Tibetan
་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་རྟགས་དེས་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་རྟག་པ་བཀག་ན་རང་བཞིན་ཅན་བདེ་སོགས་ཀྱང་བཀག་པར་འགྱུར་བས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་ཡང་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་རང་འབྲས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བར་ངེས་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་བཀག་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བར་ངེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་མི་རྟག་པའི་བདེ་སོགས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་མ་ངེས་ཏེ། མི་རྟག་པའི་བདེ་སོགས་འགོག་པ་ལ་རང་འབྲས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། ལྷག་ལྡན་ཏེ་མ་ངེས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་དེ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་དེ་སྐོར་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ནའོ། །དེའང་ཅི་སྟེ་ན། རྟགས་རིམ་བཞིན་དོན་བྱེད་པ་དང་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཉིས་པོ་འདི་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་སོགས་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེའི་རྟེན་ཏེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཞིང་། སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དམ་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་འདོད་པའི་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡིས་རྒོལ་བས་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་ལུང་དོན་སོགས་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་རྟེན་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་པ་ནི། རང་རྟེན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་། གཉིས་ཀ་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་ཁས་བླངས་ན། སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སྒྲ་འཇིག་པའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་། བདག་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ
Chinese
快乐等无常是针对特定情况下的有法而言的。那时，如果这个理由否定了主要自性常，那么自性所依的快乐等也会被否定，因此，特定情况下的有法，快乐等无常也会被否定，从而证明了特定情况下的所立宗受到了损害。如果这样说，那么，如果这个论式中，“因为因能依次产生自己的果”是有法，如果你们确定快乐等与无常相违，那么就必然会变成否定特定情况下的有法的相违，因为如果你们确定快乐等与无常相违，那么就会证明作为自己有法的无常的快乐等不存在。因此，即使这样，也不一定。为了遮止无常的快乐等，将“因能依次产生自己的果”作为理由，这是有法，是剩余的，被认为是未确定的特点，因为支分法已经成立，并且对从与此相关的相违品中返回犹豫不决。那又为什么呢？因为理由依次起作用和快乐等无常这两者之间没有矛盾，因为快乐等就是这两者。第三，说“自己的有法”是有法，对立者自己所希望的所立宗的法的所依，也就是想了解的有法造成损害，就是对特定情况下的所立宗造成损害。仅仅对不合时宜的有法，或者对不希望的其他法的所依，也就是有法造成损害，也不会对特定情况下的所立宗造成损害，这是因为已经表明对立者自己所希望的法是该有法的所立宗。例如，在解释宗的相时，用“自己”这个词对立者不希望的其他法，如圣教的意义等造成损害，也不会对特定情况下的所立宗造成损害，正如已经表明的那样，用“自己的有法”这个词，即使对不合时宜的其他有法造成损害，也不会对特定情况下的所立宗造成损害，就像说的那样。第四，所依等未成立不是宗的过失：在解释自所依时，如果承认对有法、法和两者都造成损害，就会对特定情况下的所立宗造成损害。例如，佛教徒对数论派说“声音是坏灭的”之类，就是特点未成立，以及“我遍布一切”之类。
English
Happiness, etc., being impermanent, is taken as the subject of a specific situation. At that time, if this reason negates the main nature of permanence, then the happiness, etc., which are dependent on that nature, will also be negated. Therefore, the subject of the specific situation, happiness, etc., being impermanent, will also be negated, thus proving that the proposition in the specific situation is harmed. If it is said that, in this syllogism, "because the cause sequentially produces its own effect" is the subject, if you are certain that happiness, etc., are contrary to impermanence, then it will inevitably become a contradiction that negates the subject of the specific situation, because if you are certain that happiness, etc., are contrary to impermanence, then it will prove that the impermanent happiness, etc., which are taken as your own subject, do not exist. Therefore, even if this is the case, it is not necessarily so. To prevent impermanent happiness, etc., taking "the cause sequentially produces its own effect" as the reason, this is the subject, which is excessive and considered an uncertain characteristic, because the property of the subject has been established, and there is doubt about returning from the dissimilar class related to it. Why is that? Because there is no contradiction between the reason acting sequentially and happiness, etc., being impermanent, because happiness, etc., are both of these. Third, saying "one's own subject" is the subject, harming the basis of the dharma that the opponent himself desires to establish, that is, the subject that one wants to understand, is harming the proposition in the specific situation. Merely harming the subject that is inappropriate for the occasion, or the basis of other dharmas that are not desired, that is, the subject, does not harm the proposition in the specific situation, because it has been shown that the dharma that the opponent himself desires is the proposition of that subject. For example, when explaining the characteristics of the subject, using the word "self" to harm other dharmas that the opponent does not desire, such as the meaning of the scriptures, etc., does not harm the proposition in the specific situation, just as it has been shown that using the words "one's own subject," even if it harms other subjects that are inappropriate for the occasion, it does not harm the proposition in the specific situation, just as it is said. Fourth, the non-establishment of the basis, etc., is not a fault of the subject: When explaining the self-basis, if it is admitted that harming the subject, the dharma, and both, will harm the proposition in the specific situation. For example, when Buddhists say to Samkhyas, "sound is destructible," etc., it is a non-establishment of characteristics, and "I am all-pervasive," etc.
Tibetan
་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པ་དང་། བདག་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དག་ཀྱང་མདོ་མཛད་པས་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་མི་འཆད་དེ་འཆད་རིགས་པར་ཐལ། ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཚད་མས་འགྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་ཏེ། དམ་བཅའ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་ཉིད་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟེན་ཆོས་ཅན་དང་། སོགས་པ་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྦྱོར་བ་དེའི་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྦྱོར་བ་དེའི་གཏན་ཚིགས་དང་། དཔེ་དང་། གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་རྟགས་དང་དཔེ་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་དཔེ་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་དེས་ཁྱད་པར་འགོག་སོགས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། །ཕྱི་མ་མཚོན་བྱེད་དཔེར་བརྗོད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་མཉན་བྱ་མིན་ནོ་ཞེས་སོགས་དཔེར་བརྗོད་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་བསལ་བ་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པ་འདིས་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པ་ཡི་བསལ་བ་དག་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་ཚད་མས་བསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདིར་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་ངོར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོག་མར་སྨོས་ཤིང་རྒྱན་མཛད་པས་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་བཞེད་ཀྱང་། མདོའི་རང་འགྲེལ་དང་། ལྷའི་འགྲེལ་པར་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པ་དང་པོར་སྨོས་པའི་དཔེར་བརྗོད་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་གཞན་ཡིན་ཞེས་དང་། ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་ཡིན་ཞེས་དང་། རྫས་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ནུས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སེལ་བྱེད་ཀྱང་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད
Chinese
未成立的特殊情况，以及“我乃是适宜聚合之因”等，像这样两种情况都不成立，经作者为何不将它们作为宗过失来阐述呢？应该阐述才对，因为它们有损于宗的成立。如果说因为它们有损于能立，那么，能立的过失会损害以量成立的宗，即使如此，这些有法，不是宗过失，因为它们不是仅仅与立宗相关的过失。周遍成立，因为仅仅与立宗相关的过失才是宗过失。因此，所依有法，以及其他法不成和二者都不成立等，这些有法，不是该论式的宗过失，因为它们依次是该论式的理由、喻体和二者的过失。周遍成立，因为后一个支分依赖于因和喻，凡是过失就是与因喻本身相关的过失，这是因为前面已经说过的缘故。第二，以该方式成立的遮除差别等宗的过失有两种：前者归纳性地展示了成立的方式，后者阐述了表诠的例证。第一种是：论师以“声音不是所闻”等四个例证的方式，展示了遮除法的自性是宗过失，这说明，成为所立支分的法的差别、有法的差别以及有法自身的自性受到损害的遮除，都是宗过失，因为以量遮除有法的一切都是宗过失。在此，从句法结构的角度来看，首先提到有法的差别，并且作者进行了修饰，所以按照这个顺序来理解，但是，在经的自释和天神的注释中，首先提到损害法的差别的三个例证，依次是“有支者异于诸支”等，以及“诸支异于有支”等，以及“实有存在”等立宗能够成立。这些的破除方式也在经的自释中提到：“有支者不异于诸支，因为不执持低秤的差别。”“诸支不异于有支，因为会变成非显现。”“实有存在
English
The unestablished special case, and "I am the cause of suitable aggregation," etc., like this, both cases are not established. Why doesn't the author of the scripture explain them as thesis faults? It should be explained, because they harm the establishment of the thesis. If it is said that because they harm the proof, then the faults of the proof will harm the establishment of the thesis by means of valid cognition. Even so, these subjects are not thesis faults, because they are not faults related only to the assertion. The pervasion is established, because only the faults related to the assertion are thesis faults. Therefore, the subject of the basis, and other unestablished dharmas, and both unestablished, etc., these subjects are not thesis faults of that argument, because they are successively the faults of the reason, example, and both of that argument. The pervasion is established, because whatever fault the latter member relies on the sign and example is a fault related to the sign and example themselves, because of what was said above. Second, there are two types of thesis faults that are established by that method, such as preventing distinctions: the former summarizes and shows the way of establishment, and the latter explains the illustrative examples. The first is: The teacher, by means of four examples such as "sound is not audible," shows that the negation of the nature of the dharma is a thesis fault. This shows that the negation that harms the difference of the dharma that has become a part of what is to be established, the difference of the subject, and the nature of the subject itself are all thesis faults, because everything that negates the subject by means of valid cognition is shown to be a thesis fault. Here, from the perspective of the syntactic structure, the difference of the subject is mentioned first, and the author has embellished it, so understand it in that order. However, in the scripture's own commentary and the deity's commentary, the three examples that first mention harming the difference of the dharma are successively "the whole is other than the parts," etc., and "the parts are other than the whole," etc., and "substance exists," etc., the thesis can be established. The ways to refute these are also mentioned in the scripture's own commentary: "The whole is not other than the parts, because it does not hold the difference of a low weight." "The parts are not other than the whole, because it would become non-manifest." "Substance exists