，早上有的所知在下午没有。他们这样反驳后，按照他们自己的观点，花色杂乱的颜色中有的在黄色中没有，东方有的在西方没有，早上有的在下午没有，这就是不混杂的意义。这是不合理的，因为所知法，是境、时、自性不混杂而存在的，因为花色杂乱的颜色中有的在黄色中没有等等。如果不成立，那么花色杂乱的物质，就是这样，因为这个原因。如果不周遍，花色杂乱的颜色中有的，在黄色中存在。如果对方说，这个理由和法相有粘连，那么事物，花色杂乱的颜色中有的在黄色中没有，因为是境、时、自性不混杂而存在的。如果承认，那么就承认，有什么东西存在于花色杂乱的颜色中，却存在于黄色中。第二，在自己的宗派中，讲解混杂与不混杂的意义，以及从经论中显示的方法两种。第一种是：瓶子，是境、时、自性不混杂而存在的，因为存在于东方的你的物质只存在于东方，而不存在于西方，存在于约定俗成的时间里的你的物质只存在于约定俗成的时间里，而不存在于名言的
English
There is no difference, if the self-character and ultimate truth are true, then it must be able to function in the ultimate sense. If the latter is true, then both of the former must be true. In the view of the Mind-Only school, there is a difference between the two, if the self-character is true, then the ultimate truth is not necessarily true, because the other-dependent nature is the self-character, but it is not the ultimate truth. The fourth part has two aspects: refutation and establishment. The first is: Some people think that the conceptualization of grasping the mixture of object, time, and nature is like the appearance of variegated colors as a mixture of nature, the appearance of things in the east as things in the west, and the appearance of things in the morning as things in the afternoon. The meaning of non-mixture is that the parts that exist in variegated colors do not exist in yellow, the parts that exist in the east do not exist in the west, and the parts that exist in the morning do not exist in the afternoon. Others refute: The knowable is that object, time, and nature exist without being mixed, because the knowable that exists in variegated colors does not exist in yellow, the knowable that exists in the east does not exist in the west, and the knowable that exists in the morning does not exist in the afternoon. After refuting in this way, according to their own view, what exists in variegated colors does not exist in yellow, what exists in the east does not exist in the west, and what exists in the morning does not exist in the afternoon, which is the meaning of non-mixture. This is unreasonable, because the knowable dharma is that object, time, and nature exist without being mixed, because what exists in variegated colors does not exist in yellow, etc. If it is not established, then the variegated matter is like that, because of this reason. If it is not pervasive, what exists in variegated colors exists in yellow. If the other party says that this reason is attached to the dharma characteristic, then the thing, what exists in variegated colors does not exist in yellow, because it is that object, time, and nature exist without being mixed. If you admit it, then admit that there is something that exists in variegated colors, but exists in yellow. Second, in one's own school, there are two ways to explain the meaning of mixture and non-mixture, and how it is shown from the scriptures. The first is: The vase is that object, time, and nature exist without being mixed, because your substance that exists in the east only exists in the east, but does not exist in the west, and your substance that exists in the conventional time only exists in the conventional time, but does not exist in the nominal