Tibetan
མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཞིང་། ཡིན་ན། རང་འབྲས་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་དེ་ཁྱོད་བསྐྱེད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། བུམ་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་མེད་ན་ཁྱོད་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གསལ་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། རང་གི་ངོ་བོ་དེ་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པས་ནི་མ་ཁྱབ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་གཞལ་བྱར་ཁས་ལེན་ཡང་མི་དགོས་ཏེ། དེ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་མི་འགལ་ཏེ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་དང་། སྔོན་པོ་ལ་གཞན་རིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་པ་ཡིན་ན། རང་རིག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡང་མི་འགལ་བར་ཐལ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། སྔོན་པོ་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི་དེ་གཉིས་འགལ་ཏེ། ཆོས་གཅིག་ལ་གཞན་རིག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ན། གཞན་རིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅིང་། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་ཡིན་ན། རང་རིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཉིས་པོ་དེ་གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་པ་ཡོད་པས་དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དེ་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྫས་གཞན་མེད་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་མངོན་སུམ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་དང་། དམིགས་བརྟག་ལས། དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ངོས་བཟུང་མཛད་པ་མི་འགལ་ཤིང་། ཚད་འབྲས་གཉིས་པར་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ལ་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཞག་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་པར་བཤད་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་དགོངས་པར་བྱས་ནས་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་ཡུལ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་རང་རིག་མངོན་སུམ་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བར་ངེས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་
Chinese
如果不是就太过了。如果是，自果法。瓶子不是你所生的，因为瓶子不是你的延续，因为没有瓶子，你就不存在，所以是相同的。如果是对自己的体性有明亮显现的识，那么自己的体性是自己的显现境，这并不周遍，因为如果向内看自己的体性，自己的体性是自己的显现境，这并不周遍。因此，推知声音是无常的后比量，也不需要承认是推知声音是无常的后比量的所量，因为那对那来说不是现量。第二种是一些人。这两者并不相违，因为取蓝的根现量对自己的体性是自证，对蓝色是他证，如果是识，就必须是自证。那么，自证现量和境证现量也不相违了，因为取蓝的根现量对自己的体性是自证现量，对蓝色是境证现量。自宗认为这两者相违，因为对一个法来说，如果是他证的识，那么是他证并不周遍，如果是对自己的体性是自证，那么是自证并不周遍。因此，经部宗认为，根识和意识的这两个现量，对任何成为现量之境的事物来说，都有不同于自身的实体，所以是境证现量，而不是自证现量。而唯识宗认为，这两个现量成为现量之境的事物，没有不同于自身的实体，所以承许为自证现量。这样一来，唯识宗就确定了两种现量，并且在《观所缘论》中，将根现量的三种因，置于唯识自宗的管辖之下进行认定，这并不矛盾，并且在《量果》第二品中，也将根识的量果安立为自证果，这些都汇集为一个意义。第三种是，有些人认为《释量论·释品》的自释中，所说的自证没有境，是按照字面意思理解的，因此说自证现量没有境，这不是大自在的观点，因为他们认为自证现量所引发的决识，一定不会欺骗自证现量所入之境。那么，如果这样，那又该如何呢？ 念头是自己的体性
English
If not, it's too much. If so, the self-result is the subject. The vase is not produced by you, because the vase is not your continuation, because if there is no vase, you do not exist, so it is the same. If it is a consciousness with clear appearance to its own nature, then its own nature is not pervaded by being its own object of appearance, because if one looks inward at one's own nature, one's own nature is not pervaded by being one's own object of appearance. Therefore, the inference that sound is impermanent does not need to be accepted as the object to be measured by the inference that sound is impermanent, because it is not manifest to it. The second is some people. These two are not contradictory, because the sense-manifestation of apprehending blue is self-awareness for its own nature and other-awareness for blue, and if it is consciousness, it must be self-awareness. Then, self-awareness manifest and object-awareness manifest are also not contradictory, because the sense-manifestation of apprehending blue is self-awareness manifest for its own nature and object-awareness manifest for blue. The self-system is that these two are contradictory, because if it is a consciousness of other-awareness for one dharma, then being other-awareness is not pervasive, and if it is self-awareness for one's own nature, then being self-awareness is not pervasive. Therefore, according to the Sautrāntika system, the two sense and mental consciousnesses are object-awareness manifest because the object to which they become manifest has a substance other than itself, and not self-awareness manifest. According to the Yogācāra system, the object to which these two become manifest does not have a substance other than itself, so it is accepted as self-awareness manifest. In this way, the Yogācāra system ascertains two kinds of manifest cognition, and in the *Examination of the Object*, it is not contradictory to identify the three causes of sense-manifest cognition by placing them under the control of the Yogācāra self-system, and in the second chapter of *Measure and Result*, it also happens that all the results of sense-consciousness are established as self-awareness results, which are combined into one meaning. The third is that some people think that the statement in the self-commentary of the *Treasury of Reasoning* that self-awareness has no object is understood literally, so saying that self-awareness manifest has no object is not the intention of the great master, because they think that the ascertainment brought about by self-awareness manifest will certainly not deceive the object that self-awareness manifest enters. So, if so, how is it? The thought is its own nature.
Tibetan
ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འཇོག་ཀྱང་། རྟོག་པ་དེ་རྟོག་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་སོང་བའི་ཡུལ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་རྟོག་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དེ་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་ཅེས་གསུངས་པ་དང་། ཀུན་བཏུས་སུ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་སྔར་བཤད་པ། །དེ་དག་གི་དེ་བསྒོམ་བྱུང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ། རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བ། ཡུལ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་ཚུལ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྒྱུ་བསམ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་དེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད། སྔར་མ་རྟོགས་པའི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་རིག་པ་དེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་གཞུང་ལས་མ་བཤད་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཁ་ཅིག རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདག་རྐྱེན་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་ཞིང་། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིགས་པ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག་རང་གི་བདག་རྐྱེན་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིགས་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དང་པོ་ལ། རྣམ་མཁྱེན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཆོས་ཅན། ཟུར་དང་པོ་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྣམ་མཁྱེན་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་སྒོམ་པ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་མེད་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཆོས་ཅན་གྱིས་འགྲུབ། གཉིས་པ་ལ། རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདག་རྐྱེན་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པའོ། །གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། མི་
Chinese
虽然安立为自证现量，但分别念并非成为分别念的自证现量的对境，所以说分别念没有成为自证现量的对境，但并非说分别念的体验没有成为自证现量的对境。因为分别念是它的对境，因为它是它的行境。第四，瑜伽现量是，善逝说诸法没有法的眼翳，无垢且清净。在《集论》中说：瑜伽士的上师所说，唯见不杂之义。在《释量论》中说：先前所说的瑜伽智，是彼等修习所生。对于所说之义进行决定的方式是，确定自性，成为对境之量的方式，以及成立的理证三种。第一，分为体性、分类、因三者。第一，分为遮破、安立、舍弃三种。第一，一些古代人说：从修习真实义所产生的，对于真实义的离分别、无错乱的智慧，是瑜伽现量的体性。对于先前未证悟的真实义，以体验之力断除增益的智慧，是瑜伽现量量的体性。这样说是由于从二者区分为论典未说等方面进行了遮破。一些人说：从自己的不共增上缘修习真实义所产生的，对于真实义的离分别、无错乱的理智。一些人说：从自己的增上缘修习真实义所产生的离分别、无错乱的理智。第一种情况，二取（指二取分别念）的第二刹那，是所立（指需要证明的论题）。应是第一个部分，因为是所诠释的。如果承认，那么二取的第一刹那的阶段，也有修习真实义，这太过分了。第二种情况，从修习无我义所产生的，菩萨加行道者的他心智的现量，是所立。应是所诠释的，因为是该体性。以成立的法性成立。第二，从自己的不共增上缘，主要依靠修所生的等持，对于真实义无错乱的智慧。第三，一些人说：人
English
Although it is established as self-cognizance manifest, conceptualization is not the object that has become the self-cognizance manifest of conceptualization, so it is said that conceptualization does not have an object that has become self-cognizance manifest, but it is not that the experience of conceptualization does not have an object of self-cognizance manifest. Because conceptualization is its object, because it is its scope of activity. Fourth, Yoga Manifestation is: The Sugata said that dharmas do not have the eye-dust of dharmas, are stainless and pure. In the Compendium, it says: The guru of yogis taught, seeing only the meaning of non-mixture. And in the Commentary on Valid Cognition, it says: The yoga knowledge previously explained, is born from the meditation of those. To determine the meaning of what was said, there are three: determining the nature, how it becomes a valid cognition of the object, and the reasoning for establishing it. First, there are three: definition, division, and cause. First, there are three: negation, affirmation, and abandonment. First, some ancient people say: The non-conceptual, non-erroneous wisdom about the true meaning that arises from meditating on the true meaning is the definition of Yoga Manifestation. The wisdom that cuts off superimpositions with the power of experience on the true meaning that was not previously realized is the definition of Yoga Manifestation Valid Cognition. Saying this is refuted from the aspect of distinguishing the two as not explained in the scriptures. Some say: The non-conceptual, non-erroneous intellect about the true meaning that arises from meditating on the true meaning, which is one's own uncommon condition. Some say: The non-conceptual, non-erroneous intellect that arises from meditating on the true meaning, which is one's own condition. In the first case, the second moment of dualistic appearance (referring to dualistic conceptualization) is the subject (referring to the proposition to be proven). It should be the first part, because it is what is being expressed. If you admit it, then in the state of the first moment of dualistic appearance, there is also meditation on the true meaning, which is too much. In the second case, the direct perception of the mind of others of a Bodhisattva on the path of joining, which arises from meditating on the meaning of selflessness, is the subject. It should be what is being expressed, because it is that definition. It is established by the nature of the established subject. Second, from one's own uncommon condition, mainly relying on the samadhi that arises from meditation on the true meaning, the non-erroneous wisdom about the true meaning. Third, some say: People