Tibetan
་གསུམ་སྟེ། ལུང་ཚིག་ལོགས་སུ་གསུངས་པའི་དགོས་པ་བཤད། །རང་ཚིག་ལོགས་སུ་གསུངས་པའི་དགོས་པ་བཤད། །དགོས་པ་དང་པོའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་རྟེན་ལ་ལུང་ཉིད་གནོད་བྱེད་མིན། །ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་རྟེན་ལ་ལུང་ཉིད་གནོད་བྱེད་ཡིན། །དེས་ན་ཡིད་ཆེས་ལོགས་སུ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ལུང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྟེ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་བས་སྒྲ་རྟག་པར་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་འགལ་བ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་བརྗོད་ཅིང་དམ་བཅའ་བཅས་ན་ཡང་ལུང་དེས་ཁྱོད་མི་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་། ཁྱོད་མི་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་གཉིས་པོ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཁོ་བོའི་མ་མོ་གཤམ་ཡིན་ཞེས་པའི་རང་གི་ཚིག་སྔ་ཕྱི་གེགས་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །སྔར་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་རང་གི་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་རང་གིས་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ལོག་ཕྱོགས་སྨྲས་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བཅས་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གཉིས་ཀ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་ན་གེགས་བྱེད་ཡིན་གྱི། ཚིག་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་ནང་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གཞན་སྒྲ་རྟག་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་གཞི་གཅིག་ལ་ཆོས་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་གང་ཞིག ཁྱོད་གང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་དང་བྲལ་བའི་ཚིག་འགལ་བ་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་དེ་ལྟ་མིན་པར་ལུང་ཁོ་ནས་གནོད་ན། སྒྲ་རྟག་པར་སྟོན་པ་ལྟ་བུ་ལུང་གི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། རང་དང་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུའི་དམ་བཅའ་དང་། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒྱབ་
Chinese
共有三种。解释单独宣说圣教之词的必要。解释单独宣说自词的必要。第一个必要是为了遣除争论。第一个必要有三种：对于以现量成立的所依，圣教本身不是损害者。对于以圣教成立的所依，圣教本身是损害者。因此，成立了单独宣说信解的必要。第一种情况是：不是依赖于作为成立依据的圣教，而是以现量成立的事物，比如声音，作为有法。你用推理来反驳它，即使你宣称并立誓与那个显示声音是常的论典相违背，而那个论典尚未被量成立，并且你声称声音是无常的，那么那个圣教也不会损害你立誓声音是无常的誓言的执着对象。而是会互相妨碍，因为你那个显示常的论典，和你立誓声音是无常的誓言，这两者都是没有成立依据的相违誓言，效力相同。比如，就像我说“我的母亲是寡妇”一样，自己的前后之词互相妨碍。之前所承诺的那个显示声音是常的论典，也是有法。在事物力量介入之时，是辩论者自己的词语的自性，因为辩论者自己说了以现量成立的相反方面的词语。那么，如果声音以量成立为无常，然后立誓声音是无常，也仅仅是互相妨碍吗？如果两者都不具量，那么就是互相妨碍。但是，在那两个词语之中，声音以量成立为无常，然后立誓声音是无常的那个誓言，是有法。会对其他的、声音是常的誓言造成损害，因为你和那个誓言在同一个基础上立下了相违的誓言，而你拥有成立依据的量。如果缺乏后盾的、与量相违背的词语互相妨碍，而不是仅仅依靠圣教来造成损害，那么，像显示声音是常一样的圣教的誓言，是有法。对于和自己效力相同的、像声音是无常一样的誓言，以及对于那个具有如实意义的、成立声音是无常的后来的比量，又怎么会造成损害呢？不会造成损害，因为缺乏成立依据的理路。此外，后盾
English
There are three. Explaining the need to separately state the words of scripture. Explaining the need to separately state one's own words. The first need is to dispel disputes. The first has three aspects: For a basis established by direct perception, scripture itself is not a harm. For a basis established by scripture, scripture itself is a harm. Therefore, the need to separately show faith is accomplished. The first is: An object established by direct valid cognition, which does not rely on the establishing scripture, such as sound, is the subject. Even if you, through reasoning, contradict the treatise that shows sound to be permanent, and you assert and vow that it is impermanent, even though it is not established by valid cognition, that scripture does not harm the object of adherence to your vow of impermanence. Rather, they become mutually obstructive, because your treatise showing permanence and your vow of impermanence are both contradictory vows without proof, and their power is the same. For example, like my own words contradicting each other when I say, "My mother is a widow." The previously accepted treatise showing sound to be permanent is also the subject. At the time when the power of the object is involved, it is the nature of the debater's own words, because the debater himself has spoken words of the opposite side established by direct valid cognition. So, if sound is established as impermanent by valid cognition, and then one vows that sound is impermanent, is it merely mutually obstructive? If both are not valid, then they are mutually obstructive. But among those two statements, the vow that sound is established as impermanent by valid cognition, and then one vows that sound is impermanent, is the subject. It will harm the other vow that sound is permanent, because you and that vow have made contradictory vows on the same basis, and you have the valid cognition that establishes it. If contradictory words lacking a valid basis mutually obstruct each other, and not just scripture alone causes harm, then the scriptural vow that shows sound to be permanent, is the subject. How does it harm the vow that sound is impermanent, which has the same power as itself, and the subsequent inference that realizes sound is impermanent, which has a truthful meaning? It does not harm it, because it lacks the reasoning of proof. Furthermore, the backing