Tibetan
ད་ཀྱི་རྟགས་གསུམ་པོ་ཁོ་ན་ལ་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དེ་རྟགས་གསུམ་པོ་གང་རུང་དུ་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། གྲངས་ཅན་རང་ལ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་སྟེ་གྲུབ་པར་ཐལ། གྲངས་ཅན་རང་ལ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་གསུམ་གང་རུང་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པོར་མ་འདུས་ན་གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། གཞན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ལས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པར་མི་རིགས་པར་ཐལ། སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་གསུམ་གང་རུང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་སྔར་རྒོལ་རང་ལ་གྲུབ་པ་དགོས་ན་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྟགས་ཀྱང་སྔར་རྒོལ་རང་ལ་གྲུབ་པ་དགོས་ཤིང་དེ་ཡང་འདོད་ན། བྱེ་བྲག་པས་སྤྱི་རྫས་གཅིག་ཉིད་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་དོན་ལ་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། བ་ལང་གི་སྤྱི་ཆོས་ཅན། དུ་མར་ཐལ། གསལ་བ་དུ་མ་ལ་དོན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་བཀོད་པ་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བསལ་བ་དུ་མ་ལ་དོན་ལ་ཁྱབ་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ཡིས་དུ་མར་ཐལ་ཞེས་མི་འདོད་པ་ཐལ་བར་འཕེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་། ཐལ་བར་འཕེན་པ་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་དུ་མ་དེ་མེད་ན་གཞན་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་དོན་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་དུ་ཐལ་བ་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་མེད་ན་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་དོན་ལ་ཁྱབ་པ་དགག་ནུས་ཏེ། གསལ་བ་དུ་མ་དང་དུ་མ་གཉིས་བདག་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། དེས་རང་རྒྱུད་འཕེན་པའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དགོས་ཏེ། བ་ལང་གི་སྤྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་དུ་མ་ལ་དོན་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་ཅེས་སྨོས་པའི་རྣམ་བཅད་བཤད། །རྣམ་གཅོད་དོན་ཉིད་རིགས་པས་བསྒྲུབ། །ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་དོན་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་ཡང་སྒྲ་སྟེ་ལུང་དག་དང་རྟོག་པས་རྟགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྒྲ་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཕྱོགས་གང་རུང་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་བརྗོད་བྱར་གྱུར་པའི་རྟགས
Chinese
既然仅仅与这三个理由建立了联系，那么生灭之物在这三个理由中的任何一个上，在事物上成立吗？生灭之物，作为有法，为什么不能成立为在数论者自身上成立的、令人满意的、无心的真正理由呢？应该成立啊！因为它在数论者自身上成立为如此成立的三个理由中的任何一个。如果未包含在这三个中，那么其他反驳者也，作为有法，不应该从其他生灭之物中理解为令人满意、无心，因为生灭之物未包含在如此成立的三个理由中的任何一个中。第三个是，如果自续的理由的周遍，必须在先前的反驳者自身上成立，那么应成的理由也必须在先前的反驳者自身上成立，如果也这样认为，那么对于胜论者认为总法一个自体在众多显现上周遍于意义上，宗派的象鼻说：牛的总法，作为有法，应成为众多，因为它在众多显现上周遍于意义上，如果这样陈述应成，那就不行了吧？如果说，以其他所考察的排除在众多上周遍于意义上作为理由，以众多应成来陈述不认可的应成，那么作为有法，即使你的因在先前的反驳者自身上不成立，陈述应成也不是不行，因为如果一个众多不存在，那么为了驳斥其他在众多显现上周遍于意义上，而陈述应成，因为它不是实际成立自续的所立宗。如果众多不存在，就能驳斥在众多显现上周遍于意义上，因为众多显现和众多二者以一个自性的方式相关联。因此，在陈述自续时，必须在先前的反驳者自身上成立，例如：牛的总法，作为有法，不是在众多显现上周遍于意义上，因为它不是众多。第二，分为三：解释所说的“义”的区分，以理智成立区分的“义”本身，因为不是宗法成立能立。第一是，总的来说，在为他比量的定义中所说的“义”，作为有法，即使三相不全，但声音，即以清净的教证和分别念假立为理由的自体，例如在成立声音常住时，陈述周遍和同品中的任何一个，成为为他比量的所说境的理由。
English
Since only these three reasons have established a connection, does the arising and ceasing thing, in any of these three reasons, become established on the object? The arising and ceasing thing, as the subject, why can't it be established as a satisfactory, mindless, true reason that is established on the Samkhya itself? It should be established! Because it is established on the Samkhya itself as any of the three reasons that establish it in this way. If it is not included in these three, then other opponents also, as the subject, should not understand from other arising and ceasing things as satisfactory and mindless, because the arising and ceasing thing is not included in any of the three reasons that establish it in this way. The third is, if the pervasion of the reason of the Svātantrika must be established on the previous opponent himself, then the reason of the Prasangika must also be established on the previous opponent himself, and if you also think so, then for the Vaiseṣika who thinks that the general substance, one self, pervades the meaning on many manifestations, the elephant-trunk of the sect says: The general dharma of the cow, as the subject, should become many, because it pervades the meaning on many manifestations, if you state such a consequence, then it will not work, right? If you say, using the exclusion examined by others that pervades the meaning on many as a reason, stating the consequence that it should become many, then as the subject, even if your reason is not established on the previous opponent himself, stating the consequence is not impossible, because if one many does not exist, then in order to refute the others that pervade the meaning on many manifestations, the consequence is stated, because it is not actually establishing the proponent of the Svātantrika. If many do not exist, then it can refute the pervasion of meaning on many manifestations, because many manifestations and many are related in one self. Therefore, when stating the Svātantrika, it must be established on the previous opponent himself, for example: The general dharma of the cow, as the subject, is not pervading the meaning on many manifestations, because it is not many. Second, it is divided into three: Explaining the distinction of "meaning" that is spoken, establishing the "meaning" of distinction itself with reason, because it is not the subject of the proponent that establishes. The first is, in short, the "meaning" that is spoken in the definition of the inference for others, as the subject, even if the three characteristics are not complete, but the sound, that is, the self that is falsely established as a reason by pure scriptures and concepts, for example, when establishing the sound as permanent, stating any of the pervasion and the similar class, becomes the reason of the object of the inference for others.
Tibetan
་ཉིད་མིན་པར་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ནི་ཆོས་ཅན། ལུང་དང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་རྟགས་ལས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། དོན་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ཉིད་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དང་ལུང་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རང་དགར་བཏགས་པ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གྱི་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་གྱི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་དུའམ་འཇུག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཚིག་དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེས་ན་གཞན་ལ་བཀོད་སྐྱོན་རང་ལ་མེད། །ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་རྩོད་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚིག་གཉིས་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་བྱེད་མིན་པར་མཚུངས། །བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་ཡོད། །ཕྱོགས་ཚིག་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ་དོན་ཚུལ་གསུམ་ཚང་དགོས་པར་བསྟན་པས་ཚིག་གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པར་གྲུབ་སྟེ། འདིར་ལྟར། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་ཕྱོགས་བརྗོད་པ་དང་། གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་ཅེས་སོགས་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པར་མཚུངས་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚུལ་གསུམ་གྱི་དོན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་རྟོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཚིག་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་དེས་ནའོ། །འོ་ན་ཕྱོགས་ཚིག་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དམ་སྙམ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་ཆོས་ཅན། རང་སྨྲ་བ་པོའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཚིག་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྗོད་བྱ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ལས་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ཕྱོགས་ཚིག
Chinese
之所以这样说，是为了成立并非仅仅依靠臆造之理。因为仅仅是显示具备三相之理，才是为了他义现量而阐述的。如果问，臆造之理不能成为正理的原因是什么？所要成立的事物是法，不是从经文和分别念臆造的理就能成立的，而是从真正的具备三相之理才能成立的。第二，分别念和经文等是法，你们随意安立的那些，对于成立所要成立的事物是错误的，因为你们不随顺意义的实事，仅仅与作者的意愿相关联，并且有可能与意义的实事相异或相符。第三有三点：宗法词不是直接和间接的能立。因此，对他人安立过失，自己没有。驳斥宗法词是能立的辩论。第一有三点：两个词在直接成为能立上相同，在是否间接成为能立上存在差别。驳斥宗法词是间接的能立。第一，名为“义”的词语，已经显示了直接成立所要成立的事物，必须具备义三相，因此成立了两个词都不是直接成立所要成立的事物的能立。比如，陈述“声音是无常”的宗法，以及“凡是所作都是无常所遍”等等，这两个陈述是法，对于直接成立所要成立的事物“声音是无常”没有能力，因为不具备成立声音是无常的三相。因为必须通过三相的意义才能了知所要成立的事物。因此，这两个词是法，不是安住于从自身成立声音是无常，因为没有成立声音是无常的能力。如果想，那么宗法词不可能变成正确的因吗？宗的词是法，对于在自己说话者的相续中显示意乐的意念来说，是能立的正量，因为像那样具备成立的三相。这个词是法，不是直接成立自己的所说之义，因为从你那里会产生对自己所说之义的怀疑。第二，名为“声音是无常”的宗法词。
English
The reason for saying this is to establish that it is not merely based on fabricated reasoning. Because merely showing the reason that possesses the three characteristics is to explain the inference for others. If you ask, what is the reason why fabricated reasoning cannot become a valid reason? The object to be established is the subject, it is not established from the reason merely fabricated by scriptures and conceptualization, but from the real reason that possesses the three characteristics. Second, conceptualizations and scriptures, etc., are the subject, those that you arbitrarily establish are mistaken in establishing the object to be established, because you do not follow the reality of the meaning, but are only related to the intention of the author, and it is possible to be different or consistent with the reality of the meaning. Third, there are three points: the subject term is not a direct or indirect proof. Therefore, there is no fault in establishing others, but not in oneself. Refuting the debate that the subject term is a proof. First, there are three points: the two words are the same in directly becoming a proof, and there is a difference in whether or not they indirectly become a proof. Refuting that the subject term is an indirect proof. First, the word "meaning" has shown that in order to directly establish the object to be established, it must have the three characteristics of meaning, so it is established that neither of the two words is a proof that directly establishes the object to be established. For example, stating the subject term "sound is impermanent," and "whatever is made is pervaded by impermanence," etc., these two statements are the subject, and they do not have the ability to directly establish the object to be established, "sound is impermanent," because they do not possess the three characteristics of establishing sound as impermanent. Because the object to be established must be understood through the meaning of the three characteristics. Therefore, these two words are the subject, and they do not abide in establishing sound as impermanent from themselves, because they do not have the ability to establish sound as impermanent. If you think, then is it impossible for the subject term to become a correct reason? The word of the subject is the subject, and it is a valid proof for showing the intention of the motivation in the continuum of the speaker himself, because it possesses the three characteristics of establishment in that way. This word is the subject, and it does not directly establish its own meaning, because doubts about its own meaning will arise from you. Second, the subject term named "sound is impermanent."