Tibetan
ད་པའི་མ་གྲུབ་པའི་བརྗོད་པ་ཞིག་དམ་བཅའ་བསྟན་ལ། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ངེས་གཟུང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཙམ་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྨྲ་བས་སྐྱོན་འདི་འཇུག་གོ་སྙམ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཡིན། །ཞེས་ངེས་གཟུང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པར། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཡིན་ཞེས་པ་སྤྱིར་བརྗོད་ན་ཡང་ཚིག་དེ་ལས་ཆོས་ཅན། དམ་བཅའ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་འབྱུང་བ་མི་རིགས་ཏེ། དམ་བཅའ་དང་རིགས་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་བཀོད་པའི་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་དམ་བཅའ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་མི་གཅིག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་སྐྱེ་བ་ལས་གཞན་དུ་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དེ་ལས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་ཀུན་དམ་བཅར་དོགས་ན་རྫ་མཁན་གྱིས་རྫ་བུམ་བྱའོ་ཞེས་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ཚིག་དེ་ལས་དམ་བཅའ་བར་ནི་དོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ཚིག་དེ་ལས་ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཡིན་ཞེས་ཤུགས་ཀྱིས་གོ་ཞེས་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིག་དེ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཡིན་ཞེས་ཤུགས་ཀྱིས་གོ་བ་སྨྲ་ནུས་པར་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་ཆོས་ཅན། དམ་བཅའ་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པའི་ཚིག་དག་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཁས་བླངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རིགས་སྒོའི་འགྲེལ་བྱེད་མང་ལེན་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་ན་རེ། ཕྱོགས་ཚིག་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་སྒྲུབ་པ་འགོད་པའི་དུས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེའི་ཚིག་བཞིན་ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་བཀོད་པ་དང་། སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་ཞེས་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པའི་ལན་དུ་ཚིག་གི
Chinese
如果将尚未成立的陈述作为宗（dharma，此处指论题）来论证，那么，将似是而非的例子和理由陈述出来，实际上就是为了支持论证。如果你们认为，因为你们主张仅仅陈述需要证明的事物，而没有明确区分，就构成了宗的定义，所以会产生这个错误，那么，仅仅陈述需要证明的事物就是宗。虽然你们在没有明确区分的情况下，笼统地说陈述需要证明的事物就是宗，但从这句话来看，作为有法（dharmin，此处指论题的主体），陈述与宗不属于同一类型的尚未成立的例子和理由，是否也是宗呢？不应该产生这样的怀疑，因为这会导致产生这样的怀疑：是否只有陈述与宗属于同一类型，但未被用作论证的尚未成立的事物才是宗呢？除了对不同类型的事物不会产生怀疑之外，如果从宗的定义的这句话中，怀疑所有尚未成立的陈述都是宗，那么，陶匠说“我要做一个陶罐”等等，所有陈述需要证明的事物，作为有法，都会陷入怀疑是否符合宗的定义的范畴，因为它们都是对需要证明的事物的陈述。因此，必须承认，从宗的定义的这句话中，可以隐含地理解为，陈述认知对象时尚未成立的事物才是宗。如果是这样，我们也可以同样声称，从这句话中，可以隐含地理解为，陈述未成为论证的需要证明的事物才是宗。如果说，对于其他将主题词作为论证来陈述的情况，陈述尚未成立的例子和理由，不会有陷入成为宗的错误，因为它们不是论证的陈述，而是对尚未成立的事物的陈述。这是普遍的，因为陈述通过量成立的事物是论证。那么，现在，那些陈述需要证明的事物的词语，作为有法，怎么会是论证的一部分呢？或者怎么会不是呢？因为它们是对尚未成立的事物的陈述。这三者我都承认。第三个是，理门论的注释者曼伽拉之子等人说：主题词，作为有法，是论证，因为在提出包含似是而非的论证时，会陈述它，就像理由和例子的词语一样。对于先前陈述的主题词，以及“等等”所包含的内容，为了回应驳斥“不明显”的说法，词语的...
English
If an unestablished statement is presented as a proposition (dharma, here referring to the topic), then stating seemingly valid examples and reasons is actually to support the argument. If you think that because you claim that merely stating what needs to be proven, without clear distinction, constitutes the definition of a proposition, this error will occur, then merely stating what needs to be proven is the proposition. Although you generally say that stating what needs to be proven is the proposition without clear distinction, from this sentence, as the subject of the proposition (dharmin, here referring to the subject of the topic), is stating unestablished examples and reasons that are not of the same type as the proposition also a proposition? Such doubt should not arise, because it would lead to the doubt: is only stating unestablished things that are of the same type as the proposition but not used as arguments the proposition? Apart from not doubting things of different types, if from the sentence of the definition of the proposition, you suspect that all unestablished statements are propositions, then the potter saying "I will make a pottery pot" etc., all statements that need to be proven, as the subject of the proposition, will fall into the suspicion of whether they conform to the definition of the proposition, because they are all statements of things that need to be proven. Therefore, it must be admitted that from the sentence of the definition of the proposition, it can be implicitly understood that stating unestablished things when recognizing objects is the proposition. If so, we can also equally claim that from this sentence, it can be implicitly understood that stating things that need to be proven that have not become arguments is the proposition. If it is said that for other cases where the topic word is stated as an argument, stating unestablished examples and reasons will not have the error of falling into becoming a proposition, because they are not statements of arguments, but statements of unestablished things. This is universal, because stating things established by valid cognition is an argument. Then, now, how can those words stating what needs to be proven, as the subject of the proposition, be part of the argument? Or how can they not be? Because they are statements of unestablished things. I admit all three. The third is that the commentator of the "Gate of Reasoning", Mangala's son and others say: the topic word, as the subject of the proposition, is an argument, because when presenting arguments that include seeming validity, it will be stated, just like the words of reason and example. For the topic word stated earlier, and what is included in "etc.", in response to refuting the claim of "not obvious", the words of...
Tibetan
་རང་བཞིན་ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་སྒྲུབ་པ་འགོད་པའི་དུས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རྩོད་ལན་ནི་འབྲེལ་མེད་ཉིད་ཀྱིས་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་གསོ་བར་མི་ནུས་པ་ལ་ནུས་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚིག་གི་རང་བཞིན་ལྟར་སྣང་བ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པ་བཀོད་པ་ལ་ཡང་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་དེ་ལ་རིགས་སྒོའི་ཊཱིཀ་བྱེད་པས་ལན་ཏེ། སུན་འབྱིན་གྱི་ཚིག་གིས་མ་ངེས་ཞེས་པ་དང་། དེ་ལ་གཞན་གྱི་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ལྟར་སྣང་དང་བཅས་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཡོད་ཅེས་དང་། དེའི་ལན་དུ་སུན་འབྱིན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ལྟར་སྣང་དང་བཅས་པ་བཤད་པ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ངེས་ཞེས་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲེལ་མེད་བཞད་གད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་པའི་སུན་འབྱིན་བརྗོད་དགོས་ན་མཐར་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་པ་ན་རེ། འདོན་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འདོན་པ་པོ་གཞན་སྔོན་དུ་སོང་བས་ཁྱབ་ཟེར་བ་ལ། དྲང་སྲོང་རྒྱས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རིག་བྱེད་ཙམ་ནི་འདོན་པས་མ་ངེས་ཞེས་སུན་ཕྱུང་བ་ན། རིག་བྱེད་ཁྱད་པར་ཅན་འདོན་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་སྨྲ་ཞིང་། ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དྲིས་པས། གཞན་དུ་འདོན་མི་ནུས་པ་ཞེས་སོགས་སྨྲ་བའི་སྐབས་སུ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་རྨོངས་པ་སེལ་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་ལུགས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །གཞན་ལུགས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དགག །ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བའི་དཔེ་ཡང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་བཤད། །དགོས་པ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པའི་ངག་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། བསྟན་བཅོས་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་བྱེད་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཡང་། བསྟན་བཅོས་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་པ་དང་། ལུང་དོན་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་རྨོངས་པ་མཐོང་བས་དེ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱར་འཇོ
Chinese
如自性显现等立为能立时所说之故等，是为法。辩论是因不相关联而成为笑话之处，因于不能救治前立宗而说能救治之故，于言词之自性显现等所说之安立上，也有周遍不决定的过失之故。对方以作理门释而答复，以破斥之词不决定等说，于此，有说他之言词自性显现等之差别，以此之答复，破斥之词也是说言词之自性显现等，故能立不决定之破斥也是法。是不相关联之笑话，若需说如是差别相续之破斥，则最终会变成无说破斥之能力。那么如何呢？如此这般，如是之前立宗并非是理路，已如是宣说。如何呢？吠陀论者说，因是念诵者之故，念诵者他者先于此而周遍云云，正直仙人广增自己仅以吠陀念诵不决定而破斥时，说吠陀是特殊念诵，有差别，询问有何差别时，已于不能于他处念诵等说之时遮止了。第二，为遣除愚昧而说所应成，有三，即自宗所应成之体性之说，他宗所应成之体性之遮破，似是能立之比喻也遮破。第一有二，即宣说显示体性之必要，显示具有必要之体性。第一是，若从宣说三相之语而能了知所应成，则论典中显示所应成之体性将变成无有必要耶？虽说能立宣说三相是了知所应成之义，然论典中显示所应成之体性，是法。有必要，因于作为意欲之境等是所应成而非所应成，以及经义等所应成非所应成而愚昧，见此为作遣除之故。第二有二，即安立为所应
English
Such as, "because of speaking at the time of establishing what appears as self-nature," etc., is the subject. The debate is a laughing matter because it is irrelevant, because it is said to be able to cure what cannot be cured in the initial proposition, and because there is also the fault of uncertain pervasiveness in the establishment of what is said to be the appearance of the nature of words. The other party replies by making a commentary on the gate of reasoning, saying that the words of refutation are uncertain, etc., and that there is a distinction in saying that the words of others appear as self-nature, etc. In response to this, the words of refutation also speak of the appearance of the nature of words, etc., so the refutation of uncertain proof is also the subject. It is an irrelevant laughing matter, because if it is necessary to speak of a refutation that continues with such distinctions, it will eventually become impossible to speak of a refutation. So how is it? In this way, such a previous proposition is not a reason, as has already been said. How is it? The Vedic scholar says, "Because it is a reciter, it is pervaded by another reciter preceding it," etc. When the righteous sage Guangzeng himself refuted that the Veda alone is uncertain by recitation, he said that the Veda is a special recitation, there is a difference, and when asked what the difference is, he has already stopped at the time of saying that it cannot be recited elsewhere, etc. Second, in order to dispel ignorance, there are three things to say about what should be accomplished: the explanation of the nature of what should be accomplished in one's own school, the refutation of the nature of what should be accomplished in other schools, and the refutation of the example of what appears to be proof. The first has two parts: explaining the necessity of showing the nature, and showing the nature of what is necessary. The first is: if what should be accomplished can be understood from the words of the three aspects, then will it become unnecessary to show the nature of what should be accomplished in the scriptures? Although it is said that the three aspects of proof are the meaning of understanding what should be accomplished, the nature of what should be accomplished is shown in the scriptures, which is the subject. It is necessary, because it is ignorant of what should be accomplished, such as the object of desire, etc., and what should not be accomplished, and what should be accomplished, such as the meaning of the scriptures, etc., and what should not be accomplished. The second has two parts: establishing what should be