Tibetan
གཞན་དོན་ལེའུ་བཞུགས། གཞན་དོན་ལེའུ་བཞུགས། གཉིས་པ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱིས་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། །བར་དུ་ལེའུ་གཞུང་ཉིད་བཤད། །ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱན་གྱིས་མདོ་དང་རྣམ་ངེས་ཀྱི་གོ་རིམ་ལྟར་འདིར་ཡང་རང་དོན་རྗེས་དཔག་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་པར་འདོད་པ་རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་དང་། ལྷས་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དགོས་པའི་དབང་གིས་དང་པོར་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཉིད་ལུས་པས་དེ་འཆད་པར་བཞེད་པ་ལེགས་པའི་ཚུལ་རྣམས་ལེའུ་དང་པོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་སྔ་རབས་པ་དག་སྒྲུབ་པའི་ངག་གི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཤུགས་ལ་གོ་བྱ་བསྒྲུབ་བྱ་བཤད། །དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་དང་གསུམ། ཞེས་འཆད་པ་ནི་མི་ལེགས་ཏེ། སྒྲུབ་ངག་གི་ཤུགས་ལ་གོ་བྱ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཞི་ལྡོག་ཡིན་ལ། དེ་ཤུགས་ལ་གོ་བས་བཤད་མི་དགོས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་བཤད་ཅེས་པའི་འདིར་བཤད་པ་དང་ཤུགས་ལ་གོ་བྱ་གཉིས་པོ་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲུབ་བརྗོད་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཉིད། །ཡིན་ཡང་རྨོངས་མེད་ཕྱིར་མཚན་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །དཔེར་ན་ཚད་མ་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཆ་རང་ལས་རྟོགས་ཤིང་མི་བསླུ་བའི་ཆ་ཐ་སྙད་ལས་རྟོགས་ཀྱང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་འཆད་ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་གཏན་ཚིགས་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། འདིར་གཏན་ཚིགས་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དགུ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་ངག་གི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ནི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ལས་མེད་ཅིང་གཞན་བདུན་པོ་ལྟར་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་སྒྲུབ་ངག་བཤད། །རྨོངས་པ་སེལ་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་བཤད། །བརྗོད་ཚུལ་རྟོགས་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་མཐོང་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད། །དོན་ཅེས་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་གིས་མཐོང་བའི་རྣམ་བཅད་བཤད། །རྣམ་བཅད་དོན་ཉིད་རིགས་པས་བསྒྲུབ། །ཐལ་བའི་ངག་ལ་མཚུངས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོར། གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །རང་གིས་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད། །ཅེས་ཚིག་རྐང་དང་པོས་མཚོན་བྱ་དང་། གཉིས་པས་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ལས། རང་གིས་
Chinese
论为他义。 论为他义。 第二，解释为他比量有三：首先，以关联作界限而显示；中间，解释论的原文；最后，以名称作总结而显示。第一，如理装饰论和正理决定的次第一样，这里也认为在自义比量之后立即解释为他比量并非作者的意图，而且自在比量因为必要而先已讲述，现在只有为他比量留存，因此认为解释它才是好的，这些道理在第一品中已经讲完了。第二，对于古代的论师们所说的，解释能立语的相，通过暗示来解释所知和所立，实际的所说解释因，这三种说法是不好的。能立语的暗示所知，比如声音无常等，是所立的基础反体，虽然通过暗示来理解，不需要解释，但是为了消除对所立的相的迷惑而解释，这里所说的和暗示所知二者并不相同。因为，能立语是具有理解意义的，虽然如此，为了没有迷惑才说相。如是说。例如，正量自己知道自己的体性，从自己了悟不欺骗的部分，从名言了悟，但是为了消除对正量的相的迷惑，才解释显示正量的相的论典，如是说。实际的所说因也是不合理的，这里所说的因是具有方分的九种因，能立语的实际所说是除了两种因之外没有，其他的七种是似因的缘故。那么，应该如何呢？对此有三：解释所说的主要能立语，为了消除迷惑而解释所立，为了理解所说的方式而解释因。第一有二：解释说“自见”的必要，解释说“义”的必要。第一有三：解释自己所见的决断，以理证成决断的意义，避免与过失语相同。第一，在量论中说：为他比量者，自己所见义极明。
English
Chapter on Benefit for Others. Chapter on Benefit for Others. Secondly, there are three aspects to explaining inference for others: first, showing the connection by way of introduction; second, explaining the text of the chapter itself; and third, showing the conclusion with the title. First: Just as in the Ornament and the Order of Reasoning, here too, the intention of the author is not to explain inference for others immediately after inference for oneself, and since inference for oneself has already been explained first due to its necessity, now it is good to explain inference for others alone, as it remains. All these reasons have already been explained in the first chapter. Secondly, it is not good for the earlier scholars to explain the characteristics of the statement of proof, and to explain what is to be understood by implication and what is to be proven, and to explain the actual subject matter, the reason, as three aspects. What is to be understood by implication of the statement of proof is the basis of what is to be proven, such as sound being impermanent, and although it is understood by implication, it is not necessary to explain it, but it is explained in order to dispel confusion about the characteristics of what is to be proven, because what is explained here and what is to be understood by implication are not the same. Because the statement of proof itself has the meaning of understanding, but the characteristics are stated in order to be without confusion. As it is said. For example, the fact that validity knows its own nature is understood from itself, and the fact that it is not deceptive is understood from terminology, but in order to dispel confusion about the characteristics of validity, it is said that the treatise that shows the characteristics of validity is explained. It is also not appropriate to say that the actual subject matter is the reason, because here the reason is the nine reasons that have the property of being a party, and the actual subject matter of the statement of proof is only two reasons, and the other seven are only apparent reasons. So how should it be? There are three aspects to this: explaining the main statement of proof of what is said, explaining what is to be proven in order to dispel confusion, and explaining the reason in order to understand the way of speaking. The first has two aspects: explaining the need to mention "self-seen", and explaining the need to mention "meaning". The first has three aspects: explaining the distinction of what is seen by oneself, proving the meaning of the distinction by reasoning, and avoiding similarity to the statement of fallacy. First: In the Sutra on Valid Cognition: Inference for others is that which makes clear the meaning seen by oneself.
Tibetan
མཐོང་བ་ནི་སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བའོ། །དོན་ཅེས་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གི་དོན་ལྡོག་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའོ། །རབ་གསལ་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་བརྗོད་ཚུལ་ལྷག་ཆད་ནོར་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། །འོ་ན་རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན། མདོར་བདག་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཁ་ཅིག་སྟེ་གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། བློ་བདེ་ཆོས་ཅན། སེམས་མེད་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་བཀོད་པ་ན་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་སྔར་རྒོལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་མིན་ཡང་། གཞན་སངས་རྒྱས་པ་དག་གིས་ལུང་ལས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟགས་བཀོད་ཀྱི་རྒོལ་བའི་དོན་དུ་བཀོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ལོག་རྟོག་སྤང་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་ལས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་དགག །སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ལས་སེམས་མེད་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དངོས་སྟོབས་ཡུལ་ལ་ལུང་ཚིག་ཚད་མ་མིན། །ཚད་མ་མིན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་ནུས། །ཕྱིར་རྒོལ་ཉིད་ལ་ཚད་མར་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལུང་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་དངོས་སྟོབས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་དཔྱད་པས་དག་པའི་ཚེ། གཞལ་བྱ་གཞན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡོངས་སུ་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔྱད་པས་དག་པའི་ཚེ་ནའང་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འཛུག་པའི་ཡུལ་དེར་ནི་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་ནི་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བརྗོད་རིགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ཆོས་ཅན། དེས་གྲུབ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་ལུས་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ལུང་ཙམ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལུང་དེས་དོན་ལ་རྟགས་སུ་
Chinese
所见是先前辩论者自己所见的。所谓“义”，是指正确的理由具备义、反、遍三种方式。所谓“极明”，是指言说方式没有增减错误的过失。那么，说自己所见有什么必要呢？简而言之，说“我所见”这句话是有必要的。有些数论派说：快乐（藏文：བློ་བདེ་）是法，没有心识，因为是有生灭的。当在佛教徒面前这样陈述时，即使那个理由的同品不是先前辩论者自己所见的，仅仅是其他佛教徒从经文中见到的，快乐也是无心识的能立，因为为了向他人（即辩论者）显示所要成立的法，所以陈述了作为理由的标志，而不是为了辩论的目的而陈述的。为了避免诸如此类的邪见。第二方面分为两点：驳斥从经文中成立有生灭；驳斥从有生灭成立无心识。第一方面分为三点：经文对于现量境不是量；因为不是量，所以不能成立所要成立的；驳斥对于外道自己成立是量。第一点是：经文是法，你不能从中成立快乐是有生灭的，因为你不认为它是现量和比量境的能立之量，因为现量和比量对你的意义完全考察后，在考察清净时，必须完全接受其他所量作为能立。即使在考察清净时，那个经文是法，你也不能从中成立快乐是有生灭的，因为在作为能立安立的那个境上，现量和比量不会介入。第二点是：在成立快乐是无心识的时候，佛教徒的经文不是量，因为为了损害佛教徒的经文，对于外道来说，与佛教徒的经文相违背的快乐是无心识的，可以陈述正确的能立。如果承认，佛教徒的经文是法，如果它成立，那么所有的理由都不会成立，因为它仅仅不是量之经文，因此，因为那个缘故。第三点是：如果那个经文在意义上作为标志
English
What is seen is what the previous debater himself saw. The term "meaning" refers to a correct reason that possesses the three modes of meaning, counter-example, and pervasion. The term "very clear" refers to a mode of expression that is free from the faults of excess, deficiency, and error. So, what is the need to mention what one has seen oneself? In short, there is a need to state the phrase "what I have seen." Some Samkhyas say: Pleasure (Tibetan: བློ་བདེ་) is a dharma, it is without mind, because it is subject to arising and ceasing. When this is stated in front of Buddhists, even if the subject-property of that reason is not seen by the previous debater himself, but is merely seen by other Buddhists from the scriptures, pleasure is a proof of being without mind, because in order to show the object to be proven to others (i.e., the debater), the sign is stated as a reason, and not stated for the purpose of debate. This is to avoid such wrong views. The second aspect is divided into two points: refuting the establishment of arising and ceasing from the scriptures; refuting the establishment of being without mind from arising and ceasing. The first aspect is divided into three points: scripture is not a valid cognition for the object of direct perception; because it is not a valid cognition, it cannot establish what is to be established; refuting that it is established as a valid cognition for the opponent himself. The first point is: scripture is a dharma, you cannot establish from it that pleasure is subject to arising and ceasing, because you do not consider it to be a valid cognition that establishes the object of direct perception and inference, because after direct perception and inference have fully examined your meaning, when it is purified by examination, it is necessary to fully accept other objects of measurement as proofs. Even when it is purified by examination, that scripture is a dharma, you cannot establish from it that pleasure is subject to arising and ceasing, because in that object that is established as a proof, direct perception and inference will not intervene. The second point is: when establishing that pleasure is without mind, the Buddhist scripture is not a valid cognition, because in order to harm the Buddhist scripture, for the opponent, pleasure that contradicts the Buddhist scripture is without mind, and it is possible to state a correct proof. If you admit it, the Buddhist scripture is a dharma, if it is established, then all reasons will not be established, because it is merely a scripture that is not a valid cognition, therefore, because of that reason. The third point is: if that scripture is a sign in meaning