Tibetan
རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དག་ན་རེ། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་གསར་དུ་བ་དེ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་རང་ལུགས་དང་འགལ་ཏེ། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པ་འདི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་ཅིག་མ་བསྟན་པར་ཐལ། དེས་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་གི་གཙོ་བོ་གསར་དུ་བ་དེ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེས་ཆོས་གྲགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་བསྟན་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་རིགས་རལ་ན་རེ། ཡང་ཡང་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །ཅེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུང་། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། གཞུང་སྔ་མ་དེས་སྔར་མ་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ཤུགས་ལ་བསྟན་ཀྱང་དོན་སྔར་མ་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་མི་ཐོན་པས་འདིར་དོན་སྔར་མ་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་གཞུང་གི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་ན་མ་ཤེས་དོན་གསལ་སྔར་བསྟན་ནས་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཕྱིས་སྟོན་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མའི་མདོའི་གཞུང་གཉིས་པོ་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས། །རང་མཚན་རྟོགས་པར་དོན་ལ་མཐུན། །ཐ་སྙད་པ་དང་དོན་དམ་པ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་གཉིས་པོ་འཇུག །མི་བསླུ་ལས་དང་བྱེད་པོ་དང་། །བྱ་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་འཆད་པ་ལ། གཞུང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཤད། མི་བསླུ་བའི་དོན་བཤད། དེས་ན་ཚིག་གཞན་བསྣན་མི་དགོས་པར་གྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པས་ཚད་མ་མདོའི་གཞུང་ཀུན་གྱི་དགོངས་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་བསྟན་ཏེ། ཚད་མ་མདོར་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་མི་
Chinese
又有一些人说，对于所量不欺骗的知识是量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的定义，而新近不欺骗的理智是量的定义是不合理的。全知智慧的第二刹那，是所立宗，因为是那个定义的对境之故。不能这样认为，因为全知智慧的第一个刹那已经了知了所量。对此，另一些人说，那是不合理的，因为那个量的不共之处，新近性不完备之故。这样说与自宗相违背，因为“量是不欺骗性的知识”这没有显示量的完整定义，因为它没有显示量的不共之处的主要部分，新近性。如果承认，那就与他已经承诺的，法称自宗的量的完整定义相违背。降魔种姓说，也不是一再认识，如无边际的改变、记忆等。依靠这个，说未知的显现是量的定义。依靠“可信之语是不欺骗的，从共相进行推论本身”这个，说不欺骗的知识是量的定义，这样说是不合理的。因为前面的论典只是暗示了先前未知的新知，但实际上并没有产生先前未知的新知，因此，为了确定此处实际先前未知的新知是量的定义的论典的意义，因为“不认识自己的定义，是什么知识？”这样说的缘故。否则，就会变成先前显示了未知的显现，之后才显示不欺骗的知识是合理的，因为两部量经的论典是按照那个顺序出现的缘故。第二，自宗是：不欺骗和未知显现二者，在认识自相上，意义一致。名言谛和胜义谛，二者都适用这两个。不欺骗具有业、作者和行为三者的自性。在解释所说的意义时，解释前后两部论典的意图，解释不欺骗的意义，因此不需要添加其他词语就成立了，共有三个方面。第一，通过“量是不欺骗性的知识”，显示了成为所有量经论典意图的量的意义差别，在量经中，在解释量的数量确定的场合中，也未
English
Some say that the knowledge that does not deceive the object to be measured is the definition of valid cognition (pramāṇa), but it is unreasonable to say that the newly non-deceptive intellect is the definition of valid cognition. The second moment of omniscient wisdom is the subject, because it is the object of that definition. It cannot be thought so, because the first moment of omniscient wisdom has already understood the object to be measured. To this, others say that it is unreasonable, because the uncommonness of that valid cognition, the newness, is not complete. To say that is contradictory to one's own system, because "valid cognition is knowledge with non-deception" does not show the complete definition of valid cognition, because it does not show the main part of the uncommonness of valid cognition, the newness. If you admit it, then it contradicts what he has promised, the complete definition of valid cognition in Dharmakirti's own system. The Destroyer Race says that it is not repeated knowledge, such as boundless change, memory, etc. Relying on this, it is said that the manifestation of the unknown is the definition of valid cognition. Relying on "trustworthy words are non-deceptive, inference itself is from the general," it is said that non-deceptive knowledge is the definition of valid cognition, which is unreasonable. Because the previous treatise only implies the new knowledge of what was previously unknown, but in reality it does not produce the new knowledge of what was previously unknown, therefore, in order to determine the meaning of the treatise that the new knowledge of what was actually previously unknown is the definition of valid cognition here, because "What is the knowledge that does not recognize its own definition?" For otherwise, it would be reasonable to show the manifestation of the unknown first, and then show the non-deceptive knowledge later, because the two treatises of the valid cognition sutra appear in that order. Second, one's own system is: non-deception and the manifestation of the unknown, in recognizing their own characteristics, the meanings are consistent. Conventional truth and ultimate truth, both apply to these two. Non-deception has the nature of the three: action, agent, and object. In explaining the meaning of what is said, explain the intention of the two previous and subsequent treatises, explain the meaning of non-deception, so it is established that there is no need to add other words, there are three aspects. First, through "valid cognition is knowledge with non-deception," the meaning difference of valid cognition, which has become the intention of all valid cognition sutra treatises, is shown, and in the valid cognition sutra, in the context of explaining the determination of the number of valid cognitions, also not
Tibetan
བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ཤིང་། བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་དེའི་ཁོངས་སུ་མི་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་དང་། མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞིར་བཞག་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ཡང་དག་དང་། བསླུ་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་དུ་བཤད་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་བསླུ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མདོའི་དགོངས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན། ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། དེ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །ཞེས་པས་སྟོན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདིར་ཚད་མ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་མདོའི་དགོངས་པར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་ཐོག་མར་སྟོན་པ་ཡང་སྐབས་སུ་བབ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཙོ་བོར་མི་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་བཞག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་ཡང་རང་མཚན་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་རྟོགས་པར་དོན་ལ་མཐུན་སྟེ། མི་བསླུ་བའི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི། །མི་བསླུ་ཞེས་དང་། མ་ཤེས་དོན་གསལ་གྱི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གཉིས་ཀ་འཇུག་སྟེ། དེ་གཉིས་དོན་ལྡོག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། བྱེད་པ་པོ་གང་གིས་མི་བསླུ་བ། ལས་གང་ལ་མི་བསླུ་བ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་མི་བསླུ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས། མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མི་བསླུ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་རང་མཚན་ཡོད་པས་དེ་ལ་འཇུག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་མི་བསླུ། དོན་རང་མཚན་མེད་པས་དེ་ལས་ལྡོག་ན་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་མི་བསླུ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་ལ་ཞུགས་ན་དེ་ཐོབ་པ་ལ་མི་བསླུ། རང་མཚན་མེད་པས་དེ་ལས་ལྡོག་ན་དེ་མེད་པ་ལ་མི་བསླུ་བའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐབས་འདིར་བསྟན་གྱི་ཡུལ་གྱི་མི་བསླུ་བ་དེ་ཚང་སྟེ། རང་ཉིད་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅད་ཤེས་ད
Chinese
欺骗性的知识属于量（pramāṇa， प्रमाण， pramāṇa，正确的认知工具）的范畴，并且说欺骗性的知识不被理解为属于那个范畴。在现量（pratyakṣa， प्रत्यक्ष， pratyakṣa，直接认知）的情况下，也以无分别的知识为基础，不欺骗的知识是正确的现量，而欺骗性的知识则被说成是相似现量。在比量（anumāna， अनुमान， anumāna，推论）的两种情况下，对于所要证成的，不欺骗的理由是正确的理由，而对于所要证成的，欺骗的理由则被说成是相似理由。如果经部的意图是这样，那么在陈那（Dignāga）的论著的某些部分中，直接说“未知的显明事物”是量的定义，这难道不矛盾吗？不矛盾，因为这两者是意义相反的。所谓“未知的显明事物”，是由“也显明未知的意义”所显示的。这样一来，因为这里是解释经部对量的赞颂的场合，所以首先展示作为经部意图的量的意义反面，也是恰当的。因为薄伽梵（Bhagavan）是量，也主要是通过不欺骗的方式来确立的。前后两者在认识自相存在与否的意义上是一致的。在解释不欺骗的意义时，也说“存在于能起作用之处，是不欺骗”。在解释“未知的显明事物”的意义时，也说“不认识自己的自性，是什么样的知识”。对于世俗的量和胜义的量两者，不欺骗和未知的显明事物两者都适用，因为这两者是意义相反的。第二，分为：由谁不欺骗，对什么不欺骗，以什么方式不欺骗这三个方面。第一，知识如实地知道事物存在的存在，知道事物不存在的不存在，这本身就是不欺骗。第二，事物因为有自相，所以如果趋向于它，就不会在能起作用上欺骗。事物因为没有自相，所以如果从它那里返回，就不会在不能起作用上欺骗。第三，如果趋向于自相，就不会在获得它上面欺骗。因为没有自相，所以如果从它那里返回，就不会在没有它上面欺骗。因此，一切事物都具备了此处所说的作为对象的这种不欺骗性，因为当自己被设定为所量时，它存在于能起作用之处。已决定的知识
English
Deceptive cognitions belong to the category of valid cognition, and it is said that deceptive cognitions are not understood to belong to that category. Also, in the case of direct perception, taking non-conceptual cognition as the basis, non-deceptive cognitions are correct direct perception, and deceptive cognitions are said to be apparent direct perception. Also, in the case of the two types of inference, non-deceptive reasons for the object to be proven are correct reasons, and deceptive reasons for the object to be proven are said to be apparent reasons. If the intention of the sutra is like that, then isn't it contradictory that in some parts of Dignāga's treatises, "making the unknown clear" is explicitly stated as the definition of valid cognition? It is not contradictory, because the two are opposite in meaning. The so-called "making the unknown clear" is shown by "also clarifying the unknown meaning." In this way, since this is the occasion for explaining the sutra's praise of valid cognition, it is also appropriate to first show the opposite meaning of valid cognition, which is the intention of the sutra. Because the Bhagavan is valid cognition, it must also be established primarily through the aspect of non-deception. Both the former and the latter are consistent in meaning in that they are cognized as either having or not having their own characteristics. Also, when explaining the meaning of non-deception, it is said, "That which exists in being able to perform a function is non-deceptive." Also, when explaining the meaning of "making the unknown clear," it is said, "What kind of cognition is it that does not know its own characteristics?" Both non-deception and making the unknown clear apply to both conventional valid cognition and ultimate valid cognition, because the two are opposite in meaning. Secondly, it is divided into three aspects: by whom is there no deception, in what is there no deception, and in what way is there no deception. First, the cognition that knows that things exist as they exist, and knows that things do not exist as they do not exist, that itself is non-deceptive. Second, because things have their own characteristics, if one engages with them, there will be no deception in being able to perform a function. Because things do not have their own characteristics, if one turns away from them, there will be no deception in not being able to perform a function. Third, if one engages with its own characteristics, there will be no deception in obtaining it. Because there are no own characteristics, if one turns away from it, there will be no deception in not having it. Therefore, all phenomena possess this non-deception of the object as taught here, because when oneself is established as the object to be measured, it exists in being able to perform a function. Decisive knowledge