Tibetan
་ཏེ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ། རང་ཉིད་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་ཀྱང་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཆོས་ལ་གནོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་མ་ཟད་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཞེས་ནི་གྲུབ་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཚད་མས་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཚད་མས་གནོད་དེ། ཁྱོད་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་སྟེ་བཀག་པར་གྱུར་པ་ཡིས་དེ་བརྟེན་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ནི་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་སྟེ་བཀག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་སྨོས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་སྒོ་ནས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་པ་འབྱུང་གི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོག་པར་དེས་ན་དེ་སེལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་ཡོད་པར་བསྟན། །ལོག་རྟོག་དེ་ཡི་དཔེར་བརྗོད་བཤད། །དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སེལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་འདི་ཡང་ཆོས་ལ་གནོད་ན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་བསྟན་པས་དོན་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་མི་དགོས་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་གནོད་ཀྱང་སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་ནི་འབའ་ཞིག་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི་རང་གི་ཆོས་ཅན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པས་དེ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཁྱོད་སྨོས་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ལོག་རྟོག་ཀྱང་དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་ནམ་མཁའ་དང་། ཕྱོགས་དང་།
Chinese
如果对所讨论的法（ཆོས་ཅན།）造成损害，就会意识到对所讨论的立宗造成损害，因此不需要说“自己的法（ཆོས་ཅན།）”。如果有人问，因为已经将自己想要的主张显示为立宗的特征，所以会这样理解，那么，即使像这样的意义是立宗特征的理解，但说了“自己的法（ཆོས་ཅན།）”之后，法（ཆོས་ཅན།）还有其他的必要性。因为不仅对法造成损害会对立宗造成损害，而且对所讨论的法（ཆོས་ཅན།）造成损害也会对立宗造成损害，这是具有已成立意义的缘故。其理由是，所讨论的所依之法（ཆོས་ཅན།）是法（ཆོས་ཅན།）。如果量对你造成损害，量就会对所讨论的立宗造成损害。因为你与量相违，也就是被遮止，因此依靠它的立宗之法就与量相违，也就是被遮止的缘故。因此，如果对所讨论的法（ཆོས་ཅན།）造成损害，就会对所讨论的立宗造成损害，法（ཆོས་ཅན།）。为了让你理解，需要说“自己的法（ཆོས་ཅན།）”。因为为了让你理解，说了自己的法（ཆོས་ཅན།）之外没有说其他，就会说具有这种样子的法是立宗，因为通过损害立宗之法本身，就会产生对所讨论的立宗造成损害的想法，而不是因为对法（ཆོས་ཅན།）造成损害，因此需要消除它。第三部分有三点：显示存在需要消除的邪分别念，说明那个邪分别念的例子，以及如何消除它的方式。第一点是：如果对所讨论的法（ཆོས་ཅན།）造成损害，那么对宗法造成损害，这不也是通过显示对法造成损害，那么对宗法造成损害而间接成立的吗？确实是这样，因为即使对法（ཆོས་ཅན།）造成损害，也会对法造成损害。因此，如果有人问不需要说“自己的法（ཆོས་ཅན།）”，那么确实是这样。说了“自己的法（ཆོས་ཅན།）”，法（ཆོས་ཅན།）。你还有其他需要消除的邪分别念，因为有些论敌即使不对所讨论的法（ཆོས་ཅན།）造成损害，仅仅是否定了未讨论的法（ཆོས་ཅན།），也承认通过否定自己的法（ཆོས་ཅན།）而具有与立论相违的过失，因此为了消除它，你需要说。第二点是：像这样的邪分别念，例如胜论派的虚空和方位，
English
If harm is done to the dharma (chos can) in question, it will be realized that harm is done to the proposition in question, so there is no need to say "one's own dharma (chos can)." If someone asks, since one's own desired assertion has been shown to be the characteristic of the proposition, it will be understood in that way, then, even if such a meaning is the understanding of the characteristic of the proposition, by saying "one's own dharma (chos can)," there is another need for dharma (chos can). Because not only does harm to the dharma cause harm to the proposition, but harm to the dharma (chos can) in question also causes harm to the proposition, this is because it has an established meaning. The reason for this is that the dependent dharma (chos can) in question is dharma (chos can). If a valid cognition harms you, the valid cognition will harm the proposition in question. Because you are contrary to the valid cognition, that is, you are prevented, therefore the dharma of the proposition that relies on it is contrary to the valid cognition, that is, it will be prevented. Therefore, if harm is done to the dharma (chos can) in question, harm is done to the proposition in question, dharma (chos can). In order for you to understand, it is necessary to say "one's own dharma (chos can)." Because in order for you to understand, if nothing other than saying one's own dharma (chos can) is said, it will be said that the dharma with such a form is the proposition, because by harming the dharma of the proposition itself, the thought arises that harm is done to the proposition in question, and not because harm is done to the dharma (chos can), therefore it is necessary to eliminate it. The third part has three points: showing that there is a wrong conception to be eliminated, explaining the example of that wrong conception, and how to eliminate it. The first point is: if harm is done to the dharma (chos can) in question, then harm to the subject property, isn't this also indirectly established by showing that if harm is done to the dharma, then harm is done to the subject property? Indeed it is, because even if harm is done to the dharma (chos can), harm is done to the dharma. Therefore, if someone asks if there is no need to say "one's own dharma (chos can)," then indeed it is so. Having said "one's own dharma (chos can)," dharma (chos can). You also have other wrong conceptions to be eliminated, because some opponents, even if they do not harm the dharma (chos can) in question, but only deny the dharma (chos can) that is not under discussion, also admit that by denying their own dharma (chos can), they have the fault of contradicting the thesis, therefore in order to eliminate it, you need to say it. The second point is: such a wrong conception, for example, the Vaibhashikas' space and direction,
Tibetan
དུས་ལ་སོགས་ལ་རྟག་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ན། སངས་རྒྱས་པས་དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་དུ་མ་གཟུང་བར་སྤྱིར་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་རྟག་རྫས་མིན་ཏེ། ཞེས་ཆོས་རྣམ་བཅད་ཙམ་གྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཅིག་ཆར་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པ་སྟེ། ཅིག་ཆར་འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་ན་རེ། རྟགས་དེས་སྔར་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོའང་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། དེས་ན་ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་བཀག་པས་རྟགས་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་རྟགས་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་བསལ་ཡང་ཆོས་ཅན་མཁའ་སོགས་ཙམ་ལ་ཆོས་རྟག་རྫས་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་མཁའ་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་བསལ་ཡང་ཆོས་ཅན་མཁའ་སོགས་ཙམ་ལ་རྟག་རྫས་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་གཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་གནོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འགོག་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་གྱི། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་དེ་ལྟ་ན་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་བཀོད་པའི་སྦྱོར་བ་འདིར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་ལྟར་ན་གྲངས་ཅན་པས་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཙོ་བོ་རྟག་པར་འདོད་པ་ན། སངས་རྒྱས་པས་བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ནུས་མིན་པའི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཆར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་མིན་པ་སྟེ། རང་འབྲས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བཀོད་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་རེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདེ་སོགས་རྟག་པ་བཀག་ནས
Chinese
如果有人认为时间等是常住的实物，佛教徒不以实有的虚空等作为有法，而是以一般的虚空等作为有法，说：‘不是其他因缘所不能产生的常住物’，仅仅成立了法的简别，而作为理由的是‘不是同时产生声音等的因，因为不是同时产生果’。对此，反驳者说：‘这个理由如果能够成立之前的所立，那么同样也能成立虚空等有法的自性为非实有。’因此，遮止了有法虚空等是实有的，这与立宗相违。’就像这样说一样。第三，在这种情况下，这样的理由，即使有法，即有法虚空等是实有的被排除，但对于仅仅以有法虚空等，想要成立法是常住物的简别，没有任何损害。因为即使有法虚空等是实有的被排除，仍然是以有法虚空等，能够成立常住物简别的理由。因此，‘自己的有法’这个词的意思是，有法，如果将当时所说的法和有法二者集合起来作为所立，那么对当时的有法的任何损害，都会因为遮止当时的所立法而损害当时的所立。即使损害了无关的有法本身，也不会损害当时的所立。这实际上是表明，只有作为自己所立之法的差别的事物，才是自己的有法，而没有被法所区别的有法本身，不是所立。第二，如果损害有法就损害了当时的所立，那么对于数论派，佛教徒所作的论式也会损害所立。为什么呢？如果数论派认为具有安乐等自性的自性是常住的，佛教徒以安乐等作为有法，说：‘不是其他因缘所能产生的常住，因为不是同时产生声音等的因，因为是次第产生自己的果。’就像之前一样，反驳者说：‘你遮止了安乐等是常住的之后，’
English
If someone considers time and so on to be permanent entities, the Buddhist, instead of taking real space etc. as the subject, takes general space etc. as the subject, saying, 'It is not a permanent substance that cannot be produced by other conditions,' thus merely establishing the distinction of dharma. The reason is, 'It is not the cause of producing sounds etc. simultaneously, because it does not produce results simultaneously.' To this, the refuter says, 'If this reason can establish the previous thesis, then it can also establish the nature of the subject, space etc., as non-real.' Therefore, negating that the subject, space etc., is real contradicts the proposition.' It is like saying this. Third, in this case, such a reason, even if the subject, i.e., the subject space etc., being real is excluded, there is no harm to the thesis of wanting to establish the distinction of dharma as a permanent substance merely with the subject space etc. Because even if the subject space etc. being real is excluded, it is still a reason that can establish the distinction of a permanent substance merely with the subject space etc. Therefore, the meaning of 'one's own subject' is that, if the subject, the collection of both the dharma and the subject mentioned at the time, is taken as the thesis, then any harm to the subject at that time will harm the thesis at that time by negating the dharma to be established at that time. Even if it harms the unrelated subject itself, it does not harm the thesis at that time. This actually shows that only the thing that is distinguished as the dharma of one's own thesis is one's own subject, and the subject itself that is not distinguished by the dharma is not the thesis. Second, if harming the subject harms the thesis at that time, then for the Samkhya school, the formulation made by the Buddhist will also harm the thesis. Why? If the Samkhya school believes that the chief, which has the nature of happiness etc., is permanent, the Buddhist takes happiness etc. as the subject, saying, 'It is not permanent, unable to be produced by other conditions, because it is not the cause of producing sounds etc. simultaneously, because it produces its own results sequentially.' Just like before, the refuter says, 'After you have negated that happiness etc. is permanent,'