Tibetan
་ཞེས་བརྗོད་ན། སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡིས་རྒོལ་བའི་རྒྱུད་ལ་གང་རུང་གཅིག་ལ་དཔག་འདོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་པ་དེ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡང་དོན་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་འབྲས་རྟགས་དེ་དག་གིས་ཡིན་པ་ལས་དེ་འདྲའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་ནན་གྱིས་ཁྱོད་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་འདི་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ཅེས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བར་དབང་གིས་ཕྱུག་པའི་རྒྱལ་རིགས་ངན་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་དོན་དམ་བཅས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པ་སོགས་ཆོས་ཅན། སྔར་རྒོལ་ལ་དཔག་འདོད་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་མིན་པར་བརྗོད་དེ། དཔག་འདོད་ཡོད་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡིས་ནི་དེའི་ཁྱབ་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། ལུང་དོན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་ཀྱང་གཞན་མི་རྟག་པ་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མེད་ན་མི་རྟག་པ་མི་འབྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་དགག །བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བ་དགག །གྲུབ་དོན་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དངོས་སྟོབས་ཡུལ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་ལྟོས། །ལུང་ལ་ལྟོས་ནས་གཞལ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་དུས། །ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དགོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་འཇལ་བ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དེས་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་སྟེ་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་འཇལ་བ་ལ་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག །ཅེས་པར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་རང་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་རྩོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་ན་རྒོལ་བས་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་རྩོད་པ་དེ་དོར་བར་འགྱུར་བས་ཁས་བླངས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་རང་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས་རྩོད་པ་དོར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་རང་ཡུལ་ལ་རྩོད་པ་དེའི་ཚེ་ལུང་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་
Chinese
如果这样说，在声音是常还是无常等辩论的场合，有时会使反驳者心中产生想要衡量其中之一的想法。反驳者所理解的那个想法，也是通过在那个问题上建立论证的果证而产生的，如果没有那样的论证，你却坚持认为，这个虚空的功德，是主张声音无常的反驳者所要证明的，那么这个宗派就像光明正大地拥有权势的恶劣贵族的行为一样，因为这是没有论证而确立的宗派。作为有法的事物等，有法。以前对于反驳者来说，不是衡量意愿所要证明的结果的特征，因为如果对有衡量意愿的事物产生错觉，就会损害它的周遍性。因此，作为所作的法，如果损害了经文的意义，即虚空的功德，那么对其他无常的事物有什么损害呢？不会有损害，因为如果没有虚空的功德，无常的事物也不会不出现。第二部分有三点：驳斥论证经文的承诺，驳斥抓住所有要证明的事物，驳斥已成立的意义与理由相违背。第一部分有三点：现量本身不依赖经文，依赖经文来衡量所要证明的事物时，如果一切都需要经文，那就太过分了。第一点是：现量比量，作为有法的事物，在衡量自己的境时，衡量境不依赖经文，因为你通过它所成立的，是很好地通过理证成立的，并且你衡量自己行境时，不需要依赖经文，在“比量的境是词”中已经说过。这样，现量比量在衡量自己的境时，因为是承诺经文后辩论的场合，如果损害了经文，反驳者就会放弃承诺经文后辩论，因此会失去承诺，如果这样说，现量比量在衡量自己的境时，作为有法的事物，没有放弃承诺经文后辩论的过失，因为没有承诺经文。因此，反驳者，作为有法的事物，现量比量在辩论自己的境时，即使有承诺经文，也是论证的支分
English
If it is said that, in the occasion of arguing whether sound is permanent or impermanent, sometimes it will cause the opponent to have the desire to measure one of them in their mind. The idea that the opponent understands is also produced by the sign of the result of establishing the argument on that matter, but if there is no such argument, you insist that this quality of space is what the opponent who argues for the impermanence of sound wants to prove, then this tenet is like the behavior of an evil noble who openly possesses power, because it is a tenet established without proof. As a subject of dharma, etc., dharma. Previously, for the opponent, it is not the characteristic of the sign of the result to be proven by the desire to measure, because if there is a delusion about the thing that has the desire to measure, it will harm its pervasiveness. Therefore, as the made dharma, if it harms the meaning of the scriptures, that is, the merit of space, then what harm does it do to other impermanent things? There will be no harm, because if there is no merit of space, impermanent things will not fail to appear. The second part has three points: refuting the commitment of the argumentative scriptures, refuting grasping all the things to be proven, and refuting that the established meaning contradicts the reason. The first part has three points: The direct force itself does not depend on the scriptures, when relying on the scriptures to measure the things to be proven, if everything needs scriptures, then it is too much. The first point is: Direct force inference, as a subject of dharma, when measuring its own object, measuring the object does not depend on the scriptures, because what you have established through it is well established through reasoning, and you do not need to rely on the scriptures to measure your own realm of activity, it has already been said in "the object of inference is words." In this way, when direct force inference measures its own object, because it is the occasion of debating after committing to the scriptures, if it harms the scriptures, the opponent will abandon debating after committing to the scriptures, so the commitment will be lost, if it is said like this, when direct force inference measures its own object, as a subject of dharma, there is no fault of abandoning debating after committing to the scriptures, because there is no commitment to the scriptures. Therefore, the opponent, as a subject of dharma, when direct force inference debates its own object, even if there is a commitment to the scriptures, it is a branch of the argument.
Tibetan
ལག་མིན་ཏེ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་རང་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་འདི་ནི་ལུང་ཁས་ལེན་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་ཡུལ་མངོན་གྱུར་དང་ལྐོག་གྱུར་གཉིས་དཔྱོད་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ན་གནས་གསུམ་པ་དཔྱོད་པའི་དུས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འདོད་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། གནས་གསུམ་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ལུང་ཚད་མ་དང་འགལ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལུང་ཚད་མ་དེས་གྲུབ་པའི་དོན་གནས་གསུམ་པ་ལ་ལུང་ཚད་མ་དེ་དང་ནི་འགལ་བར་སེམས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལེན་པའི་དུས་གང་ཞེ་ན། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་གྲུབ་ནས་གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལེན་པར་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། གནས་གསུམ་པ་ལ་འཕོ་བའི་སྐབས་དེར་ཡང་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི་དེའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་ཡི་འབྲེལ་མེད་གཞན་ལ་གནོད་པས་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་འགལ་རྟགས་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞལ་བྱའི་གནས་ལ་དཔྱོད་པ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གཟུང་དགོས་ཞེས་པའི་ལུགས་འདི་ཆོས་ཅན། གང་གིས་བྱས་ཏེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ནི་བ་ལང་རྫི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། དུ་བའི་རྟགས་ལས་མེ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྩོད་པའི་དུས་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་གཟུང་དགོས་སོ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུང་ཞེས་པའི་དོན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་བྱེད་དམ། ལུང་ཁས་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཁས་མ་བླངས་པའི་སྐྱོན་རྟོགས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ལ་བྱེད། གཉིས་ཀ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། སྐྱེ་བོ་ལུང་དང་མ་འབྲེལ་བའི་རིང་བུར་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཀྱང་ལུང་ཙམ་ཁས་བླངས་པ་དང་། མ་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་འདི་ནི་མི་བཟད་པའི་གདོན་ཞིག་སྟེ། འདི་ནི་ཀྱེ་མ་སུ་ཡིས་བགོས་པ་ཡིན་ཞེས་དཔྱས་པའོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད
Chinese
并非如此，因为以事物力量的后比量来观察自己的境域，这是接受教证的方法。如是，以现量和事物力量的后比量来观察显现和隐蔽二者，从而清净之时，观察第三处的时候，是为有法。是想要将论典正量作为成立者来完全执持的时候，因为有可量的事物成立者，并且没有论典正量之外的成立者。反驳者，是为有法。在那观察第三处的时候，如果与教证正量相违，则论典会成为损害，因为对于由教证正量所成立的意义，对于第三处，不应认为与该教证正量相违。第二是，何时是接受论典作为成立者的时候呢？当可量的第一、第二处由二种量成立，而转移到第三处时，是为有法。接受论典正量作为成立者是合乎道理的，因为有成立者，并且没有论典正量之外的成立者。在那转移到第三处的时候，也是有法。应当避免损害所要成立的法，以及它的无则不生的关联境，损害无关的其他则不会导致理由相违，如果那样，则会过度到没有穷尽的相违标志。第三是，对于观察可量之处的一切，必须将论典作为成立者来执持的这种宗派，是为有法。因为什么而不应理呢？如果那样，则牧牛人等，是为有法。从烟的标志不能了知火，因为没有承诺宗派。如果说在辩论的时候，自己必须接受教证，那么自己教证的意义是指与自己一同出生的吗？还是指认识到接受教证的功德和不接受的过失后而接受。两种情况都不应理，因为众生即使在与教证无关的漫长时间里出生，也仅仅是接受了教证，并且没有见到不接受的功德和过失。因此，自己的这种恶劣宗派是一种无法忍受的邪魔，这是唉呀，是谁分配的啊，这样评论了。第二，所要成立的一切
English
It is not so, because examining one's own realm with the force of things and subsequent inference is the method of accepting scripture. Thus, when manifest and hidden things are examined with direct perception and subsequent inference of the force of things, and thus purified, the time to examine the third place is the subject. It is the time when one wants to fully grasp the treatise as the means of proof, because there is a means of proof for the measurable object, and there is no means of proof other than the treatise. The opponent, is the subject. At the time of examining the third place, if it contradicts the valid scripture, then the treatise will become harmful, because for the meaning established by the valid scripture, for the third place, it is not permissible to think that it contradicts that valid scripture. The second is, when is the time to take the treatise as the means of proof? When the first two places of the measurable are established by the two validities, and then transferred to the third place, it is the subject. It is reasonable to take the treatise as the means of proof, because there is a means of proof, and there is no means of proof other than the treatise. At the time of transferring to the third place, it is also the subject. It is necessary to avoid harming the dharma to be established and the object of its non-arising relationship, but harming other unrelated things will not cause the reason to be contradictory, because if that were the case, it would lead to an endless contradictory sign. The third is, for all examinations of the measurable place, this tenet of having to hold the treatises as the means of proof, is the subject. Why is it unreasonable? If that is the case, then the cowherds, etc., are the subject. It is not possible to understand fire from the sign of smoke, because there is no commitment to the tenet. If it is said that in the time of debate, one must accept the scripture oneself, then does the meaning of one's own scripture refer to being born together with oneself? Or does it refer to accepting after recognizing the merits of accepting the scripture and the faults of not accepting it. Neither case is reasonable, because even if beings are born for a long time unrelated to the scripture, they have only accepted the scripture, and have not seen the merits and faults of not accepting it. Therefore, this bad tenet of one's own is an unbearable demon, this is alas, who has distributed it, thus commented. Second, all that is to be established