Tibetan
་ཤེས་རྣམས་ལ་སྣང་ཡུལ་མེད་ལ། རྟོག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྣང་ཡུལ་ཡོད་དེ། རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་གཞན་སེལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་ཡུལ་ནི་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གཉིས་པོ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཅིང་། ཞེན་ཡུལ་རྟོག་པའི་སྒོས་ཆོས་ཡིན་པ་ཡང་རྟོག་པ་དོན་མཐུན་རྣམས་ལ་ཞེན་ཡུལ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་རྣམས་ལ་ནི་མེད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པ་དེ་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ཡང་དེ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འཇུག་ཡུལ་ནི་ཚད་མ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མཐུན་དང་། སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ཡུལ་དེ་ལ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། རྟོག་མེད་ཤེས་པའི་འཇུག་ཡུལ་དང་། རྟོག་པ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་དང་། རྟོག་པས་རང་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་རྫས་ཐ་དད་པའི་འཇུག་ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་འཇུག་ཡུལ་གཉིས་སུ་ངེས་ཤིང་། དང་པོ་ནི། གཟུང་ཡུལ། སྣང་ཡུལ། འཇུག་ཡུལ་གསུམ་ཆར་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་དང་། འཇུག་ཡུལ་ཡིན། རྟོག་པ་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ནི་ཞེན་ཡུལ་དང་འཇུག་ཡུལ་གཉིས་ཡིན། རྟོག་པས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དངོས་ཡུལ་ནི་སྣང་ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་བཞི་སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་སྣང་ཡུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་སྣང་ནས་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་སྣང་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བུམ་འཛིན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དུ་ཐལ། བུམ་འཛིན་རྟོག་པས་སྣང་ནས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །རང་ལུགས་ནི་དེས་རྣམ་པ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བའམ་རྣམ་མེད་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན་རྟོག་མེད་ཤེས་པ་དང་། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་རྣམ་པ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པ་མ་གཏད་པའི་སྒོ་ནས་དེར་འགྱུར་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་མྱང་བྱ་ལྟ་བུའོ། །རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དངོས་མེད་སྣང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ནི། སྣང་བའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་གཟུང་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། ར
Chinese
对于无分别识来说，没有显现境。而对于分别念来说，无论正确与否，都有显现境，因为对于自身来说，有真实显现的遣余。所取境只有境识现量二者才有。执著境是分别念的特殊法，也只有与意义相符的分别念才有执著境，而对于颠倒识的分别念来说则没有，例如声音是常法，虽然是执持声音为常法的分别念的执著境，但它并不存在。进入境存在于正量和能诠的词义相符者以及补特伽罗之中。第四，对于境的数量确定为四种，即无分别识的进入境、正量分别念的进入境，以及以分别念了悟自境的方式来划分的三种。第一种，对于有境的识来说，确定有异体的进入境和与有境的识为一体的进入境两种。第一种是所取境、显现境和进入境三者全部。第二种是显现境和进入境。正量分别念的进入境是执著境和进入境两种。因为分别念了悟境的方式的真实境仅仅是显现境。第二，四境各自的分类有四种，第一是显现境，分为体相和分类两种。第一，有些人说，从显现而了知的即是显现境的体相，但其他人则反驳说：瓶子，作为法，应是执持瓶子的分别念的显现境，因为执持瓶子的分别念是从显现而了知的。这种责难也是存在的。自宗的观点是，以赋予形象的方式显现，或者以无形象的方式真实显现的任何一种境。第二，分类分为无分别识和分别念的显现境两种。第一种又分为以赋予形象的方式成为显现境和以不赋予形象的方式成为显现境两种。第一种如境识现量的所取义。第二种如自识现量的所领受。分别念的显现境，例如声音是无常的，这个总相是执持声音为无常的分别念的显现境。所说非实有不成为显现境，是指并非通过显现来衡量的事物。第二，所取境的体相是：
English
For non-conceptual consciousness, there is no appearing object. But for conceptual thought, whether correct or not, there is an appearing object, because for itself, there is a real appearing exclusion of others. The apprehended object exists only for object-cognition direct perception. The object of clinging is a special dharma of conceptual thought, and only conceptual thoughts that agree with the meaning have an object of clinging, but for erroneous conceptual thoughts, there is none, for example, sound is permanent, although it is the object of clinging of the conceptual thought that holds sound to be permanent, it does not exist. The entering object exists in valid cognition and in those who agree with the meaning of the expressive sound, and in individuals. Fourth, the number of objects is fixed at four, namely, the entering object of non-conceptual consciousness, the entering object of valid conceptual thought, and three types divided by the way conceptual thought understands its own object. The first, for the consciousness of the object, is determined to be two types: the entering object of different substances and the entering object of the same substance as the consciousness of the object. The first is all three: the apprehended object, the appearing object, and the entering object. The second is the appearing object and the entering object. The entering object of valid conceptual thought is both the object of clinging and the entering object. Because the real object of the way conceptual thought understands the object is only the appearing object. Second, the classification of each of the four objects has four types, the first is the appearing object, which has two types: definition and division. First, some say that what is known from appearing is the definition of the appearing object, but others refute: a vase, as a dharma, should be the appearing object of the conceptual thought that holds the vase, because the conceptual thought that holds the vase is known from appearing. This accusation also exists. The self-view is that any object that appears in the way of giving form, or that appears directly without form. Second, the division is divided into two types: the appearing object of non-conceptual consciousness and the appearing object of conceptual thought. The first is divided into two types: becoming an appearing object in the way of giving form and becoming it in the way of not giving form. The first is like the apprehended meaning of object-cognition direct perception. The second is like the experienced object of self-cognition direct perception. The appearing object of conceptual thought, for example, the general characteristic that sound is impermanent is the appearing object of the conceptual thought that holds sound to be impermanent. It is said that the non-existent does not become an appearing object, which refers to things that are not measured through appearing. Second, the definition of the apprehended object is: