Tibetan
ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལུགས་བཤད་པ། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལུགས་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལུགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་བྱ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། ཤེས་བྱེད་ཚད་མའི་རང་བཞིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་བྱའི་ཡུལ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ། བློ་དེས་ཡུལ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་བློས་རིག་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན་ཡུལ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བའི་བློས་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། སྐྲ་ཤད་དེ་ཡུལ་ཡིན་ཡང་རང་སྤྱི་གཉིས་པོ་གང་རུང་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། བློ་ཡིན་ན། ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཡིན་ན། གཞལ་བྱ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཅིང་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་གཉིས་པོ་ཡུལ་ཡིན་མིན་མཚུངས་པར་ཐལ། མེད་པ་གསལ་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཤེས་བྱར་འཛིན་ཕྱིར་མེད་པ་ལ། །ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །སྔ་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྐྲ་ཤད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བའི་བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་ཡིན་ན། སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུ་ཐལ། བློས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་སྐྱོན་སྤངས་དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལུགས་དགག རང་ལུགས་བཞག རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཚད་མ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་སྣང་བ་ཐ་དད་པས། །གཅིག་ལ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་གཟུང་བ་དང་ཞེན་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་ཅིང་དེ་དང་འདྲ་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་ཅིང་། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་རྒྱུན་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་ཡུལ་ནི་ཐ་དད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། གཉིས་ཀས་ཀྱང་དེར་ཞེན་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པས་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུན་ཡུལ་དུ་བྱེད་ལ། དེའང་ངེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་གིས་ཞེན་པར་བྱ་བའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་མེད་མངོན་སུམ་དང་། རྟོག་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ཞེན་ཡུལ་དང་གཟུང་ཡུལ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། གཟུང་ཡུལ་ལ་ཡང་དོན་སྤྱི་དང་རང་མཚན་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །དེའི་དགོངས་པ་ལ་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་གཟུང་ཡུལ་ལ་དོན་རང་མཚན་དང་། དོན་སྤྱི་དང་། མེད་པ་གསལ་བ་གསུམ་དུ་བཞེད་ཅིང་དེ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ཡང་མངོན་སུམ་དང་། རྟོག་པ་དང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་པ་གསུམ་ཡོད་ལ། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལ་ཞེན་ཡུལ་མེད་པས་གཟུང་ཡུལ་དང་འཇུག་ཡུལ་གཉིས་ཡོད། རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་བཞི་ཆར་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་དང་གཟུངས་ཡུལ་གཉིས་པོ་དོན་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་གཉིས་ལ་གཟུངས་ཡུལ་ཡོད་པ་འགོག་པ་ལ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། དང་པོ་ནི་འཁྲུལ་ཤེས་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པར་ཐལ། བཟུང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་བཞིན་དུ་གཟུང་ཡུལ་ཡོད་ཀྱང་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙན་ན། མི་འཐད་དེ། ཐག་ཁྲ་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཐག་ཁྲ་གཟུང་དོན་དུ་བྱེད་པའི་དབང་ཤེས་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། དེའི་རྗེས་སུ་འདི་ནི་སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ནི། མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱི་དཔེར་མི་རུང་ལ། ཕྱི་མ་ནི་གཟུང་ཡུལ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གཉིས་པ་ནི། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་
Chinese
殊胜宗的论述 殊胜宗的论述 第三，殊胜宗的论述分为两部分：从总的方面确定所知，以及论述能知正量的自性。第一部分分为三点：所知的境、能知的识、以及识证悟境的方式。第一部分分为两点：定义和分类。第一点是：境的定义是识所能认知的事物。 对此，有些人认为，在错乱的根识中显现的毛发幻影，是境，因为它是识所能认知的，即它是错乱的根识所能认知的。如果承认这一点，那么境就不一定是自相或共相了。因此，有人说，不以错乱的方式执取的识所能认知的事物，就是境的定义。 对此，另一些人说，毛发幻影是境，但不必是自相或共相，就像识不必是正量一样，境也不必是所量，这种说法是不合理的。因为，在错乱的根识中显现的毛发幻影，不是境，因为它不是以自己的体性作为境，也不是通过遣除他法的识而安立为境的。否则，意义总相和无遮显现二者在是否是境上就相同了，因为无遮显现也是境。如果承认这一点，那么“因为执著于所知，对于不存在的事物，不会有过失”的说法就相违了。前一种说法也是不合理的，因为毛发幻影是境，因为它是错乱的根识的境。声音无常的意义总相，是不以错乱的方式执取的识所能认知的，因为它是境。不能承认这一点，因为如果是你所显现的境的识，那么它一定是显现和分别念混淆的错乱识。此外，声音常住，是境，因为它是识所能认知的，即它是执著声音常住的分别念所能认知的。对于这一点，也要记住之前所说的过失。 第二，分类分为三点：破斥他宗、安立自宗、消除争论。第一点分为两点：陈述前派观点和破斥前派观点。第一点是：《释量论》中说：“二种正量皆是事物之境，显现各异，故于一者不应理，意义之分……”
English
Explanation of the Distinguished System Explanation of the Distinguished System Third, the explanation of the distinguished system is divided into two parts: determining the knowable from a general perspective, and discussing the nature of valid cognition as the knower. The first part is divided into three points: the object of knowledge, the consciousness of the knower, and the way in which that consciousness realizes the object. The first part is divided into two points: definition and classification. The first point is: the definition of an object is what can be cognized by consciousness. Regarding this, some people think that the hair-like appearance that appears in the mistaken sense consciousness is an object, because it can be cognized by consciousness, that is, it can be cognized by the mistaken sense consciousness. If this is admitted, then the object is not necessarily a self-characteristic or a general characteristic. Therefore, some say that what can be cognized by consciousness that does not grasp in a mistaken way is the definition of an object. Regarding this, others say that the hair-like appearance is an object, but it does not have to be either a self-characteristic or a general characteristic, just as consciousness does not have to be valid cognition, and an object does not have to be the object of measurement. This statement is unreasonable, because the hair-like appearance that appears in the mistaken sense consciousness is not an object, because it is not an object in its own nature, nor is it established as an object by a consciousness that eliminates other phenomena. Otherwise, the general meaning and the explicit negation would be the same in terms of whether or not they are objects, because the explicit negation is also an object. If this is admitted, then the statement "Because of clinging to the knowable, there will be no faults for non-existent things" would be contradictory. The former statement is also unreasonable, because the hair-like appearance is an object, because it is the object of the mistaken sense consciousness. The general meaning of the impermanence of sound is what can be cognized by consciousness that does not grasp in a mistaken way, because it is an object. This cannot be admitted, because if it is the consciousness of the object that appears to you, then it must be a mistaken consciousness that confuses appearance and conceptual thought. Furthermore, the permanence of sound is an object, because it can be cognized by consciousness, that is, it can be cognized by the conceptual thought that grasps the permanence of sound. Regarding this, one should also remember the faults mentioned earlier. Second, the classification is divided into three points: refuting other systems, establishing one's own system, and eliminating disputes. The first point is divided into two points: stating the former position and refuting the former position. The first point is: In the Compendium on Valid Cognition, it says: "Both valid cognitions are objects of things, and appearances are different, so it is not reasonable for one, the division of meaning..."
Chinese
说是。在那个注释中，法胜论师说，识的对境有两种，即所取和所执。分别念执著增益的自性，并且确定与其相似的自相。根识执著刹那，由其力量产生的定解认为见到那个刹那的相续。其中，所取的对境不是以差别而趣入的对境，因为二者都只趣入在那里所执的自相的对境。然而，由现量的力量产生的定解将所取的刹那的相续作为对境，并且那也是必须确定的事物，因此现量和比量在所执的趣入的对境上没有差别。因此，无分别现量和分别念二者都有所执境和所取境，并且所取境也有总义和自相。其意趣是，藏地早期的人们认为所取境有事物自相、总义和无有显现三种，并且它们的有境也有现量、分别念和无分别错乱三种。然而，现量没有所执境，因此有能取境和所取境。分别念具有全部四种境。第二，将显现境和所取境二者视为相同，从而遮止分别念和无分别错乱二者具有所取境。大自在宣说了两种主要的理路。第一，两种错乱识，是法，应是无错乱识，因为是有所取境的识。如果说不遍，就像将花绳执为蛇的意识一样，因为有能取境却是错乱识。不合理，执著花绳的意识是指将花绳作为所取义的根识吗？还是指在那之后认为这是蛇的分别念？前者是无错乱识，因此不能作为错乱识的例子。后者因为没有所取境的缘故而是错乱识。第二种理路是，总义和无有
English
It is said. In that commentary, Master Dharmottara says that the objects of consciousness are of two kinds, namely, the grasped and the adhered to. Conceptual thought grasps the nature of superimposition, and it is the very determination of its own characteristics similar to it. Sense consciousness grasps the moment, and the certainty arising from its power thinks that the continuity of that moment is seen. Among them, the object of grasping is not an object that is entered into by difference, because both enter only into the object of their own characteristics of adherence there. However, the certainty arising from the power of direct perception makes the continuity of the grasped moment the object, and that is also the thing that must be determined, so there is no difference between direct perception and inference in the object of adherence. Therefore, both non-conceptual direct perception and conceptual thought have two objects of adherence and two objects of grasping, and the object of grasping also has both general meaning and self-character. Its intention is that the early Tibetans considered the object of grasping to be of three kinds: the self-character of things, the general meaning, and the absence of manifestation, and their objects also have three kinds: direct perception, conceptual thought, and non-conceptual confusion. However, direct perception has no object of adherence, so there are grasper and grasped objects. Conceptual thought has all four objects. Second, by considering the appearing object and the grasped object to be the same, it prevents both conceptual thought and non-conceptual confusion from having grasped objects. The Great Lord proclaimed two main lines of reasoning. The first is that the two kinds of confused consciousness are phenomena, and should be non-confused consciousness, because they are consciousness with grasped objects. If it is said that it is not pervasive, just like the consciousness of taking a rope for a snake, because there is a grasper object but it is a confused consciousness. It is unreasonable, does the consciousness of grasping the rope refer to the root consciousness that takes the rope as the grasped meaning? Or does it refer to the conceptual thought that thinks this is a snake after that? The former is non-confused consciousness, so it cannot be used as an example of confused consciousness. The latter is confused consciousness because it has no grasped object. The second line of reasoning is that general meaning and absence