Tibetan
ས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མ་རྣམས་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་རྣམས་ཡིན་ལ་འདིའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལ་དོན་དྲུག་སྟེ། དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ངོ་། འབྱེད་པའི་ཚུལ། ཕྱེ་བའི་དོན། གྲངས་ངེས་པ། སོ་སོའི་རང་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གཞལ་བྱ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐོབ་པ་འཇུག་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན། །འཇུག་པའི་གཞི་དེ་ཤེས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་དོན་མི་བསླུ་བར་ཐོབ་པ་ནི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལ་རག་ལས་ཤིང་། དེ་ཡང་དོན་དུ་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་ལ་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཐ་དད་བཞིའི་ནང་ནས་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ལྟར་གཅིག་པར་བཀག་པའི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། གཞལ་བྱ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པའི་ཆོས་གཉིས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འདྲ་བ་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་དང་། མི་འདྲ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཉིས། ཡུལ་ཅན་སྒྲའི་སྒོ་ནས་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་མིན་གཉིས། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་དངོས་ཡུལ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་གི་ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་གཞུང་ན་གསལ་ལོ། །དྲུག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་བཞག་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་། མི་ནུས་པའི་ཆོས་གཉིས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དེས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རང་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། རང་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡཱ་མ་རིས། ཞར་ལ་ཐེག་པ་ཐ་ཤལ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུང་བའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན། མདུན་གྱི་སྡེ་གཟུགས་རང་མཚན་པ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ
Chinese
成为引生对于地之实相之义的定解之因的量，以及瑜伽现量等，此之行境有自相和非自相两种。第二，从行相之门分为自共二者，有六个义：分基、分体、分的方式、分之义、数量决定、各自的自性。第一是：所量唯尔。第二是：自之体性和共之体性二者。第三是：如云“获得为行先导者，行之基即是知识”。如是，不欺诳义而获得依赖于行于义，而彼又依赖于知义，而知的理则有以显现共相和显现差别相之门而知二者，故分为二。第四是：四种差别中，如同事物和非事物般遮止一者之差别。第五是：就所量之行相之门，自共二者数量决定，因为从果之门，有能起作用和不能起作用之法二者；从体性之门，有相似共同之法和不相似不共同之法二者；从有境声之门，有声之实义所诠说是否二者；从有境识之门，有分别和无分别识之实境二者决定之故。此等之周遍和立宗之支分等，于论中明矣。第六有三：体性、分类、于安立作观察。第一有遮破、安立、舍弃三者，其中第一是：某些人认为，就胜义而言，能起作用和不能起作用之法二者，是彼二者之体性，此不应理，因为“胜义能起作用者为何”等的论典，彼是宣说经部宗的二谛之体性和自共二者之体基，而非宣说自共二者之体性之故，如雅玛日说：顺便宣说了下劣乘的二谛之安立之故。某些人说，于处时自性不杂乱而安住之事物，彼是自之体性，此非自之体性的体性，若若是，则眼前之色法自相者，应是所诠说彼。
English
The valid cognitions that cause certainty about the meaning of the nature of the ground, and the yogic direct perceptions, etc., have two objects of engagement: self-characterized and non-self-characterized. Second, from the perspective of the mode of engagement, there are six aspects to dividing into self and general: the basis of division, the entity of division, the manner of dividing, the meaning of division, the determination of number, and the individual nature of each. The first is: the object of measurement alone. The second is: the self-characteristic and the general characteristic. The third is: as it says, "Obtaining is preceded by engagement, the basis of engagement is knowledge." Thus, obtaining without deceiving the meaning depends on engaging with the meaning. That, in turn, depends on knowing the meaning. The way of knowing has two aspects: knowing through the appearance of the general aspect and the appearance of the specific aspect, hence the division into two. The fourth is: among the four differences, it is the difference that prevents oneness, like things and non-things. The fifth is: from the perspective of the mode of engagement with the object of measurement, the number of self and general is definite, because from the perspective of the result, there are two types of phenomena: those that can perform a function and those that cannot. From the perspective of essence, there are two types of phenomena: similar, common phenomena and dissimilar, uncommon phenomena. From the perspective of the subject, sound, there are two types: whether or not it is the actual object expressed by sound. From the perspective of the subject, consciousness, there are two types: the actual object of conceptual and non-conceptual consciousness. The pervasiveness and the limbs of establishing the property of the subject of these are clear in the text. The sixth has three aspects: definition, division, and examination of the establishment. The first has three aspects: refutation, establishment, and abandonment. The first is: some assert that the two phenomena, those that can perform a function and those that cannot, are the definition of those two, in terms of ultimate truth. This is not reasonable, because the texts such as "What is the ultimately truthful performer of a function?" show the definition of the two truths according to the Sautrāntika system and the basis of the self and general, but do not show the definition of the self and general. As Yāmarī says: incidentally, it explains the establishment of the two truths of the inferior vehicle. Some say that the object that abides without mixing place, time, and nature is the self-characteristic. This is not the definition of the self-characteristic, because if it were, then the form aggregate in front, which is self-characterized, would be what is expressed.
Tibetan
། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་མེད་ཆོས་ཅན། མདུན་གྱི་སྡེ་གཟུགས་རང་མཚན་པ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་ལ་མཚུངས་ཏེ། བདག་མེད་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་དངོས་པོར་ཐལ། རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས། ཁ་ཅིག་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཞེས་འཇོག་དགོས་ཀྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཞེས་འཇོག་ན་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་བྱིས་པའི་གཏམ་སྟེ། གཞུང་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚིག་བསྡུས་པ་ལ་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ཅེས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་དང་སྤྱི་མཚོན་བྱར་བྱས་ནས་དེ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། མཚོན་པར་བྱ་བ་རང་སྤྱི་གཉིས་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བྱེད་སྒྲུབ་དང་ལས་སྒྲུབ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས་འདིར་ལས་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དབུ་མ་ཚིག་གསལ་ལས། རྟོག་གེ་བའི་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ན་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་ཞེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་སྒྲུབ་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཉིད་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པས་རང་སྤྱི་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་ལྡོག་སྟོན་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་དང་། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་བར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་སོ། །ཡང་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་དང་། ཐུན་མོང་བར་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། དེ་ནི་ཐུན་མོང་མིན་པར་སྣང་བའི་དངོས་པོའི་རིགས་ཅན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དངོས་ཤུགས་གཉིས་ལས་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་ཐལ། དེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དངོས་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་དོན་ལྡོག་བཀག་པ་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར། མི་འཐད་དེ། སྔར་མེད་གསར་བྱུང་གི་དངོས་པོ་དེ་དེ
Chinese
因此，如果这样认为，无我之法，成为面前的色蕴自相，因为是自相。这样说与自己相同，无我之法，成为处于处所、时间、自性不混杂的事物，因为是自性。三者都承认。有些人说，应该安立自相和共相的定义，如果安立为“自己的定义的定义”和“共同的定义的定义”，那么就会出现之前所说的过失，这种说法也是小孩子的言论。因为经论中说了“自己的定义”和“共同的定义”，只是将这些词语简略为“自相”和“共相”的名称而已。如经中说：“两种定义可衡量”，这里也说“这些是自共的定义”。因此，自己的定义和共同的定义，不是将自和共作为所诠释，然后去诠释它们，而是将所诠释安立为自共二者。因为“定义”一词有能作和所作两种含义，而这里说的是所作。在《中观明句论》中，当陈述论师的观点时，将“自相”和“共相”的“定义”一词与所作结合起来进行阐述。第二，因为“相似与不相似”，通过显示自共二者的不共之义，所以它们的定义依次是：处于处所、时间、自性不混杂的事物，以及处所、时间、自性共同显现的假立。或者说，是不共而存在的事物，以及共同显现的假立。如《释量论》中说：“那是显现为不共的事物之类，是自己的定义”，从所说的直接和间接含义中可以理解。第三，有些人认为，处于处所、时间、自性不混杂的事物，在应成派中是不存在的，因为它在说事物存在的宗派中是自相的定义。这是遍的，因为在说事物存在的宗派中，对自相的意义的遮止，在应成派中是胜义谛。因此，有人说，在胜义谛中能起作用的就是自相的定义。这不合理，因为先前不存在新产生的事物就是它。
English
Therefore, if it is thought so, the selfless dharma becomes the self-characteristic of the form aggregate in front, because it is self-characteristic. Saying this is the same as saying to oneself, the selfless dharma becomes a thing that exists without the mixture of place, time, and nature, because it is self-characteristic. All three are accepted. Some say that the definitions of self-characteristic and general characteristic should be established, but if they are established as "the definition of one's own definition" and "the definition of the general definition," then the faults mentioned earlier will occur. This statement is also childish talk. Because the scriptures say "one's own definition" and "the general definition," it is only that these words are abbreviated into the names of "self-characteristic" and "general characteristic." As the sutra says, "Two definitions can be measured," and here it also says, "These are the definitions of self and general." Therefore, one's own definition and the general definition are not to take self and general as what is to be expressed, and then to express them, but to establish what is to be expressed as self and general. Because the word "definition" has two meanings, the agent and the object, and here it is said that it refers to the object. In the Clear Words on the Middle Way, when stating the views of the logicians, the word "definition" of "self-characteristic" and "general characteristic" is combined with the object to explain. Second, because of "similarity and dissimilarity," by showing the uncommon meaning of self and general, their definitions are respectively: things that exist without the mixture of place, time, and nature, and the imputation of place, time, and nature appearing in common. Or, things that exist uncommonly, and the imputation of appearing in common. As the Compendium on Valid Cognition says, "That is a kind of thing that appears uncommon, it is one's own definition," which can be understood from the direct and indirect meanings of what is said. Third, some think that the thing that exists without the mixture of place, time, and nature does not exist in the Consequentialist school, because it is the definition of self-characteristic in the school that says things exist. This is pervasive, because in the school that says things exist, the negation of the meaning of self-characteristic is the ultimate truth in the Consequentialist school. Therefore, some say that what can function in the ultimate truth is the definition of self-characteristic. This is unreasonable, because the newly produced thing that did not exist before is it.