Tibetan
འི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། དེ་དངོས་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དངོས་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་དོན་ལྡོག་བཀག་པ་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །གཞན་ཡང་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་བཀག་པ་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་དངོས་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རང་མཚན་ལ་དབྱེ་ན། དོན་རང་མཚན་དང་། ཤེས་པ་རང་མཚན་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཕྱི་དོན་བེམས་པོ་དང་། ནང་དོན་བེམས་པོ་གཉིས། དང་པོ་ལ་གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ། གཉིས་པ་ལ་མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔའོ། །ཤེས་པ་རང་མཚན་ལ་དབྱེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡོད་དོ། །སྤྱི་མཚན་ལ་དབྱེ་ན། བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ལྡོག་པ་མེད་དགག་གི་སྤྱི་དང་། བློའི་གཞན་སེལ་བའི་སྤྱི་གཉིས་གསུངས་ཀྱང་། གཞུང་ལས་བཤད་པ་ནི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་གསུམ་སྟེ། དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། །བརྟེན་ཕྱིར་སྤྱི་དེའང་རྣམ་པ་གསུམ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཅིག་ལ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་སྤྱི། ཐ་དད་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་སྤྱི། གཅིག་ལ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་སྤྱི། ཐ་དད་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་སྤྱི་བཞིར་དབྱེར་རུང་སྟེ། གཞན་སེལ་ལ་དེ་ལྟར་ཕྱེ་བ་གང་ཞིག སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་གཞན་སེལ་གསུམ་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད་དཔྱད། དངོས་པོ་དང་རང་མཚན་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད་དཔྱད། རང་མཚན་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད་དཔྱད། ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད། རང་མཚན་གྱི་མཚན་གཞི་ལ་དཔྱད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། བོད་ཕལ་ཆེར་སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། བུམ་པ་དེ་སྤྱི་ཡིན་ཡང་སྤྱི་མཚན་མ་ཡིན། ཤེས་བྱའི་ལྡོག་པ་དེ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་ཡང་སྤྱི་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་ཡིན་པར་ཐལ། རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་མཚན་མིན་པར་ཐལ། རང་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱའི་ལྡོག་པ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་མཚན་དུ་ཐལ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྤྱི་
Chinese
的宗派里，名言中也不存在，因为那是实在宗派里产生的相。遍，因为实在宗派里产生的意义的遮破，是中观应成派的宗派里胜义谛的缘故。次第承认。另外，胜义中遮破能起作用，是中观应成派的宗派里胜义谛的缘故，胜义中能起作用，是实在宗派里自相的相的缘故。第二，自相分，有事自相和，识自相两种。第一有外事色法和，内事色法两种。第一有色等外处五种。第二有眼等内处五种。识自相分，有六识聚及其眷属。共相分，藏族古人说，有遮破无遮的共相和，心的遣余的共相两种，但论中所说的是有法和非法二者所依的共相三种，因为，有法和非法二者，所依故，共相也是三种。之故。又，一个分为多异的共相，多异合为一体的共相，一个显现为一个的共相，多异显现为多异的共相，可以分为四种。因为，在遣余上那样分有什么用呢？因为，共相和共相，遣余三者要点相同。第三，观察共相和共相有没有差别，观察事物和自相有没有差别，观察自相和胜义谛有没有差别，观察处时自性混合不混合的意义，观察自相的相基等五种。第一，大多数藏族人认为共相和共相有差别，瓶子是共相但不是共相，所知的反体是共相，但不是共相的缘故。为了成立它，瓶子法，是共相，因为不成立自己的众多差别。不是共相，因为是自相，即，因为是能起作用的缘故。所知的反体法，不是共相，因为不成立自己的众多差别。是共相，因为是胜义中不能起作用的法的缘故。因此，共相
English
In the system of [those schools], it doesn't even exist nominally, because that is the characteristic of arising in the system of the Realists. It pervades, because the negation of the meaning of arising in the system of the Realists is the ultimate truth in the system of the Madhyamaka-Prasaṅgikas. Accepted in sequence. Furthermore, the negation of being able to perform a function ultimately is the ultimate truth in the system of the Madhyamaka-Prasaṅgikas, because being able to perform a function ultimately is the characteristic of self-characterization in the system of the Realists. Secondly, dividing self-characterization, there are two: object self-characterization and consciousness self-characterization. The first has two: external object matter and internal object matter. The first has the five external sense bases such as form. The second has the five internal sense bases such as the eye. Dividing consciousness self-characterization, there are the six aggregates of consciousness with their retinue. Dividing common characterization, although the ancient Tibetans said that there are two: the common characterization of negation without negation and the common characterization of mental exclusion, what is explained in the texts is the three common characterizations that rely on both entities and non-entities, because: "Since both entities and non-entities are relied upon, that common characterization is also of three types." Therefore, there can also be four divisions: the common characterization that differentiates one into many, the common characterization that gathers many into one, the common characterization that appears as one in one, and the common characterization that appears as many in many. What is the use of dividing it that way in exclusion? Because the three points of common characterization, common characterization, and exclusion are the same. Thirdly, examine whether there is a difference between common characterization and common characterization, examine whether there is a difference between entity and self-characterization, examine whether there is a difference between self-characterization and ultimate truth, examine the meaning of whether the place, time, and nature are mixed or unmixed, and examine the basis of self-characterization, etc., in five ways. First, most Tibetans think that there is a difference between common characterization and common characterization, because a pot is a common characterization but not a common characterization, and the opposite of what is knowable is a common characterization but not a common characterization. To establish that, the pot, the subject, is a common characterization, because it does not establish its many distinctions. It is not a common characterization, because it is a self-characterization, that is, because it is able to perform a function. The opposite of what is knowable, the subject, is not a common characterization, because it does not establish its many distinctions. It is a common characterization, because it is a phenomenon that cannot perform a function ultimately. Therefore, common characterization
Tibetan
ནི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ལ་འཇོག་ལ། སྤྱི་མཚན་གི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་ལ་འཇོག་ཟེར། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མཚན་དུ་ཐལ། བསལ་བ་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རྗེས་འགྲོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་མིན་པར་ཐལ། ཐུན་མོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱའི་ལྡོག་པ་ཆོས་ཅན། སྤྱི་ཡིན་པར་ཐལ། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་མཐུན་དངོས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལ། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཅན། །ཞེས་པར་དངོས་བསྟན་གྱི་ལྡོག་པ་དེ་ཡང་སྤྱི་མིན་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ལྡོག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་ལྡོག་པ་དེ་སྤྱི་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོད་ན། ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ་སྤྱི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ནོ། །ཞེས་པ་དེ་གང་ལ་སྙེགས་སྨྲ་དགོས་སོ། །དེང་སང་བོད་རྣམས། དངོས་པོ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཁྱོད་ཀྱི་ལྡོག་པ་མིན་པ་བུད། ཞེས་དང་། ཁྱོད་གཞི་གྲུབ་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ལྡོག་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྡོག་པ་ཡིན་པ་བུད་ཞེས་དང་། ཁྱོད་གཞི་གྲུབ་ན། ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་པ་བུད་ཅེས་འབུད་པ་ནི། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་གང་བཀག་པ་དེ་སྙིང་ནད་དུ་བྱས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས། ཁོ་བོ་ནི་དེ་གསུམ་འགལ་ཁྱབ་ཏུ་འབུད་དོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ནི་སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྤྱི་མཚན་དེ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་སྤྱི་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱི་མཚན་གྱི་དབྱེ་བ་འཆད་པ་ན། དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། །བརྟེན་ཕྱིར་སྤྱི་དེའང་རྣམ་པ་གསུམ། །ཞེས་སྤྱི་དང་སྤྱི་མཚན་ཁྱད་མེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རང་མཚན་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། བདག་མེད་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་བཞིན་འགྲེའོ། །ཁ་ཅིག དངོས་པོ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཡོད་ན་དོན་དམ་པར་ཡོད་དགོས་པར་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོས་དངོས་པོའི་
Chinese
是安立于不成立众多的法上，说是以总相的分别念假立的法上安立。那是不合理的，瓶子法，应成是总相，因为在众多的遮遣上共同随行之故。三者都承认。瓶子法，应成不是总，因为不是共同的之故，即是自相之故。所知之反体法，应成是总，因为是分别念的显现境之故。又“顺同他物的物等，反体乃是具有所依”，其中所说的直接指示的反体也不是总，应成，因为已作的反体和无常的反体不是总之故。立宗词承认。如果承许，在“依于各别之物”的前释中，总是什么样的已经说过了。说那个应该趋向于哪里呢？现在有些藏人，如果是事物，就说“你不是你的反体，出去！”，以及“你如果成立为基，你的反体就是你的反体，出去！”，以及“你如果成立为基，你的总就是你的总，出去！”这样驱赶，是因为把法称所遮止的当成心病而承认的缘故，我则是把那三者作为相违遍而驱赶的。因此自宗是总和总相没有差别，因为在“所量在自共二者上数决定”的时候，没有说有从总相之外脱离的总，因为在解释总相的差别时，“有实与无实二者上，所依故彼总亦三种”，这样说了总和总相没有差别之故。第二，有些人，那二者有差别，因为如果是自相，则不遍是事物之故。如果不成立，无我法，应成是彼，因为是彼之故，因为你是在境的状况上成立的缘故，因为你现量证悟的心识是进入境的状况的心识之故。如果这样说，一切所知法，应成是彼，因为是彼之故。如果承许，如前一样解释。有些人，如果是事物，则不遍是自相，因为如果是事物，则不遍是胜义的事物之故。如果不成立，如果有，则应成必须是胜义有，因为不成立之故。另外，世俗的事物以事物的
English
It is established on the dharma that does not establish many distinctions, and it is said to be established on the dharma that is falsely imputed by the conceptualization of general characteristics. That is unreasonable, the pot is the subject, it should be a general characteristic, because it commonly follows many exclusions. All three are admitted. The pot is the subject, it should not be general, because it is not common, that is, because it is a self-characteristic. The opposite of knowable is the subject, it should be general, because it is the appearing object of conceptualization. Also, "The opposites of similar objects and other objects, are dependent," the directly indicated opposite mentioned therein is also not general, it should be, because the opposite of what is done and the opposite of impermanence are not general. The sign is admitted. If you wish, in the previous commentary of "depending on different objects," it has already been said what kind of generality it is. Where should it be said to tend to? Nowadays, some Tibetans, if it is an object, they say, "You are not your opposite, get out!", and "If you are established as a basis, your opposite is your opposite, get out!", and "If you are established as a basis, your generality is your generality, get out!" This expulsion is because they take what Dharmakirti has prohibited as a heart disease and admit it. I expel those three as contradictory pervaders. Therefore, in our own system, there is no difference between generality and general characteristic, because at the time of "the measured is definitely numbered as self and general," it is not said that there is a generality that is separated from the general characteristic, because when explaining the difference of general characteristic, "On both existent and non-existent, because of the dependence, that generality is also of three kinds," thus it is said that there is no difference between generality and general characteristic. Secondly, some say that there is a difference between the two, because if it is a self-characteristic, it does not pervade being an object. If it is not established, selflessness is the subject, it should be that, because it is that, because you are established on the state of the object, because the mind that directly realizes you is the mind that enters the state of the object. If you say so, all knowable dharmas are the subject, it should be that, because it is that. If you admit, explain as before. Some say that if it is an object, it does not pervade being a self-characteristic, because if it is an object, it does not pervade being an ultimate object. If it is not established, if it exists, it should necessarily be ultimately existent, because it is not established. Furthermore, conventional objects with objects