Tibetan
་ཐ་དད་མེད། །ཅེས་པའི་དངོས་བསྟན་ཤུགས་བསྟན་གཉིས་ཀ་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། འོ་ན་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྣམ་གཉིས་སུ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་དཔེ་བརྗོད་ལོགས་སུ་སྨོས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་རབ་དབྱེ་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྣམ་གཉིས་སུ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་རྩོལ་བྱུང་ལས་ལོགས་སུ་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ། རྩོལ་བྱུང་དེས་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་བསྟན་པ་ཡིས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་དཔེའང་བཤད་པས་སོ། །དེས་ན་རྩོལ་བྱུང་ཆོས་ཅན། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྣམ་གཉིས་སུ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་ཀ་མཚོན་ནུས་ཏེ། རྩོལ་བ་ལས་ཉན་ཤེས་ལ་གསལ་བ་འབྲས་བུའི་རྟགས་དང་། རྩོལ་བ་ལས་སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱོད་དུ་འདྲ་བར་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐབས་འདིར་འབྲས་རང་གི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྐབས་འདིར་འབྲས་རང་གི་གཏན་ཚིགས་འདི་གཉིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། འབྲས་བུར་ཡོད་པ་གང་རང་གི་རྒྱུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་སྟེ། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་དེ་བྱུང་དུ་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པའམ་རྟགས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལས་རྣམ་དབྱེར་མེད་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དང་བདག་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་དང་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གཉིས་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་ཅན་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་བསྟན་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ལྡན་པ་དང་འདུ་བ་ཅན་སོགས་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་གང་དག་ལ་བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་དེ་འདྲའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མིན་ལ། དེ་དག་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ན་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་ཞེས་དོན་གྱིས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ལ་བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ལྡན་པ་ཅན་སོགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་གཞན་ཁས་བླངས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཁྱོད་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟགས་ཆོས་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མེད་ན་རྟགས་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་འབྲེལ་པ་ཚད་མས་ངེས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
没有差别。这是没有领悟字面意义和引申意义两种含义的过失。第五，如果有人问：那么，对于同品中包含两种情况的自性因的例子，是否需要单独说明呢？答：在讲解法和有法差别的时候，对于有法，不需要单独说明同品中包含两种情况的自性因的例子，因为通过努力产生的例子已经说明了果因的例子，同时也说明了自性因依赖于同品的一个方面的例子。因此，通过努力产生的事物，既能代表同品中包含两种情况的能立因，也能代表果因，因为努力而产生的听觉清晰是果因，从努力而产生是自性因，为了说明你们在两个方面是相似的例子。第二，有人问：在这种情况下，将果和自性分为两种理由有什么必要呢？答：在这种情况下，将果和自性的理由分开说明是有必要的，因为存在于果中，如果没有自己的因就不会产生，也就是说，与自己所要证明的法和由此产生的联系已经成立，或者与作为因本身的有法没有区别的事物，与它和本体相同联系的那个，是为了知道它不会与自己所要证明的法相混淆。为了不混淆因和自性两者与具有因和自性者，说明是有必要的，因为对于具有和集合等等作为因的那些，并不存在本体相同由此产生的关系，而且那些可能会混淆，所以从意义上说不是正确的理由。如果对于那些存在本体相同由此产生的关系，那么具有者等等的理由，从你那里认知自己所要证明的事物而承认其他的关系是没有意义的，因为本体相同由此产生的关系两者本身就是从你那里认知所要证明的事物的能立，因为因法关系确定，如果没有所要证明的法，因就不会产生，而且像这样的关系如果没有通过量确定，就不是能立。
English
There is no difference. This is the fault of not understanding both the literal and implied meanings. Fifth, if someone asks: Then, for the example of the nature sign that includes two situations in the similar class, is it necessary to explain it separately? Answer: When explaining the difference between the subject and the property, for the property, it is not necessary to separately explain the example of the nature sign that includes two situations in the similar class, because the example produced through effort has already explained the example of the effect sign, and it has also explained the example of the nature sign relying on one aspect of the similar class. Therefore, the thing produced through effort can represent both the proof sign that includes two situations in the similar class and the effect sign, because the clear hearing produced through effort is the effect sign, and being produced from effort is the nature sign, in order to explain that you are similar examples in both aspects. Second, someone asks: In this case, what is the necessity of dividing the effect and nature into two reasons? Answer: In this case, it is necessary to explain the reasons for the effect and nature separately, because it exists in the effect, and it will not arise without its own cause, that is, the connection with the dharma to be proven and what arises from it has been established, or the thing that is not different from the dharma to be proven that has become the nature of the sign itself, that is, the connection with it and the same entity is for the purpose of knowing that it will not be confused with the dharma to be proven. It is necessary to explain that the two, effect and nature, are not confused with those who have cause and nature, because for those who have and gather, etc., as signs, there is no such relationship of the same entity arising from it, and those may be confused, so in meaning it is not a correct reason. If there is a relationship of the same entity arising from those, then the reason for those who have, etc., it is meaningless to admit other relationships from you to recognize what you want to prove, because the relationship of the same entity arising from it is itself the proof from you to recognize what you want to prove, because the sign-dharma relationship is certain, and if there is no dharma to be proven, the sign will not arise, and such a relationship is not a proof if it is not determined by valid cognition.
Tibetan
་རོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་མཉན་བྱ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྲོག་ལ་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་དགག །དེས་ན་མཉན་སྲོག་མཚུངས་པར་བསྟན། །ཚུལ་དེ་རིགས་ཅན་གཞན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འབྲེལ་པ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ཏེ་དགག །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བརྟགས་ཏེ་དགག །ཐལ་བའི་དོན་ལ་བརྟགས་ཏེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འབྲེལ་པ་མེད་པས་ལྡོག་པ་མེད། །དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤོང་། །ལྡོག་པ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པ་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། གསོན་ལུས་ཆོས་ཅན། བདག་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་སོགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་རྐྱང་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་ཡོད་པས་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་འགོག་པའི་ཆེད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྐབས་འདིར་མཉན་བྱ་སྨོས་པ་ཡིན་པས་ན། ཐོག་མར་སྲོག་སོགས་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་འགོག་པ་ནི། སྲོག་སོགས་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་བདག་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་རིགས་པར་ཐལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་བདག་མེད་ཁོ་ན་ལས་ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་མེད་ལས་ལྡོག་པའི་མི་འཁྲུལ་བའི་ལྡོག་པ་དེ་ཡང་བདག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སྲོག་སོགས་ཆོས་ཅན། གསོན་ལུས་བདག་བཅས་སུ་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་འགྲོ་གནས་པར་ཐལ། བདག་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱད་པར་གསོན་ལུས་བདག་བཅས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་སྲོག་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། ལྡོག་ཁྱབ་མེད་ཅིང་རྗེས་འགྲོའི་ཁྱབ་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟགས་ཆོས་ལ་འབྲེལ་པ་གཉིས་པོ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་རྟགས་རང་གི་བདག་གམ་ཏེ་རྟགས་ཆོས་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པའམ་རྟགས་ཀྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་ན་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་མིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལས་ལྡོག་པར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། ལྡོག་ཁྱབ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལས་ལྡོག་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་མཉན་བྱ་སོགས་ཀྱང་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་མ་མཐོང་བས་ལྡོ
Chinese
若。第二，详细解释可闻法的差别，有三：破除生命有反体的成立；因此显示可闻与生命相同；将此理则应用于其他同类事物。第一部分有三：通过考察有无联系来破除；通过考察相异方面来破除；通过考察反驳的意义来破除。第一部分有三：因为没有联系所以没有反体；遣除与经文相违背之处；破除成立反体的论证。第一是：顺世外道和胜论派说，有生命之身，是具有自我的，因为具有生命等，对于这个论点，即使没有后随，但仅仅从相异方面反体的单一体周遍和具有法性的缘故，是正确的标志，为了遮止这种观点，导师在具有法性的情况下宣说了可闻法，因此，首先破除生命等是理由：生命等，作为有法，应该说与所证之法自我没有则不生的联系成立。仅仅从相异方面无我反体本身就是必然的标志的缘故。周遍：因为从无我反体的无谬误的反体，对于与自我没有联系的也不存在。如果承认，那么生命等，作为有法，在成立有生命之身具有自我的顺同方面，应该存在后随。因为成立了与自我的联系的缘故。特别是，在成立有生命之身具有自我的情况下，生命等，作为有法，不应存在反体周遍，也不应存在后随的周遍。因为在标志法上没有任何联系的缘故。周遍：如果通过量成立了所证之法是标志自己的自体，或者标志法自体联系，或者标志的因的实物，那么反体才能成立。因为不是其他情况的缘故。第二是：那么导师如何解释特殊的标志从顺同方面和相异方面两者都反体呢？法称，是考虑到反体周遍成立，而不是说不共的标志从两个方面都反体。仅仅因为在两个方面都没有见到就认为反体成立的宗派的基础上，可闻等也因为两个方面都没有见到而
English
Ro. Secondly, there are three parts to explaining the distinctions of audible phenomena in detail: refuting the establishment of the opposite of life; therefore, showing that audible phenomena are the same as life; and applying this principle to other similar things. The first part has three: refuting by examining whether there is a connection or not; refuting by examining the dissimilar aspects; and refuting by examining the meaning of the refutation. The first part has three: because there is no connection, there is no opposite; eliminating contradictions with the scriptures; and refuting the proof of the establishment of the opposite. The first is: the Lokayata and Vaisheshika schools say, "A living body is possessed of a self, because it possesses life, etc." For this argument, even if there is no concomitance, it is a valid sign because it is a single pervasive opposite that only turns away from the dissimilar side and has the property of the subject. In order to prevent this view, the teacher mentioned audible phenomena in the case of the subject. Therefore, the first refutation is that life, etc., as the subject, should be said to have an established connection with the probandum, the self, without which it does not arise. The opposite of non-self only from the dissimilar side is necessarily the sign of certainty. Pervasive: because the infallible opposite of the non-self opposite does not exist for those who have no connection with the self. If it is admitted, then life, etc., as the subject, should have a subsequent existence in the similar aspect of establishing the living body as having a self. Because the connection with the self is established. In particular, in the case of establishing the living body as having a self, life, etc., as the subject, should not have the pervasive opposite, nor should there be the pervasiveness of the subsequent existence. Because there is no connection between the sign and the subject. Pervasive: if the probandum is established by valid cognition as the self of the sign itself, or the connection of the self of the sign-subject, or the object of the cause of the sign, then the opposite can be established. Because it is not otherwise. The second is: then how does the teacher explain that the special sign turns away from both the similar and dissimilar aspects? Dharmakirti, considering the establishment of the pervasive opposite, did not say that the uncommon sign turns away from both aspects. Based on the tenet that the opposite is established simply because it is not seen in both aspects, audible phenomena, etc., are also because they are not seen in both aspects.