Tibetan
སྔ་རབས་པ་རྣམས། སྣང་ཡུལ་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་ཡོད། །གཟུང་ཡུལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་དབང་། །ཞེན་ཡུལ་རྟོག་པའི་སྒོས་ཆོས་ཡིན། །འཇུག་ཡུལ་དོན་མཐུན་ཀུན་ལ་ཡོད། །ཞེས་གསུངས་པའི་བར་པ་གཉིས་འཐད་ཀྱང་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཟླ་གཉིས་དེ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་ཡང་ཟླ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་རྣམས་དོན་མཐུན་དུ་འདོད་པར་སྣང་བས། དེ་གཉིས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ཚད་མ་སྔ་མའི་འཇུག་ཡུལ་དེ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནམ། ཚད་མ་སྔ་མའི་འཇུག་ཡུལ་གྱི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་དེ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དོན་གཅིག་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད། །ཅེས་པའི་རིགས་པས་གནོད་ཅིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་བཅད་ཤེས་དང་དེ་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མཁས་གྲུབ་གཡག་པས་རིགས་གཏེར་གྱི་དགོངས་པར་མཛད་ནས་རྟོག་པ་ལ་སྣང་ཡུལ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་སྣང་བས་འཇུག་པར་ཐལ། སྣང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འོག་ཏུ་དངོས་མེད་སྣང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་གཞུང་རྣམས་དང་བསྒྲིགས་ན་འདྲ་བར་སྣང་ཡང་། སྣང་སེལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་སྣང་ཡུལ་དང་ཡུལ་བཞིར་ཕྱེ་བའི་སྣང་ཡུལ་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། སྔ་མ་ནི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡུལ་མཐོང་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ནི་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་ལ་དངོས་དབང་གིས་འཇུག་པར་ཐལ། དངོས་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་སོ། །ཡང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣང་ཡུལ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་སྣང་སེལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་སྣང་ཡུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ལ་སྣང་བས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་སྣང་ཡུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་སོ། །དེས་ན་སྣང་སེལ་གཉིས་ཀྱིས་ཟླས་ཕྱེ་བའི་སྣང་ཡུལ་དང་། ཡུལ་བཞིའི་ནང་ཚན་དུ་གྱུར་པའི་སྣང་ཡུལ་དོན་གཅིག་པར་འདོད་ཅིང་། སྣང་ཡུལ་དང་གཟུང་ཡུལ་དོན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་ལོ། །རང་ལུགས་ནི་རྟོག་མེད་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་ཡུལ་ཡོད་ཅིང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་རྣམས་ལ་སྣང་ཡུལ་མེད་ལ། རྟོག་པ་ནི
Chinese
古代的人们说：“显现境识遍一切，所取境义现量权，耽著境分别之特法，进入境义符遍一切。”其中间两个说法是合理的，但第一个不合理，因为无分别错乱识没有显现境。例如，二月是显现两个月亮的眼识的显现境，但实际上没有两个月亮。最后一个也不合理，因为由两个量所引导的决断识似乎被认为是义符的，因此，这两个决断识没有进入境。如果存在进入境，那么是前一个量的进入境是它的进入境呢？还是与前一个量的进入境相似的后一个量是它的进入境呢？如果按照第一种情况，那么“若义一则二无义”的理证会造成损害。如果按照第二种情况，那么决断识和引导它的两个量，无论是否是量，都会变得没有差别。 智者雅巴（Gyakpa）认为《理藏》的观点是，分别没有显现境。如果存在显现境，那么分别法，应成：以显现而进入自境，因为是有显现境的识。这种说法如果与下文中“无实不成为显现境”的论述相比较，似乎是相似的。但是，分为显现和遣余二者的显现境，与分为四境的显现境，意义并不相同。前者是无分别识见到境的方式的差别，后者仅仅是安立为在那里显现而已。否则，分别法，应成：以实权进入自境，因为是有实境的识。这样就相同了。 此外，自证现量法，应成：你具有显现境，因为你具有分为显现和遣余二者的显现境，因为你以显现而进入自境。如果对方在根本上承认，那就承认。彼法，应成：你具有所取境，因为你具有显现境。周遍是承认的。 因此，认为以显现和遣余二者来区分的显现境，与成为四境之一的显现境意义相同，并且认为显现境和所取境意义相同，这是自相矛盾的。 自宗认为，所有无分别无错乱的识都有显现境，而无分别错乱识没有显现境，而分别
English
The ancients said, "Appearing object is present in all consciousnesses. Grasping object is the domain of direct perception. The object of attachment is a special characteristic of conceptual thought. Entering object is present in all that accords with meaning." While the middle two statements are reasonable, the first is not, because non-conceptual mistaken consciousnesses do not have an appearing object. For example, the double moon is the appearing object of the eye consciousness that perceives two moons, but there are no two moons. The last statement is also unreasonable, because the decisive consciousnesses led by two valid cognitions seem to be considered as according with meaning. Therefore, these two decisive consciousnesses do not have an entering object. If there is an entering object, is the entering object of the previous valid cognition its entering object? Or is the later valid cognition, which is similar to the entering object of the previous valid cognition, its entering object? According to the first case, the reasoning "If the meaning is one, then two are meaningless" would cause harm. According to the second case, the decisive consciousness and the two valid cognitions that lead it would become indistinguishable, regardless of whether they are valid cognitions or not. The wise Yakpa considered the view of the 'Treasury of Reasoning' to be that conceptual thought does not have an appearing object. If it did, then conceptual thought, the subject, would necessarily enter its own object through appearance, because it is a consciousness with an appearing object. This statement, when compared with the texts below that state that 'unreal things do not become appearing objects,' seems similar. However, the appearing object divided into appearance and exclusion, and the appearing object divided into four objects, do not have the same meaning. The former is the difference in how a non-conceptual consciousness sees an object, while the latter is merely established as appearing there. Otherwise, conceptual thought, the subject, would necessarily enter its own object through direct power, because it is a consciousness with a real object. This is the same. Furthermore, self-awareness direct perception, the subject, necessarily has an appearing object, because it has an appearing object divided into appearance and exclusion, because it enters its own object through appearance. If the opponent accepts this at the root, then accept it. That, the subject, necessarily has a grasped object, because it has an appearing object. The pervasion is accepted. Therefore, to consider the appearing object divided by appearance and exclusion to be the same as the appearing object that is one of the four objects, and to consider the appearing object and the grasped object to be the same, is a self-contradiction. Our own system is that all non-conceptual, non-mistaken consciousnesses have an appearing object, while non-conceptual mistaken consciousnesses do not have an appearing object, and conceptual thought
Tibetan
་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྣང་ཡུལ་ཡོད་དེ། རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་གཞན་སེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་ཡུལ་ནི་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གཉིས་པོ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཅིང་། ཞེན་ཡུལ་རྟོག་པའི་སྒོས་ཆོས་ཡིན་པ་ཡང་རྟོག་པ་དོན་མཐུན་རྣམས་ལ་ཞེན་ཡུལ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་རྣམས་ལ་ནི་མེད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ཡང་དེ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འཇུག་ཡུལ་ནི་ཚད་མ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མཐུན་དང་། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ཡུལ་དེ་ལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་འཇུག་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་དང་། རྟོག་པས་རང་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རྫས་ཐ་དད་པའི་འཇུག་ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་འཇུག་ཡུལ་གཉིས་སུ་ངེས་ཤིང་། དང་པོ་ནི། གཟུང་ཡུལ། སྣང་ཡུལ། འཇུག་ཡུལ་གསུམ་ཆར་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་དང་། འཇུག་ཡུལ་ཡིན། རྟོག་པ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཞེན་ཡུལ་དང་འཇུག་ཡུལ་གཉིས་ཡིན། རྟོག་པས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དངོས་ཡུལ་ནི་སྣང་ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་བཞི་སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་སྣང་ཡུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་སྣང་ནས་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་སྣང་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བུམ་འཛིན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དུ་ཐལ། བུམ་འཛིན་རྟོག་པས་སྣང་ནས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །རང་ལུགས་ནི་དེས་རྣམ་པ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བའམ་རྣམ་མེད་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན་རྟོག་མེད་ཤེས་པ་དང་། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་རྣམ་པ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པ་མ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་དེར་འགྱུར་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མྱང་བྱ་ལྟ་བུའོ། །རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དངོས་མེད་སྣང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ནི། སྣང་བའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་གཟུང་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། རང་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་དངོ
Chinese
所有颠倒与非颠倒的法都具有显现境，因为它们具有在自身显现的排除异体。所取境唯有意义和自证二现量具有。执著境，作为分别的特殊法，也只有与意义相符的分别才具有执著境，而颠倒识的分别则不具有。例如，声音是常法，虽然它是执著声音为常的分别的执著境，但它并不存在。进入境存在于正量和能诠释的与意义相符的声音中，以及补特伽罗中。第四，境的数量确定为四种，即无分别智慧的进入境、正量分别的进入境，以及从分别认知自境的方式的角度所确立的三种境。第一种，对于有境的智慧来说，确定有异体的进入境和与有境的智慧同体的进入境两种。第一种，是所取境、显现境和进入境这三种。第二种，是显现境和进入境。正量分别的进入境是执著境和进入境两种。因为分别认知境的方式的真实境唯有显现境。第二，四境各自的相，有四种。第一，显现境有两种，即定义和分类。第一，有些人说，从显现中被认知的事物是显现境的定义，但其他人则反驳说：瓶子，作为有法，应是执持瓶子的分别的显现境，因为它是被执持瓶子的分别从显现中认知的事物。自宗认为，凡是以赋予形象的方式显现，或以无形象的方式真实显现的境。第二，分类，有无分别智慧和分别的显现境两种。第一种，有以赋予形象的方式转变为显现境，和以不赋予形象的方式转变为显现境两种。第一种，如意义现量的所取义。第二种，如自证现量的所领受。分别的显现境，如声音无常的总相，是执持声音无常的分别的显现境。说无实法不转变为显现境，是指并非通过显现来衡量的事物。第二，所取境的定义是，在自取现量中，真实
English
All inverted and non-inverted phenomena have an appearing object, because they have the exclusion of others that appears directly to themselves. The object of apprehension is only possessed by the two valid cognitions of meaning and self-awareness. The object of clinging, as a special dharma of conceptualization, is only possessed by conceptualizations that accord with meaning, while conceptualizations of mistaken consciousness do not possess it. For example, sound is permanent, although it is the object of clinging of the conceptualization that grasps sound as permanent, it does not exist. The object of entry exists in valid cognition and in sounds that accord with meaning that are expressive, and in individuals. Fourth, the number of objects is fixed at four, namely, the object of entry of non-conceptual wisdom, the object of entry of valid conceptualization, and three objects established from the perspective of how conceptualization cognizes its own object. The first, for the consciousness of the possessor of an object, it is certain that there are two objects of entry: the object of entry of a different substance and the object of entry of the same substance as the consciousness of the possessor of an object. The first is all three: the object of apprehension, the object of appearance, and the object of entry. The second is the object of appearance and the object of entry. The object of entry of valid conceptualization is the object of clinging and the object of entry. Because the actual object of how conceptualization cognizes an object is only the object of appearance. Second, there are four aspects of the four objects individually. First, there are two types of appearing objects: definition and division. First, some say that what is cognized from appearance is the definition of the appearing object, but others retort: a pot, as a subject, should be the appearing object of the conceptualization that holds a pot, because it is what is cognized from appearance by the conceptualization that holds a pot. The self-system is any object that appears directly either by way of imparting an image or without an image. Second, the division has two types: non-conceptual consciousness and the appearing object of conceptualization. The first has two types: transforming into an appearing object by way of imparting an image, and transforming into it by way of not imparting an image. The first is like the object of apprehension of sense direct perception. The second is like the object of experience of self-awareness direct perception. The appearing object of conceptualization is like the general characteristic of sound being impermanent, which is the appearing object of the conceptualization that grasps sound as impermanent. It is said that non-existent phenomena do not transform into appearing objects, which refers to things that are not measured through appearance. Second, the definition of the object of apprehension is that in self-apprehending direct perception, the actual