Tibetan
ཐད་དེ། རྗེས་དཔག་ལས། ཁས་བླངས་ཕྱི་རོལ་གྱུར་མིན་ཡང་། །ཞེས་པ་ཕྱོགས་སྔ་ཡིན་ན་གྲགས་པའི་སྐབས་སུ་སྔ་མ་བཞིན་ཞེས་པ་ཡང་ཕྱོགས་སྔར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་མིན་ཞེས་སོགས་མདོར་རྗེས་དཔག་ལས་ཡིད་ཆེས་ལོགས་སུ་སྟོན་པའི་དོན་འཆད་པ་ཡིན་གྱི་རིགས་སྒོར་ཁས་བླངས་དང་རང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་གཞག་པའི་དོན་འཆད་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་ཀུན་ལ་གནོད་བྱེད་ཅེ་ན། །ཞེས་པའི་དོན་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ན། རྣམ་ངེས་ལས། ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པས་ན་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་དེ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། གནོད་བྱེད་ཡིན་ན། དེས་ན་རབ་གྲགས་ཞེས་སོགས་ཕྱོགས་སྔར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དག རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ། །ཞེས་པ་རིགས་སྒོར་ཁས་བླངས་པ་ལས་རང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་སྟོན་པའི་དོན་འཆད་བྱེད་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཡིད་ཆེས་ལ་གཉིས་ལས། ཁས་བླངས་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་གཞག་པའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ནས། འདིས་རང་ཚིག་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་གཞག་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་མདོ་དོན་བཤད། །བསལ་བ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའི་མདོ་དོན་བཤད། །ཡིད་ཆེས་ལོགས་སུ་སྟོན་པའི་མདོ་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད། །ཚིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། རང་གི་ཚིག་དང་ནི་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཡིད་ཆེས་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་དང་གཞན་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཡང་དག་པར་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་དེ་གཞན་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་རང་ཚིག་དང་ལུང་ཚིག་གཉིས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་མཚུངས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོར། བསྟན་བཅོས་འདི་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཡིད་ཆེས་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཇི་ལྟར་རྒོལ་བ་བདག་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་མིན་ན། དོན་དེ་སྟོན་པའི་ཚིག་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བས་རང་ཚིག་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པར་དོན་གྱིས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་
Chinese
总而言之，关于“是否超出承诺之外”的问题。如果这是前一种观点，那么在广为人知的情况下，像之前一样也变成了前一种观点。因为不依赖于它等等，总之，这是在解释从推论中单独显示信任的意义，而不是在解释在理路中将承诺和自己的话语视为不同的意义。如果说对一切事物都有损害，那么解释为会变成损害，这太过分了。如果经由教证成立的法，教证不是损害，那么与《释量论》中的“因为安立法，所以是论典的分别，因此它是损害”相矛盾。如果是损害，那么与“因此是极著名的”等等作为前一种观点相矛盾。前一种观点不对。说自己的话语也不同，这也是在理路中解释从承诺中显示自己的话语不同的意义，这也是不合理的。在信任的两种情况中，既然已经显示了将承诺与推论区分开来的意义，那么这说明了自己的话语与推论区分开来的意义。第二部分有三点：解释将两个词语合并为一个的要点，解释将排除合并为一个的要点，解释单独显示信任的要点。第一部分有两点：解释将两个词语合并为一个的原因，解释将两个词语合并为一个的必要。第一点是：总之，将“自己的话语和论典二者是信任”合并为一个来解释，这是有原因的，因为对于论者自己和他人，论典作者以确定所说内容的真实性，并且想要向他人表达该意义的论者而言，自己的话语和教证的词语在信任的地位上是相同的，这就是你的原因。第二点是：总之，用“此论典与自己的话语一起是信任”这句话来解释，这是有必要的，因为如果论者自己不承认所说内容是量，那么表达该意义的词语就不会使用，仅仅说自己的话语，就等于默认了存在确定所说内容的量，同样，论典是量。
English
In short, regarding the question of "whether it exceeds the commitment or not." If this is the former view, then in the case of being well-known, it also becomes the former view like before. Because it does not rely on it, etc., in short, this is explaining the meaning of showing trust separately from inference, not explaining the meaning of distinguishing commitment and one's own words in reasoning. If it is said that it harms all things, then explaining it as becoming harm is too extreme. If the subject established by scripture is not harmed by scripture, then it contradicts the statement in Pramāṇavārttika, "Because of establishing the subject, it is a distinction of treatises, therefore it is harm." If it is harm, then it contradicts being the former view, such as "therefore it is very famous." The former view is incorrect. Saying that one's own words are also different, this is also explaining the meaning of showing one's own words different from commitment in reasoning, which is also unreasonable. In the two cases of trust, since the meaning of distinguishing commitment from inference has already been shown, this shows the meaning of distinguishing one's own words from inference. The second part has three points: explaining the main point of combining two words into one, explaining the main point of excluding and combining into one, and explaining the main point of showing trust separately. The first part has two points: explaining the reason for combining two words into one, and explaining the necessity of combining two words into one. The first point is: In short, the reason for explaining "one's own words and the treatises are both trust" as combining into one is that for the debater himself and others, the author of the treatise ascertains the truth of the content, and for the debater who wants to express that meaning to others, one's own words and the words of scripture are the same in the position of trust, that is your reason. The second point is: In short, the necessity of explaining with the phrase "this treatise together with one's own words is trust" is that if the debater himself does not acknowledge the content as valid cognition, then the words expressing that meaning will not be used, and merely saying one's own words is equivalent to implicitly acknowledging the existence of valid cognition that ascertains the content, similarly, the treatise is valid cognition.
Tibetan
མི་བསྟེན་ན་བསྟན་བཅོས་དེར་གྲགས་པའི་དོན་ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་མི་འཇུག་པས་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བར་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདི་རྒྱུ་མཚན་སྟོན་བྱེད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་ངེས་དང་འགལ་ཏེ། རྣམ་ངེས་སུ། སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་འདི་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་དེའི་སྐབས་རྟེན་ཏེ་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་གྱི་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་འདི་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་དང་རང་ཚིག་ཡིད་ཆེས་སུ་མཚུངས་པ་དེས་ན་ལུང་དང་རང་ཚིག་གི་བསལ་བ་གཉིས་པོ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། དཔེ་དག་ཀྱང་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་མདོ་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པས་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལུང་དང་རང་ཚིག་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་རྒོལ་བ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅས་ན་ཚིག་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཅན་དུ་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་དམ་བཅའ་དེ་དང་། སྔར་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དེས་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིར་ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་མིན་ན་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མ་ཅན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། རང་ཚིག་འགལ་བ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅའ་བཅས་ནས་ཤུགས་ཀྱིས་ཚིག་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ལུང་དང་འགལ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ལུང་ཚད་མ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་། ཕྱིས་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅའ་བཅས་པ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་འགལ་བའི་དཔེར་བསྟན་གྱི། རང་གི་ལོག་ཕྱོགས་ལུང་ཁོ་ནས་གྲུབ་པས་རང་གི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་དེ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། ལུང་དང་འགལ་བ་དེ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཁོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཆོས་ལུང་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ
Chinese
如果不依靠，那么对于该论著中著名的法，也不允许进行辨析，因此，承认以教证成立的法，就等同于承认教证为量，这是为了表明这一点。有些人将此作为说明理由的方式来应用，这与《释量论》相违背。因为在《释量论》中，为了表达“对境的所依本身造成损害”的含义，说了“如果自性如何是量”等。这部论著与自己的言辞一同宣说，是有必要的。如果承认论著为量，那么在那时，对境，即以教证成立的法本身造成损害，而不是对以现量成立的法造成损害，这是为了表明这个含义。第二，教证和自己的言辞在可信度上是相同的，因此，对于教证和自己的言辞的这两种相违，法，例子也同样在经部中被指出，因为“衡量对象的量不存在”指出了例子。这与教证和自己的言辞二者相违背，像这样，承认教证为量的论敌们，法，如果你们立誓没有量，那么这个言辞本身就隐含着是具有量的，并且先前承认的教证会造成损害，因为如果一般而言量不存在，那么论著和自己的言辞也不可能是具有量的。因此，立誓说衡量对象的量不存在的誓言，法，是与自己的言辞相违背的排除的例子，因为实际上立誓没有量之后，就隐含着承认这个言辞本身是具有量的。再说，这，法，是对于与教证相违背仅仅指示了一个方面的例子，因为先前承认教证是具有量的，后来立誓说没有量，通过相违的方式指示了与教证相违背的例子，但并不是因为仅仅由教证成立的自己的反面而损害了自己的执着之处。法，未来不会获得安乐的誓言，法，是与教证相违背的排除的例子，因为在仅仅由教证成立的法之上，立誓了与教证量相违背的誓言。第三个是
English
If one does not rely on it, then it is not permissible to analyze the well-known Dharma in that treatise. Therefore, acknowledging the Dharma established by scripture is equivalent to acknowledging scripture as valid cognition. This is to show this point. Some people apply this as a way to explain the reason, which contradicts the Pramāṇaviniścaya. Because in the Pramāṇaviniścaya, to express the meaning of "the object's own basis causes harm," it is said, "If the nature is how valid cognition," etc. This treatise, along with its own words, is necessary to explain. If one acknowledges the treatise as valid cognition, then at that time, the object, that is, the Dharma established by scripture itself, is harmed, but not the Dharma established by direct perception. This is to show this meaning. Second, scripture and one's own words are the same in credibility. Therefore, for these two contradictions of scripture and one's own words, Dharma, examples are also shown in the sutras to be the same, because "valid cognitions that measure objects do not exist" indicates the example. This contradicts both scripture and one's own words. Like this, the opponents who acknowledge scripture as valid cognition, Dharma, if you vow that there is no valid cognition, then that statement itself implicitly shows that it is valid cognition, and the previously acknowledged scripture will cause harm, because if valid cognitions in general do not exist, then treatises and one's own words cannot be valid cognitions. Therefore, the vow to vow that valid cognitions that measure objects do not exist, Dharma, is an example of excluding contradiction with one's own words, because after actually vowing that there is no valid cognition, one implicitly acknowledges that the statement itself is valid cognition. Furthermore, this, Dharma, is an example of only indicating one aspect of contradiction with scripture, because previously acknowledging scripture as valid cognition and later vowing that there is no valid cognition, through the way of contradiction, indicates an example of contradiction with scripture, but it is not because one's own opposite, established only by scripture, harms one's own attachment. The vow that Dharma, happiness will not be achieved in the future, Dharma, is an example of excluding contradiction with scripture, because on the Dharma established only by scripture, one has vowed a vow that contradicts the valid cognition of scripture. The third is