Tibetan
མི་འགྲུབ་ཀྱང་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ལུང་དེས་རྟགས་དེ་གྲུབ་ཅེ་ན། བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སངས་རྒྱས་པ་གང་གི་ལུང་དུ་ངེས་པ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པ་དང་བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གང་རུང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སངཾས་རྒྱསཾ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་ཇི་ལྟར་ན་ཚད་མར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་བློ་ངོར་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ལ་ཚད་མས་གནོད་པར་གྱུར་པ་ཡི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་ཁྱོད་ལ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གལ་ཏེ་ཁས་ལེན་ན་སངས་རྒྱས་པ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་དོར་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་དེ་ལས་གཞན་པ་སྟེ། དེའི་དོན་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་རིགས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གིས་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་རིགས། །གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཀྱང་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། རང་གིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་ཅིས་མ་བརྗོད་དེ་བརྗོད་རིགས་པར་ཐལ། བློ་བདེ་སེམས་མེད་སྒྲུབ་པའི་སྔར་རྒོལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངེད་ཀྱིས་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་ལས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པས་དེ་གཞན་ལ་མ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ལུང་ཚད་མར་འཛིན་པའི་རིགས་པ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བརྗོད་རིགས་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་སྔར་རྒོལ་གང་ཞིག རང་གི་ལུང་ལས་གཞན་པའི་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ལ། རིགས་པ་གང་གིས་ལུང་ཚད་མར་འཛིན་པའི་རིགས་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་འདིས་ཀྱང་ཅིས་མི་འཛིན་ཏེ་འཛིན་རིགས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་དེ་གཞན་ལ་མ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྟོན་རིགས་པར་ཐལ། སྔ་མ་གང་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་པའི་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ལ། སྔར་ནི་ཐ་མ
Chinese
即使不成立，但因为具有该教证，所以反驳佛教者，该教证能成立那个宗法吗？具有显示乐空生灭之教证的法，因为唯独佛教者具有的理由，如何确定是哪个佛教者的教证，不应理，因为佛教者和自一他生的关系任何一个都不成立的缘故。另外，佛教者法，你如何成立佛教者的教证为量？因为你的心识面前，佛教者的教证被量所损害的缘故。已承认宗法。又是那个法，承认与佛教者的教证相违，那么佛教者的教证本身如何能成立，不应理，因为佛教者的教证对你来说不是量。已承认宗。如果承认，那么佛教者法，是舍弃佛教者的教证的支分，而不是成立者量，因为理应承认佛教者的教证之外的，与其意义相违的缘故。第二有三：自己说出成立理应，他人所承认非成立，虽无成立然破成立也。第一是：数论者法，自己了悟乐空无心之成立因何而生之成立因，为何不对他人说，理应说，因为是成立乐空无心的先前反驳者之故。如果我等从自己所承认的教证了悟乐空无心，所以不对他人说，那么，数论者法，理应向佛教者说自己执持教证为量的道理，哪个是向佛教者成立乐空无心的先前反驳者？因为没有自己教证之外的乐空无心的成立因，以何道理执持教证为量的道理，这个佛教者为何不执持，理应执持的缘故。如果我等是从瑜伽现量了悟，所以不对他人说，那么，数论者法，理应向佛教者显示成立瑜伽现量的方法，先前哪个没有瑜伽现量之外的乐空无心的成立因，先前是最后
English
Even if it is not established, but because it possesses that scripture, so refuting the Buddhist, can that scripture establish that reason? The dharma that possesses the scripture showing bliss and emptiness, arising and ceasing, because the reason that only Buddhists possess it, how is it determined which Buddhist's scripture it is, it is unreasonable, because none of the relationships of Buddhist and self-one-other-born are established. Also, Buddhist dharma, how do you establish the Buddhist's scripture as valid? Because in your mind, the Buddhist's scripture is harmed by validity. The reason has been admitted. Also that dharma, admitting contradiction with the Buddhist's scripture, then how can the Buddhist's scripture itself be established, it is unreasonable, because the Buddhist's scripture is not valid for you. The reason has been admitted. If you admit, then Buddhist dharma, it is a branch of abandoning the Buddhist's scripture, not a valid establisher, because it is reasonable to admit something other than the Buddhist's scripture, which contradicts its meaning. The second has three: one should state the establisher oneself, what is admitted by others is not an establisher, although there is no establisher, the established is refuted. The first is: Samkhya dharma, the establisher from which one's own realization of bliss and emptiness without mind arises, why not tell others, it should be told, because it is the previous refuter establishing bliss and emptiness without mind. If we realize bliss and emptiness without mind from our own admitted scripture, so we do not tell others, then, Samkhya dharma, one should tell the Buddhist the reason for holding one's own scripture as valid, who is the previous refuter establishing bliss and emptiness without mind to the Buddhist? Because there is no establisher of bliss and emptiness without mind other than one's own scripture, with what reason does one hold the reason for holding the scripture as valid, why does this Buddhist not hold it, it should be held. If we realize it from yogic direct perception, so we do not tell others, then, Samkhya dharma, one should show the Buddhist the method of establishing yogic direct perception, which previously had no establisher of bliss and emptiness without mind other than yogic direct perception, previously was the last
Tibetan
ལ་པར་གྱུར་པ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་གང་དག་གི་ནུས་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་འབྱུང་བར་རྟོགས་པ་དང་། དབང་པོ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་དག་བསྟན་ན་སྒྲུབ་བྱེད་འདི་ལས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དེའི་དོན་གྱི་ནུས་པའམ་འབྲེལ་བ་ཤེས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་མེད་དེ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་དོན་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཅན་ཡིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་དོན་གང་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཅན་ཡིན་པས་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྐྱེས་བུའི་བསམས་པ་སྟེ་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་དབང་གིས་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དང་དེ་ཉིད་མིན་པ་འཇོག་རིགས་པར་ཐལ། ལུང་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་ཚད་མར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དང་། དེར་སྣང་གི་རྣམ་གཞག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཆོས་ཅན། བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་མེད་པ་ལ་བློས་ཡོད་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཡིན་ན་དོན་ཚུལ་གསུམ་ཡོད་པ་ཚད་མས་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཡང་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དོན་ལ་ཡོད་པས་དེ་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དོན་ལ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་གྱི་རྟགས་ལས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་བདེན་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་བློ་དང་འཁྲུལ་བར་མཚུངས་ཏེ། དངོས་པོ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་བྱ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེའི་རྟགས་ཆོས་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་ན་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་དང་ནི་འབྲས་བུའམ་སྣང་བ་མཐོང་བ་མེད་པ་སྟེ་མ་དམིགས་པ་ཉི
Chinese
当成为拉（la）时，从哪些论证的力量中了悟瑜伽现量生起，以及如果指示感官，即瑜伽现量生起的论证，那么从这个论证中将生起瑜伽现量，如此对所立和论证的意义的力量或关联有所了解，反驳者成佛者也是有能力的缘故。如果瑜伽现量没有论证的方法，因为瑜伽现量与任何事物都完全断绝了关联，因此不能通过论证的方式，以普遍的方式作为行境，那么，瑜伽现量法，对于无分别和你的那些事物，成为所立和论证的分析一点也没有，应成，因为你与任何事物都完全断绝了关联，因此也不能以普遍的方式作为行境。第二，仅仅凭借补特伽罗的意念，即意欲，就成了能够安立实相和非实相，应成，仅仅承诺了圣教，圣教就成了量，并且从中成立所立的缘故。如果承认，那么，正确的因和显现的分别将完全不存在，因为补特伽罗的意欲不是依赖于事物的实相的缘故。因此，生灭法，对于无分别，论证不是正确的，应成，因为在没有成立无分别的三相的情况下，仅仅以意识知晓为有。周遍，如果论证是正确的，那么必须依赖于以量了知具有三相的意义。第三，如果生灭法，无分别的论证即使不正确，但是无分别在意义上存在，因此执持它的意识是量，那么，即使无分别在意义上存在，但是从生灭的相来如此了悟，法，与不了悟境真实的意识和错乱相同，因为是没有与事物即具足三相的相联系而执持所立的意识的缘故。如果那个相与法有联系，那么自性因和果或显现不可见，即非现见。
English
When it becomes 'la', from the power of which proofs is it realized that manifest yoga arises, and if the senses, i.e., the proofs for the arising of manifest yoga, are indicated, then from this proof manifest yoga will arise, thus understanding the power or connection of the meaning of the probandum and the proof, even an opponent who is a Buddha is capable. If there is no means of proof for manifest yoga, because manifest yoga is completely disconnected from any object, therefore it cannot be made an object of practice even in a general way through proof, then, the subject, manifest yoga, and the absence of thought and your objects, there is not even a little analysis of probandum and proof, it follows, because you are completely disconnected from any object, therefore it cannot be made an object of practice even in a general way. Secondly, it follows that it is possible to establish reality and non-reality solely by the thought, i.e., desire, of a person, because merely by accepting scripture, scripture becomes valid, and from that the probandum is accomplished. If you accept, then valid reason and the appearance of distinctions will be completely non-existent, because the desire of a person does not depend on the reality of things. Therefore, the subject, that which is subject to arising and ceasing, the proof of the absence of thought is not valid, it follows, because it is merely known by the mind as existing when there are no three modes of proving the absence of thought. It is pervasive, because if the proof is valid, then it depends on being known by a valid cognition that it has three modes of meaning. Thirdly, if the proof of arising and ceasing, the absence of thought, is not valid, but the absence of thought exists in reality, therefore the mind that grasps it is valid, then, even if the absence of thought exists in reality, the realization of it in that way from the sign of arising and ceasing, the subject, is similar to a mind that does not realize the truth of the object and is mistaken, because it is a mind that grasps the probandum without being related to the sign that possesses the three modes, i.e., the thing. If that sign is related to the dharma, then the nature sign and the result or appearance are not seen, i.e., non-apprehension.