Tibetan
ས་སུ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ནོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་ཡུལ་གཉིས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྔའོ། །གསུམ་པ་ཞེན་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། རང་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་བློས་ཞེན་ནས་རིག་པར་བྱ་བ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་རྟོག་པ་ཚད་མའི་ཞེན་ཡུལ་དང་། བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་དེ་ཉིད་དེས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་འཇུག་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་དཔྱད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག བླང་དོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ན་མི་བསླུ་བ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན། དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་པར་དངོས་བསྟན་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་ལོ། །རང་ལུགས་ནི་ཡུལ་ཅན་དོན་མཐུན་གྱི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལོ། །ཁོ་ན་རེ། སྔོན་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཐལ། དེའི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མ་གྲུབ་སྟེ། སྔོན་པོ་དེ་ལ་བཅད་ཤེས་དེའི་སྔ་རོལ་དུ་ཚད་མས་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇུག་ཡུལ་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གི་འཇུག་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་དང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཤེས་པ་རང་མཚན་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམས་ཡིན་ནོ། །རྗེས་དཔག་གི་འཇུག་ཡུལ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམས་ལ་འཇུག་གོ །སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ནི་བ་ལང་རང་མཚན་པ་དེ་བ་ལང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དོན་མཐུན་གྱི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་ནི་སྔ་མ་དེ་དག་ལས་ལོགས་སུ་མེད་དེ། ཚད་མ་དང་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དངོས་པོ་ཁོ་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཕན་གནོད་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྨན་དང་དུག་ལ་སོགས་པ་
Chinese
是安立处的外部事物。 它的分类有：从有境的角度分为根识现量和意识现量的所取境两种；从境的角度分为色、声、香、味、触五种。 第三，耽著境的定义是：以作为自己执著方式之主要的意识而耽著、应了知的。 它的分类有：正量思择的耽著境和决断识的耽著境两种。 第一种是：比量正量的行境等。 第二种是：两种正量的行境本身变成由它所引导的决断识的耽著境等。 第四，行境的定义、分类。 如果是行境，则周遍是自相，有无周遍的辩论等三种。 第一种，有些人说：为了取舍之事业而进入时，是不欺惑的，这是不应理的。 如果是行境，那是因为它是取舍果之有者，所以周遍一切士夫都进入。 因为在“是”中，有是直接指示的行境所周遍的，所以那个定义是合理的。 如果承认，那么行境则周遍是自相。 自宗是：有境与意义相符之作用进入之基础的境。 他人说：青色，是法。 应成是青色执著现量所引导的决断识之境，因为它是它的作用进入之基础的境。 回答说：不成立，因为在那个青色上，那个决断识之前，正量已经作了作用的缘故。 第二种是：从有境的角度来分行境，如前所说有三种。 第一种，正量的行境有现量和比量的行境两种。 第一种，义识现量的行境是外境的自相，自识现量的行境是意识自相，瑜伽现量的行境是法性等。 比量的行境是正确的因之所立宗等所行。 声的行境是，牛自相的那个，是牛这个声音意义相符的行境等。 士夫的行境与前面那些没有分开，因为是依靠正量和声音而进入境的缘故。 第三种，有些人说：唯有事物才是进入和退出的境，因为它能够利益和损害，如药和毒等。
English
It is the external object of the place of establishment. Its divisions are: from the perspective of the subject, there are two types of objects apprehended by sense perception and mental perception; from the perspective of the object, there are five: form, sound, smell, taste, and touch. Third, the definition of the object of attachment is: that which is to be known by attachment through the mind, which is the main way of grasping oneself. Its divisions are: the object of attachment of valid reasoning and the object of attachment of decisive knowledge. The first is: the objects of valid inference, etc. The second is: the object of the two valid cognitions themselves becomes the object of attachment of the decisive knowledge led by it, and so on. Fourth, the definition and classification of the object of engagement. If it is an object of engagement, then it is pervaded by being a self-characterised entity; there are three types of examination of whether or not it is pervasive. Some say that the first is not valid because it is said to be infallible when entering for the sake of accepting and rejecting. If it is an object of engagement, then it is pervaded by being an object with the result of accepting and rejecting, so all individuals enter. Because it is pervaded by being the object of engagement directly indicated in "is", that definition is reasonable. If you accept, then the object of engagement is pervaded by being a self-characterised entity. The self-system is: the object that is the basis for the action of the subject conforming to the meaning to enter. Others say: blue, that is the subject. It follows that it is the object of decisive knowledge led by the blue-grasping perception, because it is the object that is the basis for its action to enter. The answer is that it is not established, because the valid cognition has already acted on that blue before that decisive knowledge. The second is: from the perspective of the subject, the object of engagement is divided into three types as previously explained. The first type, the object of valid cognition, has two types: the object of perception and the object of inference. The first type, the object of sense perception, is the self-characterised entity of the external object, the object of self-awareness perception is the self-characterised entity of consciousness, and the object of yogic perception is the nature of phenomena, etc. The object of inference is the object to be proven by the correct sign, etc. The object of sound is like the self-characterised entity of a cow, which is the object of engagement of the sound conforming to the meaning of the word cow. The object of engagement of an individual is not separate from the previous ones, because it enters the object by relying on valid cognition and sound. The third type, some say: only things are the objects of entering and leaving, because they are able to benefit and harm, such as medicine and poison, etc.
Tibetan
བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་དང་། ཚད་མ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡི། །ཡུལ་ཅན། ཞེས་དང་། རང་འགྲེལ་ལས། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཤེས་ནས་སྤོང་བ་དང་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་འཕངས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་མེད་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་གནོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དོན་གཉེར་བརྟག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དགག་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་རྣམས་ལ་འཇུག་ཡུལ་མེད་པར་ཐལ། འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། ས་ཕྱོགས་བུམ་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་དགག་གཞི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལ་དགག་གཞི་དེ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ལ། ནམ་མཁའ་དངོས་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་དགག་གཞི་དངོས་པོར་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི་དགག་ཆོས་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པའམ། རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ན་དང་པོ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་སྒྲ་ལ་ཚད་མར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བུམ་པས་དག་པའི་ས་ཕྱོགས་དེ་རྗེས་དཔག་དེའི་སྔ་རོལ་ལྟ་བུ་ཚད་མ་གཞན་གྱི་འཇུག་ཡུལ་དུ་བྱས་ཟིན་པས་དེ་འཇུག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་ས་ཕྱོགས་བུམ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟག་དངོས་དེ་སྒྲ་རྟག་དངོས་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་རྣམ་དེ་རྗེས་དཔག་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅིང་། དེ་ཡང་འདོད་ན། རང་བློ་རང་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་དཔྱོད་པ་པའི་ལུགས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་ལུགས་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ན། འཇུག་ཡུལ་ཡོད་པས་ཁྱབ་ཅིང་། སྔར་གྱི་ལུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། ཕན་གནོད་ནུས་པ་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཀུན་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པ་དེའོ། །ཕྱི་མ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམ
Chinese
是这样的。就像这样：『衡量自己的体性。』以及『二量都是实物的，所缘。』」又如《自释》中说：『考察它的成立之因，是因为具有能起作用的所缘。知道是安乐和痛苦的成立之因后，想要断除和修习，而不是因为犹豫。』因为这样说的缘故。非实物不是进入和退出的所缘，因为不能带来利益和损害。就像石女的儿子一样。就像这样：『不能起作用，以寻求意义的考察有什么用？』因为这样说的缘故。』他们这样说。那么，依赖于否定之相的推论，不应有进入的所缘。如果进入的所缘是，必须是实物。如果说没有过失，就像在没有瓶子的处所中认识到没有瓶子一样，在否定之基是实物的情况下，否定之基本身就是进入的所缘。就像在虚空中认识到非实物一样，在否定之基不是实物的情况下，否定之法的实物本身就是进入的所缘，或者推论的所取之相本身就变成进入的所缘。』如果这样说，那么第一种说法是不合理的，因为认识到声音是无常的推论，有成为声音的量之过失。因为瓶子清净的处所，就像那个推论之前一样，已经被其他量作为进入的所缘了，所以对于将它作为进入的所缘来说，认识到处所没有瓶子的推论是没有意义的缘故。第二种说法也是不合理的，因为恒常实物成为认识到声音不是恒常实物的推论的进入所缘的过失。第三种说法也是不合理的，因为推论的所取之相有成为那个推论的隐蔽之过失。如果也这样认为，那么自己的心识对于自己是隐蔽的，就会安住在论师的宗派中。自己的宗派如果是量，那么遍及有进入的所缘，以前的教证的意义是对于普遍共称的量的进入和退出的所缘而说的。那么，普遍共称的量是怎样的？与此不同的量又是怎样的呢？第一种是，对于能带来利益和损害的能力进入和退出的原因，成为量，无论是否进入宗派，都是普遍共有的。后者是进入宗派的那些。
English
It is like that. Similarly, "Measure one's own nature." And "Both valid cognitions are objects of entities." Also, in the autocommentary, it says, "Examining its proof is because it has an object that can perform a function. Knowing that it is the cause of happiness and suffering, one wants to abandon and cultivate, not because of hesitation." Because it is said so. Non-entities are not objects of entering and withdrawing, because they cannot bring benefit or harm. Like the son of a barren woman. Similarly, "If it cannot perform a function, what is the use of examining the search for meaning?" Because it is said so. They say that. Then, inferences based on negation should not have an object of entry. If it is an object of entry, it must be an entity. If there is no fault, like recognizing the absence of a vase in a place without a vase, when the basis of negation is an entity, the basis of negation itself is the object of entry. Like recognizing non-entities in the sky, when the basis of negation is not an entity, the entity of the negated phenomenon itself is the object of entry, or the apprehended aspect of the inference itself becomes the object of entry. If you say that, the first is unreasonable, because the inference that recognizes sound as impermanent has the fault of becoming a valid cognition for sound. Because the place purified by the vase, like before that inference, has already been made the object of entry by another valid cognition, it is meaningless for the inference that recognizes the place as without a vase to make it the object of entry. The second is also unreasonable, because the permanent entity has the fault of becoming the object of entry of the inference that recognizes sound as not a permanent entity. The third is also unreasonable, because the apprehended aspect of the inference has the fault of becoming obscure to that inference. If you also think so, then one's own mind being obscure to oneself will abide in the system of the debater. If one's own system is a valid cognition, then it pervades having an object of entry, and the meaning of the previous scriptures is referring to the object of entry and withdrawal of the universally conventional valid cognition. Then, what is the universally conventional valid cognition like? What is the valid cognition different from that like? The first is, the cause of entering and withdrawing from the ability to bring benefit and harm, becoming a valid cognition, is universally common to all, whether or not they have entered a philosophical system. The latter is those who have entered a philosophical system.