Tibetan
གསལ་བ་གཉིས་ཆོས་ཅན། མཐོང་རུང་གི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བར་ཐལ། རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་མཐོང་རུང་གི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མཐོང་རུང་གི་དོན་ཡིན་ཡང་། གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་སྟེ། ནང་གི་ལུས་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ནང་གི་ལུས་ནི་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བཅས་པས་ཡོད་ཀྱང་མཐོང་རུང་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་གཉིས་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པ། །གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་གཞན་ཅིའང་མེད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། ལྷས། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་འཇོག་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དུས་ཐ་དད་པས་ཇི་ལྟ་འཛིན། །ཞེ་ན་རིགས་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། །རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ལྷས་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཤེ་ན་རིགས་པ་ཤེས་པས་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པ་སྟེ། རང་དང་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡུལ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་ཅེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་མིན་ལ་རྒྱུ་མིན་པ་ནི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མངོན་སུམ་ལ་ཞེན་ཡུལ་ཡོད་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་དེ་ཞེན་བློ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལ་ཡང་ཞེན་ཡུལ་མེད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཐད་ཀྱི་སྒྲ་ལ་ཞེན་ཡུལ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་ཞེས་པ་ཡང་རུང་མོད་ཀྱི་དེང་སང་ཞེན་ཡུལ་ཡོད་པ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། མངོན་སུམ་དེ་འཇལ་བྱེད་མིན་ན། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། སྒྲ་འཇལ་བྱེད་མ་ཡིན་ན། སྒྲའི་ཡུལ་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་ཡུལ་ངེས་པ་ནི་འོག་ཏུ་འགོག་པར་འགྱུར་རོ།། །།གཉིས་པ་རང་ལུགས་བཞག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཡུལ་དུ་བྱས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། སྣང་ཡུལ། གཟུང
Chinese
两种显现的法，安住在可见之境的其他人也应能见到，因为是与自己的境识相异体的可见之境的缘故。如果说是可见之义，但其他人见不到，如同内在的身体一样，那也不合理，因为内在的身体是被遮蔽的，即使存在也不可见。另外，总义和无有这两种显现的法，成为自持现量产生自类形相的因，因为是与识相异体的所取境的缘故。这是周遍的，如《释量论》中说：“除了因的实物外，没有其他的叫做所取。”及其释文中，天神说：“像这样，能够安立的因本身就是境。”又说：“以异时如何执持？如果说以理智，对于能够安立识之形相的因本身，要知道是所取。”及其释文中，天神说：“除了因的差别外，没有其他的叫做所取。”如果问：‘那是什么？’回答说：‘以理智要知道因本身是所取。’什么是怎样的呢？对于能够安立识之形相的，对于有境的识能够安立自己的形相，也就是能够产生与自己相似的果——识，唯有这个才是应当作为境来执取的，其他的不是。这是总结性的词语。”《定量论》中说：“随行和不随行不是因，不是因也不是境。”因为这样说的缘故。教师法胜认为现量有耽著境是不合理的，因为现量不是耽著心。如果说言说之声也没有耽著境，是相同的，那么耽著的所说之名是合理的，声音有耽著境之名是不合理的，这样说也可以，但现在如果像有耽著境一样，那也是不相同的，如果现量不是衡量者，那么现量没有境是不周遍的，声音不是衡量者，那么声音没有境是不周遍的缘故。现量确定自境将在下面遮破。第二，建立自宗有五，从作为境的方式来分，有显现境，所取
English
Two appearances, the Dharma, should also be seen by others who dwell in the visible realm, because they are visible realms that are different from their own consciousness. If it is said to be visible, but others cannot see it, like the inner body, that is also unreasonable, because the inner body is obscured, and even if it exists, it is not visible. Furthermore, the general meaning and non-existence of these two appearances, the Dharma, become the cause of the self-holding manifestation producing its own form, because they are the objects of perception that are different from consciousness. This is pervasive, as it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Except for the reality of the cause, there is nothing else called the object of perception." And in its commentary, the deity said: "In this way, the cause itself that can be established is the object." It also says: "How does one grasp with different times? If it is said with reason, for the cause itself that can establish the form of consciousness, know that it is the object of perception." And in its commentary, the deity said: "Apart from the difference of the cause, there is nothing else called the object of perception." If asked, 'What is it?' The answer is, 'With reason, know that the cause itself is the object of perception.' What is it like? For that which can establish the form of consciousness, for the consciousness of the object, it can establish its own form, that is, it can produce the result similar to itself—consciousness, only this is what should be grasped as the object, not the other. This is the concluding word." The Commentary on Valid Cognition says: "Following and not following is not the cause, and not being the cause is also not the object." Because it is said in this way. Teacher Dharmakirti's view that manifestation has an object of attachment is unreasonable, because manifestation is not an attaching mind. If it is said that the sound of speech also has no object of attachment, it is the same, then the name of what is said to be attached is reasonable, and it is unreasonable to say that sound has an object of attachment, it can also be said in this way, but now if it is like having an object of attachment, it is also not the same, if manifestation is not the measurer, then it is not pervasive that manifestation has no object, sound is not the measurer, then it is not pervasive that sound has no object. The determination of its own object by manifestation will be refuted below. Second, establishing one's own system has five aspects. From the perspective of how it is made into an object, there are appearing objects, perceived
Tibetan
་ཡུལ། ཞེན་ཡུལ། འཇུག་ཡུལ་དང་བཞི། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས། འཇུག་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་ལྐོག་གཉིས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་གཉིས། མཐར་ཐུག་གི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་བཞི་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། ཡུལ་བཞི་སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞུང་གང་གིས་ཡུལ་བཞི་བསྟན་དཔྱད། ཆོས་གང་ཡུལ་བཞིར་འགྱུར་དཔྱད། ཡུལ་ཅན་གང་ལ་ཡུལ་བཞི་ཡོད་དཔྱད། ཡུལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། །དོན་གཅིག་ཏུ་ནི་སྣང་བའི་བློ། །ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་གཞན་ལས་ལོག་པར་ཡང་། །སྣང་སྟེ། ཞེས་པས་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་བསྟན། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་རང་མཚན་དང་ཤེས་པ་རང་མཚན་སྟོན་པའི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་བསྟན། རྣམ་ངེས་ལས། ཚད་མ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་སྣང་བ་ཐ་དད་པས། །ཞེས་པས་ཚད་མ་གཉིས་ཀའི་སྣང་ཡུལ་བསྟན་ནོ། །མི་གཙང་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས། །ཡང་དག་མིན་པའང་སྣང་བ་ཡི། །ཞེས་པས་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་བསྟན། རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པར། །གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་ཡུལ་བསྟན། ཇི་བཞིན་མངོན་ཞེན་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད། །ཅེས་པས་ཞེན་ཡུལ་བསྟན། ཅི་ནས་སྐྱེས་བུ་དོན་བྱེད་པར། །ནུས་པ་ཤེས་ནས་དེ་སྒྲུབ་ཕྱིར། །འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་དོན་རྣམས་ལ། །བརྗོད་པར་བྱེད་པའང་སྦྱོར་བར་བྱེད། །ཅེས་པས་སྒྲ་ཡི་འཇུག་ཡུལ་བསྟན། དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། གང་གི་བདག་ཉིད་མདུན་བྱས་ནས། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འབྲས་འདོད་པ་ཅན། །སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་བསྟན་ཅིང་། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་འཇོག་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས། སྣང་ཡུལ། ཞེན་ཡུལ། འཇུག་ཡུལ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཡིན་ན། རང་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་དང་། ཞེན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་དང་། འཇུག་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གསུམ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཟུང་ཡུལ་ནི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་པོ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་འོ། །སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་ནི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བཞག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི།
Chinese
境，耽著境，进入境这四种。从进入的方式分为自共二种。从进入境的角度分为显隐二种。从本体的角度分为二谛。最终的所量可以归纳为自相一种。第一部分分为两点：总说四境和四境各自的体性。第一点分为四部分：什么论典宣说了四境之说，什么法成为四境之说，什么有境具有四境之说，四境的数目确定的方式。第一，如云：依赖于各别的事物，显现为一个意义的识。以及，它也显现为与他者相异。这表明了分别念的显现境。以开显成为现量境的义自相和识自相的论典宣说了现量的显现境。《释量论》中说：二量之有境，显现各异故。这表明了二量的显现境。如云：不净灭尽地等，非真实亦显现。这表明了无分别错乱识的显现境。如云：除了因之事物外，无有称为所取的任何事物。等等，以上引用的教证宣说了所取境。如云：由于不如实显现耽著，第二者被认为是错乱。这表明了耽著境。如云：从何处士夫能成办义利，了知能力后为了成办它，而进入，如是对诸义，也进行言说和施设。这表明了声音的进入境。如云：那是具有取舍果者，一切士夫皆进入。以及，以何者的自性为先，所要成办的彼果所欲者，此士夫将进入。这表明了士夫的进入境，并且将士夫的进入境安立为量之进入境是关键之所在。第二，一切法依赖于有境的各个识，而成为显现境、耽著境、进入境这三种。如果是法，那么一定具有作为自显现境的识，作为耽著境的分别念，以及作为进入境的量，因为这三者是周遍的。所取境仅仅安立在外五处，这是经部宗的观点。唯识宗的观点则没有所取境的安立。第三，
English
There are four objects: appearing object, object of clinging, and entering object. From the perspective of the way of entering, there are two types: self and general. From the perspective of the entering object, there are two types: manifest and hidden. From the perspective of essence, there are two truths. The ultimate object of measurement can be summarized into one: self-characteristic. The first part has two points: a general explanation of the four objects and the individual characteristics of the four objects. The first point has four parts: which texts explain the four objects, which phenomena become the four objects, which subject has the four objects, and the way the number of four objects is fixed. First, it says: "Depending on the different things, the mind appears as one meaning." And, "It also appears as different from others." This shows the appearing object of conceptual thought. The texts that show the self-characteristic of the object and the self-characteristic of the consciousness, which have become the object of direct perception, show the appearing object of direct perception. In the Pramāṇaviniścaya, it says: "Because the appearance of the two valid cognitions' subject is different." This shows the appearing object of the two valid cognitions. It says: "Impure, exhausted earth, etc., even the non-real appears." This shows the appearing object of non-conceptual mistaken consciousness. It says: "Except for the object of the cause, there is nothing called the grasped object." And so on, the previously quoted scriptures show the grasped object. It says: "Since it does not appear and cling as it is, the second is considered to be mistaken." This shows the object of clinging. It says: "From where a person can accomplish the purpose, knowing the ability, in order to accomplish it, he enters, and also speaks and applies to the objects." This shows the entering object of sound. It says: "That is the one with the fruit of acceptance and rejection, all people enter." And, "Taking whose nature as the front, the desired result of what is to be accomplished, this person will enter." This shows the entering object of the person, and it is the key point to establish the entering object of the person as the entering object of valid cognition. Second, all phenomena, depending on the individual minds of the subject, become the three: appearing object, object of clinging, and entering object. If it is a phenomenon, then it must have the consciousness that makes it its own appearing object, the conceptual thought that makes it the object of clinging, and the valid cognition that makes it the entering object, because these three are pervasive. The grasped object is only established in the five external sense sources, which is the view of the Sautrāntika school. The Yogācāra school does not have the establishment of the grasped object. Third,