Tibetan
ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་འདོད་དོན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་ན་ཁྱོད་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ལུང་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་མིན་ན་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་ལུང་དོན་ལ་བརྟགས་པ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་ལུང་འདི་ལ་བརྟགས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ལུང་ཕལ་ཆེར་ནི་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆགས་སོགས་དུག་གསུམ་པོ་ནི་ཆོས་མིན་གྱི་རྩ་བ་དང་། ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་སྡིག་པ་དག་པར་འགྱུར་བར་སྟོན་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་ལུང་དོན་ལ་ནང་འགལ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། མཐོང་བ་མངོན་གྱུར་དང་། མ་མཐོང་བ་ལྐོག་གྱུར་དང་། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་དག་སྟོན་པ་ལ་མངོན་སུམ་དང་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་པ་དང་། ལུང་རང་གི་ཚིག་གིས་གནོད་པ་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གྲགས་པའི་བསལ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཤད་ཚུལ་དང་པོས་གནོད་བྱེད་འགྲན་ཟླ་མེད། །བཤད་ཚུལ་གཉིས་པས་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གནོད་བྱེད་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད། །འགྲན་ཟླ་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། བརྗོད་རུང་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་བསྟན། །དེ་ཉིད་གནོད་བྱེད་གྲགས་པར་བསྟན། །བརྗོད་རུང་འགོག་ན་དེ་ཡིས་གནོད། །གྲགས་ཟིན་མེད་ཀྱང་བརྗོད་རུང་གྲུབ། །དེས་ན་གནོད་བྱེད་མེད་པར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མེད་ལ། སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་ན་བསལ་བ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་འདིར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འགྲེལ་བ་ལ་ཐོག་མར་འདོད་རྒྱལ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བསྟན་པ་ལ། བརྗོད་རུང་དེ་གྲགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཡང་འདིར་དེ
Chinese
因为依靠量可以成就所欲之义。对于极隐蔽的事物，作为有法，你在进行分析时，必须承认圣言量为量，因为如果你在分析它时，不承认论典为量，那么你本身就无法成立，因此对你的分析根本无法进行。第三，如果对于现量境，圣言量不是量且没有损害，那么依靠事物力量进入的量就不需要对圣言之义进行考察了吗？并非如此，依靠事物力量进入的量对这个圣言进行考察，作为有法，是需要的，因为大多数圣言都是表达与承诺相违背的内容，例如，显示贪等三种毒是恶行的根本，沐浴可以净化恶行罪业，有些圣言与承诺不相违背，为了理解这些圣言的意义。那么，这样进行分析有什么必要呢？以事物力量的量来分析圣言之义是否存在内在矛盾，这是可以进行的，还有其他必要，对于所见之显现、未见之隐蔽和极隐蔽的事物进行阐述时，通过现量和事物力量的理证成立，并且没有任何圣言自身的语句损害的论典，这样的论典应该被视为衡量极隐蔽事物的依据。第二，解释破除名声，分为两部分：第一种解释方式是，没有损害，没有竞争对手。第二种解释方式是，成立境的区分。第一部分分为两部分：解释为没有损害的意义，解释为没有竞争对手的意义。第一部分分为五个方面：显示可说遍及一切，显示其本身损害名声，如果阻断可说，则会造成损害，即使没有名声，也可说成立，因此成立没有损害。第一，总而言之，对于没有共同之处的推论是不存在的，因为与从声音产生的名声相违背的意义，因此破除也不是宗，例如说，有兔子的不是月亮，因为是存在的。如是说，为了依次解释这个意义，首先以随意的声音显示可说遍及一切，虽然可说不是名声的自相，但在此
English
Because relying on valid cognition can accomplish the desired meaning. For extremely obscure things, as a subject of analysis, when you analyze it, you must acknowledge scriptural valid cognition as valid cognition, because if you do not acknowledge treatises as valid cognition when analyzing it, then you yourself cannot be established, therefore the analysis of you cannot be carried out at all. Third, if for the realm of direct perception, scriptural valid cognition is not valid cognition and there is no harm, then is it not necessary for the valid cognition that enters through the power of things to examine the meaning of the scriptures? It is not so, the valid cognition that enters through the power of things examines this scripture, as a subject of analysis, it is necessary, because most scriptures express content that contradicts commitments, for example, showing that the three poisons such as attachment are the root of misdeeds, and that bathing can purify the sins of misdeeds, and some scriptures do not contradict commitments, in order to understand the meaning of these scriptures. So, what is the necessity of analyzing in this way? It is possible to analyze whether there are internal contradictions in the meaning of the scriptures by the valid cognition of the power of things, and there are other necessities, when explaining the manifest that is seen, the obscure that is not seen, and the extremely obscure, it is established by the reasoning of direct perception and the power of things, and any treatise that is not harmed by the words of the scriptures themselves should be regarded as the basis for measuring extremely obscure things. Second, explaining the refutation of fame, divided into two parts: The first way of explaining is that there is no harm, no competitor. The second way of explaining is that the distinction of the object is established. The first part is divided into two parts: explaining the meaning of no harm, explaining the meaning of no competitor. The first part is divided into five aspects: showing that what can be said pervades everything, showing that it itself harms fame, if what can be said is blocked, it will cause harm, even if there is no fame, what can be said can be established, therefore it is established that there is no harm. First, in short, for inferences that have no commonality, they do not exist, because the meaning that contradicts the fame arising from sound, therefore refutation is also not a subject, for example, saying that the one with a rabbit is not the moon, because it exists. As it is said, in order to explain this meaning in sequence, first, with arbitrary sounds, it is shown that what can be said pervades everything, although what can be said is not the self-characteristic of fame, but here
Tibetan
ས་གནོད་པ་ལ་གྲགས་པས་གནོད་པར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། དེ་ལ་གྲགས་པའི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། བརྗོད་རུང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པས་བརྗོད་མི་རུང་ལ་གནོད་པ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་མི་རུང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པས་བརྗོད་རུང་ལ་མི་གནོད་ཅེས་པ་རྣམས་གནོད་བྱེད་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་ཁ་ཅིག གཞན་དུ་འདིར་ནི་གནོད་པ་ཡི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་མདོ་ཚིག་དྲངས་པས་དེ་མན་ཆད་ཀྱིས་འཆད་པར་འདོད་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། འདིའི་སྔ་འགྲེལ་དུ་གྲགས་པ་ཡང་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་དང་། དེ་ལ་དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་མཇུག་ཏུ་སྔ་མའི་གྲུབ་དོན་བསྡུས་ནས། གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་མདོ་ཚིག་དྲངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞུང་གི་དོན་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་འདོད་རྒྱལ་བ་ཟླ་བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་གང་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ངག་ཏུ་ཐ་སྙད་མཐུན་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདོད་ཅིང་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དེའི་བརྗོད་བྱར་རུང་བ་ཉིད་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲགས་པ་ལ་བརྗོད་རུང་གི་གྲགས་པ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་གྲགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་བརྗོད་རུང་གི་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན། གྲགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཡང་སྐབས་འདིར་གྲགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བཏགས་ནས་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་ཞེས་མདོ་ལས་བརྗོད་དེ། ཟླ་བ་ཞེས་སོགས་གྲགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཐ་སྙད་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་སྟེ་དེ་ལ་ལྟོས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་གྲགས་པར་བཏགས་ནས་དེས་གནོད་པ་ལ་གྲགས་པས་གནོད་པར་གཞག་པར་མ་ཟད་མངོན་སུམ་དང་། ལ་སོགས་པ་རྗེས་དཔག་དང་། ལུང་རྣམས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ཡང་ཆོས་ཅན། འཇལ་བྱེད་མངོན་སུམ་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད་དེ། མངོན་སུམ་སོགས་མ་ཡིན་ཡང་དེས་གནོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དག་བརྗོད་རུང་དེ་བརྗོད་མི་རུང་གི་དམ་བཅའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཡིན་པས་བརྗོད་མི་རུང་གི་དམ་བཅའ་སེལ་བ་རིགས་ཀྱང་། མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་ལུང་རྣམས་ནི་དམ་བཅའི་དོན་གྱི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི། ལྡོག་ཕྱོགས་ཉིད་མིན་པས་ཇི་ལྟར་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་ཅེ་ན། བདེན་ཏེ། ཞེས་པའི་འཕྲོས་བྱེད་པ་དང་། ཕྱི་མ་དག་སྔ་མའི་དཔེར་བརྗོད་དུ་འཆད་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཡང་སྒྲའི་ནུས་པ་མ་ཐོན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ
Chinese
因为这是安立以名声损害损害的场合。对于此，以名声之名命名的理由，以及能说有成立之故，能说损害不能说，不能说没有成立之故，不能损害能说，这些都是说成没有损害之义。前面有些，在别处这里是损害的。在说的时候引用了经文，因此想要从那以下进行解释。在《释量论》中说：在此的旧疏中，名声也是以相违之义损害立宗，以及，对于此，那是成立的结尾，总结了前面的成立之义。对于何者非共同的等等，与所引用的经文相违。论的意义是，与士夫的意愿相关联的随欲月亮等等的声音法，你们对于任何意义的运用都没有损害的语言中，名称一致的人们应当信奉和相信，因为你们是能够成为那的所说义，对于一切意义都没有遮止的缘故。第二是，名声有能说的名声和名称的名声两种。第一，能说的法，是法。虽然名声不是自相，但在此处以名声之声命名，在经中说是从声音产生的名声。月亮等等是名声自相，是从名称产生的，因为是依赖于此而显现的缘故。将名声的果安立为名声，不仅由此安立以名声损害损害，而且现量和，以及等等的比量和，圣教的所量也是法。安立衡量者现量等等的声音，虽然不是现量等等，但因为由此安立以现量等等损害损害的缘故。前面的那些能说是不能说的立宗的相违品，因此遣除不能说的立宗是合理的，但是，现量比量圣教等是立宗之义的相违品的对境，但不是相违品本身，怎么损害立宗呢？确实是，在做这样的补充，以及后面的那些作为前面例子的解释，两者都没有发挥也字的效用。第三是，世间人
English
Since this is the occasion for establishing harm by fame as harm. For this, the reason for naming it with the name of fame, and since what can be said has proof, what can be said harms what cannot be said, and since what cannot be said has no proof, it does not harm what can be said, all these are said to mean without harm. Some of the former, elsewhere here is harm. When saying this, a sutra was quoted, so it is intended to explain from that point onwards. In the Pramāṇaviniścaya, it says: In the old commentary here, fame also harms the proposition with the meaning of contradiction, and, for this, that is the end of the establishment, summarizing the meaning of the previous establishment. To what is not common, etc., contradicts the quoted sutra. The meaning of the treatise is that the sound phenomena of arbitrary moon, etc., which are related to the wishes of individuals, you should believe and trust in the language where there is no harm in applying to any meaning, because you are able to become the meaning of what is said, because there is no prohibition for all meanings. The second is that fame has two types: fame that can be said and fame of name. First, the dharma that can be said is the dharma. Although fame is not a characteristic, here it is named with the sound of fame, and in the sutra it is said to be the fame produced from sound. Moon, etc., are the characteristics of fame, and are produced from name, because they appear in dependence on it. Establishing the fruit of fame as fame, not only does this establish harm by fame as harm, but also what is measured by direct perception, and inference, etc., and scripture are also dharmas. Establishing the sound of measurer direct perception, etc., although it is not direct perception, etc., it is because it establishes harm by direct perception, etc. The former ones that can be said are the opposite of the proposition that cannot be said, so it is reasonable to eliminate the proposition that cannot be said, but direct perception, inference, and scripture are the objects of the opposite of the meaning of the proposition, but they are not the opposite themselves, so how can they harm the proposition? Indeed, in making such a supplement, and the latter ones as explanations of the previous examples, neither of them has exerted the effect of the word "also." The third is, worldly people