Chinese
因为必须被摧毁的缘故。如果认为，凡是变成那个和那个的自性，都必须依赖后起的其他因，那么，它就遍及不确定于那个和那个。例如，像彩色的布一样。瓦罐的毁灭也被认为是依赖于后起的其他因。这是否定依赖性的必然推论。第二种是，在那之后，如果确定是那个和那个的自性，那么，它就遍及不依赖于后起的其他因。例如，像最后一刹那的蜡烛熄灭不依赖于后起的其他因一样。瓦罐也必定会毁灭。这是以确定性来否定依赖性的自续论证。第三种是，当它成立时，凡是变成那个和那个，不依赖于后起的其他因，而是从因产生的，那么，它就遍及从成立之时就确定了它的自性。例如，像幼苗的最后因集合成立之时就必定产生幼苗一样。瓦罐也是从自己的因产生，不依赖于后起的其他因，而是从瓦罐的因产生的。这是一种论证方式，或者说，对于事物来说，不仅最终会毁灭，而且从成立之时就遍及毁灭的后遍成立方式，即自性之相。对于这些，当先前以确定性来否定依赖性时，仅仅是一般毁灭的必然性成为了标志。当以不依赖性来证明确定性时，则是证明了从成立之时就必然毁灭。虽然这两种情况对于先前的辩论者来说没有区别，但对于后来的辩论者来说却有区别的方式，以及与《三戒论释》的结合方式，以及在此处被视为论证的仅仅是中间者的方式，这些都应该从口诀中了解。像萨迦班智达一样理解其意图的人，在其他任何地方都看不到。第三，有三种：确定三相，确定数量，以及所说的必要性。第一种是：先前的法性类似于自性之相。后来的法性或者说在这里是从非显现之相中成立毁灭。这是通过推论的力量成立的。两者的周遍关系实际上是依赖于相互排斥和矛盾而成立的。最终是依赖于单一主体的关系而成立的。第二种是：它被确定为两种。
English
Because it must be destroyed. If it is thought that whatever becomes that and that's own nature must depend on other later arising causes, then it pervades being uncertain to that and that. For example, like a colored cloth. The destruction of a pot is also admitted to be dependent on other later arising causes. This is a consequentialist argument that negates dependence with certainty. The second is, after that, if it is certain to be that and that's own nature, then it pervades not depending on other later arising causes. For example, like the last moment of a candle extinguishing not depending on other later arising causes. The pot will also definitely be destroyed. This is a Svātantrika argument that negates dependence with certainty. The third is, when it is established, whatever becomes that and that, not depending on other later arising causes, but arising from a cause, then it pervades being certain of its own nature from the moment of establishment. For example, like the last collection of causes for a sprout definitely producing a sprout from the moment of establishment. The pot also arises from its own cause, not depending on other later arising causes, but arising from the cause of the pot. This is a way of reasoning, or rather, for things, not only will they ultimately be destroyed, but also the way in which the subsequent pervasion of being pervaded by destruction from the moment of establishment is established, which is the sign of own nature. For these, when dependence is negated with certainty earlier, the necessity of general destruction alone becomes a sign. When certainty is proven with non-dependence, then it is proven that it will definitely be destroyed from the moment of establishment. Although these two situations are no different for the previous debater, there is a way in which there is a difference for the later debater, and the way of combining with the text of the Three Vows Commentary, and the way in which only the middle one is considered as a reason here, these should be understood from oral instruction. A person who understands the intention of Sakya Paṇḍita as it is, is not seen anywhere else. Third, there are three: determining the three aspects, determining the number, and the necessity of what is said. The first is: the previous property of the subject is similar to the sign of own nature. The later property of the subject, or here, destruction is established from the sign of non-apprehension. This is established through the power of inference. The pervasion relationship of both is actually established by relying on mutual exclusion and contradiction. Ultimately, it is established by relying on the relationship of a single entity. The second is: it is determined as two.
Tibetan
པ་ནི་དངོས་པོའི་གྲངས་ངེས་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དེ་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དགོངས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་ཡིན་ཏེ། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་སྔ་མ་དང་། རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་རྟགས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་ཙམ་བསྒྲུབ་ནུས་ཀྱི། འབྱུང་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་གཉིས་པ་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། བཤད་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་གཞག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་རང་དང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ལ། །ལྟོས་པའམ་འོན་ཏེ་འབའ་ཞིག་པ། །ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། ཁྱད་པར་དག་དང་ལྟོས་པས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་བོད་རྣམས་ཀྱིས་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་མཛད་པར་སྣང་ན་ཡང་། གཞུང་ལུགས་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་མ་ལྟོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་དང་། ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་གི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པ་དང་། འབྲེལ་པ་གཞན་གྱི་ཆོས་ལ་ལྟོས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ཁོང་ན་ཡོད་པ་བྱས་པ་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། ལྟོས་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་བཀོད་པ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱེ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་བཀོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། དོན་བསྒྲུབ་དང་། ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བྱས་པ་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཀོད་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཏན་ཚིགས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་གི་རྟགས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་བསྒྲུབ་པ་དང་། དུ་བའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་རྟགས་ལས་འདུས་བྱས་ཀྱི་དུ་བ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་གང་དུ་འདུས་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཁོངས་སུ་འདུའོ། །གསུམ་པ་རྣམ་གཞག་ལ། ཚུལ་གསུམ
Chinese
事物并非数量确定，如“声，有法，非恒常，因为是所作”。像这样不包括在这两者之中的有无边无际。因此，这是依赖于意图的数量确定。为了通过所作之因来证实声无常的后遍，所以说了前者。为了了解从原因集合数量圆满之因只能证实结果可能产生，而不能证实结果必然产生，所以说了后者。第三是，已经说过的那个本身。第二，自性的正确理证，有定义、分类、安立三种。第一是，在争论处，以想要证成的法自身和本体无差别的方式来证成，并且具备三相的证成理证。第二，有从因的角度分类和从所证的角度分类两种。第一是，《释量论》中说：“自性差别与支分，依赖或仅是唯一。”以及《定量论》中说：“由差别等与依赖。”这样说。虽然藏人们对这两者的术语似乎做了许多不同，但按照此论的观点，有不依赖于差别的自性之正确因，和依赖于差别的自性之正确因两种。第一是，为了证实声无常，而将存在作为因来安立，就像这样。第二，有依赖于自己的法的支分，和依赖于关联的其他法两种。第一种，有依赖于包含在其中的，安立所作，就像这样，和依赖于直接表达的，安立由缘起的差别而各异的两种。第二是，安立由生所区分的本体无差别，就像这样。第二，从所证的角度分类，有证实意义和证实名称两种。第一是，为了证实声无常，而安立所作，就像这样。第二是，安立刹那，就像这样。那么，外道认为的，从原因集合数量圆满之因来证实结果可能产生，以及从烟的原因能力无碍之因来证实有为的烟，这些都属于哪种理证呢？都属于自性之正确因的范畴。第三，安立方面，有三相。
English
Things are not of a definite number, like "Sound, the subject, is not permanent, because it is produced." Like that, there are limitless things that are not included in those two. Therefore, it is a definite number depending on intention. The former was stated in order to prove the subsequent pervasion of proving sound impermanent by the cause of being produced. The latter was stated in order to understand that from the cause of a complete number of causal aggregates, one can only prove that a result is possible to arise, but cannot prove that a result is certain to arise. The third is, that which has already been stated. Second, in the valid reason of nature, there are three: definition, division, and establishment. The first is: on the subject of debate, it is the proving reason that fulfills the three aspects by proving that the desired object of proof is non-different in essence from itself. Second, there are two divisions: division from the perspective of the sign and division from the perspective of what is to be proven. The first is: In the Commentary on Valid Cognition, it says, "Nature, difference, and distinction, dependent or merely unique." And in the Ascertainment of Valid Cognition, it says, "By differences and dependencies." Although it seems that Tibetans have made many differences in the terminology of these two, according to the view of this treatise, there are two types: the valid sign of nature that does not depend on differences, and the valid sign of nature that depends on differences. The first is like establishing existence as a sign to prove that sound is impermanent. The second has two types: depending on the distinction of one's own qualities, and depending on the qualities of another relation. The first has two types: depending on what is contained within, like establishing "produced," and depending on what is explicitly stated, like establishing differences due to the distinctions of conditions. The second is like establishing the non-difference of essence distinguished by birth. Second, dividing from the perspective of what is to be proven, there are two types: proving the meaning and proving the term. The first is like establishing "produced" to prove that sound is impermanent. The second is like establishing "momentary." So, to which reason do those that the non-Buddhists consider as other reasons, such as proving that a result is possible to arise from the cause of a complete number of causal aggregates, and proving conditioned smoke from the cause of the unimpeded ability of the cause of smoke, belong? They all belong to the category of the valid reason of nature. Third, in terms of establishment, there are three aspects.
Tibetan
་ངེས་བྱེད་དང་། གསུངས་པའི་དགོས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འབྲེལ་པ་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞིའི་ནང་ནས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེའི་དགོས་པ་ནི་གནས་སྐབས་མངོན་མཐོ་དང་། མཐར་ཐུག་ངེས་ལེགས་ཐོབ་པའི་ཆེད་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པས། བྱེ་བྲག་ཚེ་འདིར་མི་རྟག་པར་རྟོགས་ཤིང་། དེ་རྟོགས་པས་ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་མི་དགེ་བ་མི་གསོག་ཅིང་། དགེ་བ་གསོག་པར་བྱེད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་མངོན་མཐོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཤིང་། དེ་རྟོགས་པས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་འབྲས་རྟགས་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་གཞག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བསྒྲུབ་རྟགས་ཡང་དག་གང་ཞིག རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཆོས་རང་ལས་རྫས་གཞན་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བོད་རྣམས། རྒྱུ་དངོས་བསྒྲུབ་ཀྱི་འབྲས་རྟགས། རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་དཔོག་གི་འབྲས་རྟགས། རྒྱུ་སྔོན་སོང་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས། རྒྱུ་ཡོད་ཙམ་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས་དང་ལྔར་མཛད་ཀྱང་། འདི་པའི་ལུགས་ཀྱི་འབྲས་རྟགས་ལ་དངོས་དང་། ཆ་མཐུན་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འབྲས་རྟགས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་སྔོན་སོང་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཀྱང་། བསྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། རྒྱུའི་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས། རྒྱུ་སྔོན་སོང་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་རྟགས། རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་དཔོག་གི་འབྲས་རྟགས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དུ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་དུ་ལྡན་གྱི་ལ་ལ་མེ་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚིག་ཙམ་གྱི་རྟགས་ལས་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། ནམ་མཁའི་དུ་བའི་རྟགས་ལས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའི་དུ་བ་མེ་སྔོན་སོང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ངག་སྨྲ་བའི་རྟགས་ལས་ངག་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དུ་བའི་རྟགས་ལས་དུ་ལྡན་གྱི་ལ་ལ་བུད་ཤིང་གི་འགྱུར་བ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དུ་བ་དྲག་ཕྱུར་བའི་རྟགས་ལས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ལ་ལ་མེ་ད་ལྟ་བ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། མཚན་མོ་ནགས་མེ་འབར་བའི་རྟ
Chinese
确定之因和所说之必要二者中，第一，在观察关系时已经说过了。第二，是为了从四法印中领悟一切有为法皆为无常，其必要是为了获得暂时的增上生和究竟的决定胜。总的来说，领悟有为法无常，就能特别领悟此生无常，领悟此生无常，为了成办此生的安乐，就不会积累不善，而会积累善。依靠它，是为了获得来世的增上生；领悟有为法无常，就能领悟一切法无自性，领悟它，是为了获得必定从轮回中解脱的解脱，因为空性见能解脱。其余的修行就是那个意义。因为这样说了。第三，在果证方面，有体相、分类、安立三种。第一，什么是正确的能立之因？就是在所诤事上，成立所希望的能立之法，存在于不同于自己的实物中。第二，藏人将果证分为：成立因之实物的果证、随推因之法的果证、成立因已过去的果证、成立因之差别的果证、以及仅仅成立因存在的果证五种。但此派的果证分为真实和归入相似两类。第一，虽然一切果证都是成立因已过去的，但从成立方式的角度来分，有成立因之反面的果证、成立因已过去的果证、随推因之法的果证三种。第一，比如用烟的因，在有烟的地方仅仅成立有火。第二，比如从仅仅词的因，成立吠陀的词是人造的，以及从天空烟的因，成立前面的天空的烟是火已过去的。第三，比如从说话的因，成立说话的人是天授的表达意愿的显现，以及从烟的因，成立有烟的地方存在木柴的变化，以及从浓烟滚滚的因，成立与之相应的地方现在有火，以及夜晚森林燃烧的因