Tibetan
་དེ། རིགས་པ་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྤྱི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་སྤྱི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་། སྒྲ་དོན་གྱི་སྤྱི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། དོན་རང་མཚན་དང་། ཤེས་པ་རང་མཚན་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས་གནོད་ཀྱང་གསལ་བ་རྣམས་དང་རྫས་གཞན་པའི་རིགས་སྤྱི་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཏེ། དེ་གསལ་བ་རྣམས་ལ་སྒྲ་བློ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བ་གསལ་རྣམས་དང་རྫས་གཞན་པའི་བ་སྤྱི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བ་ལང་ཞེས་པའི་བརྡ་སྦྱར་བ་ལ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དེ་ལྟར་དུ་སྦྱར་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་བ་ལང་གོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་བ་ལང་མི་གོ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། སྤྱི་རྫས་གཞན་པ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་མཚན་ལ་བརྡ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྤྱི་རྫས་གཞན་པ་དོར་བའི་རང་མཚན་ལ་བརྡ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྦྱོར་ཞེས་དྲིས་པས་དེ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་སྤྱི་རྫས་གཞན་པ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་མཚན་ལ་ཡང་བརྡ་མི་སྦྱོར་བར་ཐལ། དེ་མཐའ་ཡས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་བོད་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དོན་རང་མཚན་དང་། ཤེས་པ་རང་མཚན་དང་། དོན་ལ་ཡོད་པའི་སྤྱི་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན། མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་སྤྱི་ཁོ་ན་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། དོན་བུམ་པ་དང་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང་། བུམ་འཛིན་ཤེས་པ་ལས་རྫས་གཞན་པའི་བུམ་པར་སྣང་བའི་མིང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། ལྟོ་ལྡིར་བར་སྣང་བའི་མཚན་མའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བུམ་པའི་མིང་མཚན་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དེ་ཁོ་ན་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ་བུམ་པའི་མིང་མཚན་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་བརྡ་སྦྱར་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དེ་ལྟར་དུ་བརྡ་སྦྱར་བས་བུམ་པ་གོ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བས་བ་ལང་གོ་བར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་དང་བུམ་པ་གཉིས་པོ་ལྟོ་ལྡིར་བའི་རྣམ་པ་འདྲ་བས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བུམ་པ་ཞེས་པའི་བརྡ་ལ་བརྟེ
Chinese
因此，所有先前的推理都对此构成妨碍。第二，驳斥唯有共相是所诠释的观点，这又分为两部分：驳斥唯有种姓共相是所诠释的观点，以及驳斥唯有声义的共相是所诠释的观点。第一部分是：胜论派说，如果自相的事物和自相的知识是能诠释声音的直接所诠释对象，那么正如前面所说的推理会构成妨碍。然而，清晰显现的事物以及与实体不同的种姓共相，是能诠释声音的直接所诠释对象，因为它是声音和心识在清晰显现的事物上一致运作的原因。对此，具有清晰显现的牛以及与实体不同的牛共相，作为主题，对你来说，施加“牛”这个名称是毫无意义的，因为这样施加名称后，在表达时不会理解为牛。例如，对瓶子施加名称并不会理解为牛一样。如果说这没有过失，因为名称是施加在与共相实体不同的自相上。那么，为什么不将名称施加在舍弃共相实体的自相上呢？当被问及这个问题时，他们回答说，因为那是无限的。那么，也不应该将名称施加在与共相实体相关的自相上，因为那也是同样无限的。第二部分，一些藏族人说，如果自相的事物、自相的知识以及存在于事物中的共相是所诠释的对象，那么就会有被安立在外道上的过失。然而，在概念中显现的事物共相本身就是直接的所诠释对象，因此没有过失。他们这样说。分别说部说，事物瓶子、称为瓶子的声音以及持有瓶子的知识之外，在瓶子上显现的具有名称形象和显现为鼓胀腹部的相状的瓶子的名相有无合一的组合，那本身就是称为瓶子的声音的直接所诠释对象。他们这样说。这是不合理的，因为瓶子的名相有无合一的组合，作为主题，对你来说，施加“瓶子”这个名称是毫无意义的，因为这样施加名称后，不会理解为瓶子。例如，对瓶子施加名称并不会理解为牛一样。如果说这没有过失，因为那个和瓶子两者都具有鼓胀腹部的相似形象，因此两者混淆并作用于瓶子上。那么，依赖于“瓶子”这个名称
English
Therefore, all previous reasonings are detrimental to this. Secondly, refuting the view that only universals are to be expressed is divided into two parts: refuting that only the genus universal is to be expressed, and refuting that only the sound-meaning universal is to be expressed. The first part is: The Vaiśeṣika says, if the own-character of the object and the own-character of the knowledge are the direct objects of expression of the expressing sound, then as the reasoning stated earlier is detrimental, the genus universal of those that are clearly manifest and different substances is the direct object of expression of the expressing sound, because it is the cause of the sound and mind operating uniformly on those that are clearly manifest. To this, the universal of cows that are clearly manifest and different substances, as the subject, for you, applying the designation "cow" is meaningless, because applying the designation in that way will not lead to the understanding of cow at the time of expression. For example, just as applying a designation to a pot does not lead to the understanding of a cow. If it is said that there is no fault, because the designation is applied to the own-character related to the universal substance that is different, then why not apply the designation to the own-character that abandons the universal substance that is different? When asked this question, they answer that it is because it is infinite. Then, the designation should also not be applied to the own-character related to the universal substance that is different, because it is equally infinite. The second part, some Tibetans say, if the own-character of the object, the own-character of the knowledge, and the universal existing in the object are the objects to be expressed, then there would be the fault of being established on the Tirthikas. However, the universal of the object appearing in the concept itself is the direct object to be expressed, so there is no fault. They say this. The Vaibhāṣika says, the combination of name and sign, existent or nonexistent, of the pot that appears on the object pot, the sound called pot, and the knowledge holding the pot, having the form of a name and the form of a sign appearing as a bulging belly, that itself is the direct object to be expressed by the sound called pot. They say this. This is unreasonable, because the combination of name and sign, existent or nonexistent, of the pot, as the subject, for you, applying the designation "pot" is meaningless, because applying the designation in that way will not lead to the understanding of pot. For example, just as applying a designation to a pot does not lead to the understanding of a cow. If it is said that there is no fault, because that and the pot both have similar images of a bulging belly, so the two are confused and operate on the pot. Then, relying on the designation "pot"
Tibetan
ན་ནས་བུམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡུལ་དུས་ཀུན་ཏུ་བུམ་པའི་མིང་མཚན་དེ་བུམ་པར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པར་ཡུལ་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་བུམ་པ་དེ་ཡང་བུམ་པའི་མིང་མཚན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་གཉིས་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གལ་ཏེ་དོན་ལ་ཚུལ་འདྲ་ལས། །འཁྲུལ་འཇུག་གྱུར་ན་དུས་ཀུན་དང་། །ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་མིན། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ལ་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་གཉིས་སོ་སོར་ཤེས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དུས་ཀུན་ཏུ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྔ་མ་བཞིན་སྦྱར་བ་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་བཞག་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། དེའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། བརྡ་ལས་གོ་བར་བྱ་བ་དང་། དོན་གོ་བར་བྱེད་པའི་བརྡའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་དབྱེ་བ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བུམ་པ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། འཆད་དུས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་གཉིས། འཇུག་དུས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་གཉིས་ལས། འཆད་དུས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་དང་། ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་གཉིས། དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ནི་བུམ་པའི་དོན་སྤྱི་ལྟ་བུའོ། །དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་སྤྱི་ལྟ་བུའོ། །ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ནི་བུམ་པ་རང་མཚན་ལྟ་བུ་དང་། ཞེན་པའི་རྗོད་བྱེད་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེང་སང་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན། རང་མཚན་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཙམ་ཞིག་རིགས་གཏེར་ལ་ཞེ་སྨོན་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་སྣང་ན་ཡང་། དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ཡིན་ན། རང་མཚན་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ད་དུང་བློ་ལ་མི་ཤོང་བར་སྣང་ངོ་། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། སྒྲ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་རྟོག་པ་ལ་སྒྲ་འདིས་དོན་འདི་བརྗོད་པར་འདུག་གོ་སྙམ་པའི་རྗོད་བྱེད་དུ་སྣང་བ་ལ་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་དང་། བརྗོད་བྱར་སྣང་བ་ལ་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་དུས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་དངོས་དང་ཞེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་མེད་དེ། འཇུག
Chinese
从那儿开始，使人理解瓶子的那个人，具有这样的性质：你并非在任何时候任何地点都将瓶子的名称误认为瓶子，而是在某些时候某些地点，也将瓶子误认为瓶子的名称，因为你以那二者相似的理由而将它们混淆。如是说：如果因为事物相似而产生混淆，那么在任何时候任何地点都不会混淆。因此，在此处，并非在任何地点都将那二者混淆为一，因为在某些地点，有可能分别认识那二者。如同先前一样，将并非在任何时候都将那二者混淆为一的论证应用到《理塘宝藏自释》的观点中。第二，建立自己的宗派，分为定义、分类和确定其含义三个方面。第一，陈述对象和陈述方式的定义依次是：从符号中理解的事物，以及使事物被理解的符号。第二，分为两种：陈述对象和陈述方式的共同分类，以及陈述方式的非共同分类。第一，以用“瓶子”这个词来陈述瓶子为例，在陈述时的陈述对象和陈述方式，以及使用时的陈述对象和陈述方式中，陈述时的陈述对象和陈述方式分为真实的陈述对象和陈述方式，以及执著的陈述对象和陈述方式。真实的陈述对象就像瓶子的普遍含义。真实的陈述方式就像说“瓶子”这个词的普遍声音。执著的陈述对象就像瓶子的自相，执著的陈述方式就像说“瓶子”这个词的自相。现在，如果声音的真实的陈述对象不是自相，那么仅仅是那些羡慕《理塘宝藏》的人的头脑中会浮现出来，但如果是真实陈述方式，那么不是自相这一点似乎仍然无法进入他们的头脑。伟大的自在者的观点没有区别，因为在听到声音的听觉意识之后产生的概念中，将显现出“这个声音似乎在陈述这个事物”的陈述方式视为真实的陈述方式，并将显现为陈述对象的事物视为真实的陈述对象。使用时的陈述对象没有分为真实和执著两种，因为使用时
English
From there, the person who makes one understand the pot has the property that you do not mistake the name of the pot for the pot at all times and places, but at some times and places, you also mistake the pot for the name of the pot, because you confuse the two for the reason that they are similar. As it is said: If confusion arises from the similarity of things, then there will be no confusion at all times and places. Therefore, here, the two are not confused as one in all places, because in some places it is possible to know the two separately. As before, apply the argument that the two are not confused as one at all times to the view of the Rigter Self-Commentary. Second, establishing one's own system, there are three aspects: definition, classification, and determining its meaning. First, the definitions of the object to be expressed and the means of expression are, respectively: that which is to be understood from a sign, and the sign that makes the meaning understood. Second, there are two types: the common classification of the object to be expressed and the means of expression, and the uncommon classification of the means of expression. First, taking the example of expressing a pot with the word "pot," among the object to be expressed and the means of expression at the time of expression, and the object to be expressed and the means of expression at the time of use, the object to be expressed and the means of expression at the time of expression are divided into the actual object to be expressed and the means of expression, and the apprehended object to be expressed and the means of expression. The actual object to be expressed is like the general meaning of a pot. The actual means of expression is like the general sound of saying "pot." The apprehended object to be expressed is like the self-character of a pot, and the apprehended means of expression is like the self-character of the sound of saying "pot." Nowadays, if the actual object to be expressed by sound is not a self-character, then only those who admire the Rigter will have it in their minds, but if it is the actual means of expression, then the fact that it is not a self-character still does not seem to fit into their minds. There is no difference in the view of the great self-master, because in the concept that arises after the auditory consciousness of hearing a sound, the means of expression that appears as "this sound seems to be expressing this thing" is regarded as the actual means of expression, and the thing that appears as the object to be expressed is regarded as the actual object to be expressed. The object to be expressed at the time of use is not divided into actual and apprehended, because at the time of use