Tibetan
ས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དགོད། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམཾ། སྤྱི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མིན་ཏེ། རང་གི་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་འཛིན་པའི་བློ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་བློ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགཾས། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་བློ་ལ་སྣང་བ་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་དུ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར། སྤྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་བློ་ལ་མི་སྣང་སྟེ། གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གསལ་བ་མཐོང་བའི་ཚེ་བློ་ལ་སྣང་ངོ་སྙམ་ན་བ་གསལ་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། བ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མི་སྣང་སྟེ། བ་ལང་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་། བ་གསལ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། བརྒྱད་པ་ནི། དེཾ། སྤྱི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་དེ། རང་མཚན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་དེ་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཇིཾ། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཁྱོད་ཡིན་ན་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ནས་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་བར་བརྒྱད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྤྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དངོསཾ། སྤྱི་མཚན་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ། དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ། གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལཾ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་སྣང་ནས་ཤེས་པར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་འབྲེལ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི། མིནཾ། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ཡིན་པ་སྔར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་མ་འོངས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་པའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལཾ། འོ་ན་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་མིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་ཆོས་མིན་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཁྱོད་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་
Chinese
地，立宗的理由，遣除诤论。第一，总法有法，不是事物，因为对于自己的显现不依赖而能自执的识不显现的缘故。第二，如果说，那么有色根也成为不依赖外境的事物，因为对于它不依赖而在识中不显现的缘故。色（གཟུགཾས།，rūpa， रूप，色），有色根有法，不依赖外境而在识中显现是可能的，因为如是瑜伽现量显现的缘故。总法有法，不依赖显现而在识中不显现，因为不依赖显现而能显现却未见到的缘故。如果认为，见到显现之时在识中显现，那么见牛显现之时，彼识有法，牛总事物牛不显现，因为称作牛的语声，和牛显现之外的事物不显现的缘故。第八，彼（དེཾ།，tat，तत्，彼），总法有法，不是事物，因为不能生起自相识的能作义的缘故。周遍，不能作义的，那是无事物的体相的缘故。第二，成立事物是自相的体性，如（ཇིཾ།，jiṃ，जिं，如），事物有法，如果是你，则周遍是自相，因为如果是你，则从不是能诠语的真实所诠到能作义之间，以八者周遍的缘故。第三，显示总相体性的差别有二，事物和遣除诤论。第一，事物（དངོསཾ།，vastu，वस्तु，事物），总相有法，三种，因为有依赖事物，依赖无事物，依赖二者的总相的缘故。第二有二，诤论和回答。第一，如果（གལཾ།，gal，गल्，如果），执著依赖事物的总相的分别有法，成为显现自相而了知的，因为是与自相相关的识的缘故。第二，不是（མིནཾ།，min，मिन्，非），彼有法，成为不是，因为彼是已经遮止的缘故，并且执著过去未来的分别与自相相关也未成立的缘故。如果（གལཾ།，gal，गल्，如果），那么依赖事物的总相成为不是事物的法，事物之总相有法，没有不是事物之法的过失，因为执著事物的现量所引的分别，彼你被执著为事物的法之缘故。
English
Ground: Reason for establishing the thesis, refuting arguments. First: The general characteristic, the subject, is not an entity, because it does not appear to the mind that apprehends itself independently of its own clarity. Second: If it is said that even the sense faculty with form would become a non-entity that does not depend on external objects, because it does not appear to the mind independently of them, then: Form (གཟུགཾས།, rūpa, रूप, form), the sense faculty with form, the subject, it is possible that it appears to the mind independently of external objects, because it appears to the yogic direct perception in that way. The general characteristic, the subject, does not appear to the mind independently of clarity, because it is not observed that it can appear independently of clarity. If it is thought that it appears to the mind when clarity is seen, then when the clarity of a cow is seen, that mind, the subject, the general object cow does not appear, because the sound that is called cow, and the object other than the clarity of the cow, do not appear. Eighth: That (དེཾ།, tat, तत्, that), the general characteristic, the subject, is not an entity, because it is not capable of performing the function of generating the knowledge of its own particular. It is pervasive, because that which is not capable of performing the function is the characteristic of non-entity. Second, establishing the entity as its own particular nature: As (ཇིཾ།, jiṃ, जिं, as), the entity, the subject, if it is you, then it is pervaded by its own particular, because if it is you, then it is pervaded by eight things, from not being the actual object expressed by the expressing sound to being capable of performing the function. Third, showing the distinctions of the general characteristic nature, there are two: entity and refuting arguments. First: Entity (དངོསཾ།, vastu, वस्तु, entity), the general characteristic, the subject, is of three kinds, because there are generalities that depend on entities, depend on non-entities, and depend on both. Second, there are two: argument and answer. First: If (གལཾ།, gal, गल्, if), the conceptual thought that apprehends the generality that depends on entities, the subject, it follows that it knows by appearing its own particular, because it is a knowledge related to its own particular. Second: Not (མིནཾ།, min, मिन्, not), that, the subject, it follows that it is not, because that it is has already been refuted, and also it has not been established that the conceptual thought that apprehends the past and future is related to its own particular. If (གལཾ།, gal, गल्, if), then the generality that depends on entities would become not a property of entities, the generality of entities, the subject, there is no fault of not being a property of entities, because the conceptual thought drawn by the direct perception that apprehends entities, that you are apprehended as a property of entities.
Tibetan
རོ། །གཉིས་པ་འཇུག་ཡུལ་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། འོ་ན་གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་སམ་ཞེ་ན། རངཾ་། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ཁོ་ན་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟོགས་ཚུལ་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་གཞག རྟོག་ཚུལ་གཉིས་པ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གིས་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེཾ། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་མིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་ལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཇིཾ། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། སུན་འབྱིན་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལཾ། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་འཐོབ་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉིས་ཀས་རང་རྒྱུད་འཕེན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི། བསམཾ། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ཡང་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམཾ། རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་སྣང་ན་རང་མཚན་འཐོབ་བྱེད་མིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ། ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པ་ལས་ཀྱང་ནོར་བུ་ཐོབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་མིན་པར་ཐལ། དེ་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ནོརཾ། རྗེས་དཔག་དང་དེར་སྣང་གི་རྟོག་པ་དག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ཤེས་སུ་མཚུངས་ཀྱང་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། འཁྲུལ་ཤེས་སུ་མཚུངས་ཀྱང་འཇུག་ཡུལ་ལ་སླུ་མི་སླུའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་། སྒྲོན་མེའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས། ལོག་ཤེས་སུ་མཚུངས་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་མི་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན། གཞན་གྱི་
Chinese
若！第二，将所入之境，能量的自相归纳为一个，意思是：那么，能量从本体的角度来说，一定是自相和共相二者吗？若（藏文种子字）！能立一切名言之量，有法，你的所入之境，能量一定是自相一个，因为你以自力所生的定解，仅仅抉择自相的有无之故。第三，对于此二者，遮破所说之相违有三：从证悟的方式安立为二；显示第二种分别的方式是错觉；遮破对于此不是量。第一：如果说，陈那（Dignāga）说，二种体性是所量，这相违吗？答：陈那（Dignāga），有法，不是从本体的角度承许所量是自相和共相二者，因为是从证悟的方式承许所量是自相和共相二者之故。第二：若（藏文种子字）！比量，有法，是错觉，因为是执着自己的显现为外境的分别念之故。第三有二：陈述己方观点和陈述破斥。第一：如果说，若（藏文种子字）！比量，有法，不是获得自相之因，因为自相不是直接显现之故。又是，此，有法，不是量，因为是错觉之故，二者都推出自宗吗？第二：思（藏文种子字）！比量，有法，虽然是错觉，但是是量，因为虽然是错觉，但是是不欺骗所入之境的识之故。然（藏文种子字）！如果自相不是直接显现，则不是获得自相之因，此不遍，因为从执着宝珠的光芒为宝珠也能获得宝珠之故。比量，有法，你不是从自相显现而证悟，因为在“彼是所说之义”之时已经遮破之故。诺（藏文种子字）！比量和彼显现的分别念等，有法，虽然在错觉上相同，但是在是量与否上有差别，因为虽然在错觉上相同，但是在对于所入之境欺骗与不欺骗上有差别之故。譬如，执着宝珠的光芒为宝珠的分别念和执着灯的光芒为宝珠的分别念二者，虽然在错觉上相同，但是在通过间接获得宝珠的成事与不成事上有差别一样。第二，建立周遍有三：以自己的本体证悟是现量；其他的
English
Ro! Secondly, the object of entry, the measurable, is summarized as one self-characteristic. Does this mean that the measurable is necessarily divided into self and general characteristics from the perspective of its essence? Rang! (Tibetan seed syllable) The valid cognition that establishes all expressions, the subject, the measurable that has become your object of entry is definitely one self-characteristic, because the definite knowledge that you derive from your own power only examines whether the self-characteristic exists or not. Thirdly, there are three ways to avoid the contradiction of saying that there are two aspects to this: establishing two aspects from the perspective of the way of realization; showing that the second way of conceptualization is an illusion; and refuting that it is not a valid cognition. Firstly, if it is said that Dignāga said that two characteristics are measurable, is this contradictory? De! Dignāga, the subject, does not assert that the measurable is divided into self and general characteristics from the perspective of its essence, because he asserts that the measurable is divided into self and general characteristics from the perspective of the way of realization. Secondly, Ji! (Tibetan seed syllable) Inference, the subject, is an illusion, because it is a conceptual mind that clings to its own appearance as an external object. Thirdly, there are two aspects: stating one's own position and stating a refutation. Firstly, if it is said, Ga! (Tibetan seed syllable) Inference, the subject, is not a cause for obtaining the self-characteristic, because the self-characteristic does not appear directly. Also, this, the subject, is not a valid cognition, because it is an illusion, do both of these entail one's own system? Secondly, Sam! (Tibetan seed syllable) Inference, the subject, although it is an illusion, it is a valid cognition, because although it is an illusion, it is a cognition that does not deceive the object of entry. Nam! (Tibetan seed syllable) If the self-characteristic does not appear directly, then it is not a cause for obtaining the self-characteristic, this is not pervasive, because one can obtain a jewel even from clinging to the light of a jewel as a jewel. Inference, the subject, you do not realize from the appearance of the self-characteristic, because it has already been refuted in the context of "that is the meaning of what is said." Nor! (Tibetan seed syllable) Inference and the conceptualizations that appear there, the subject, although they are the same in being illusions, there is a difference in whether they are valid cognitions or not, because although they are the same in being illusions, there is a difference in whether they deceive or do not deceive the object of entry. For example, the conceptual mind that clings to the light of a jewel as a jewel and the conceptual mind that clings to the light of a lamp as a jewel, although they are the same in being illusions, there is a difference in whether they accomplish or do not accomplish the purpose of obtaining the jewel indirectly. Secondly, there are three ways to establish pervasiveness: realizing with one's own essence is direct perception; others'