Tibetan
རྟེན་ཚད་མ་དང་བྲལ་བའི་ལུང་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཁས་བླངས་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་དཔྱོད་པ་དག་ལ་ཆོས་ཅན་ལུང་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་དམ་བཅས་ན་ལུང་ཚད་མས་གནོད་པའི་སྐྱོན་འདི་འདོད་དེ། ལུང་ཁོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁྱད་ཆོས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ལུང་ཚད་མ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་རྣམ་དག་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའི་ངོར་རྗེས་དཔག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་མིན་ཏེ། དེའི་ངོར་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་མདོར། ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་གནོད་བྱེད་ཡིན། ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདི་གཉིས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་དེ་ལྟ་མིན་པར་རྟགས་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ཕྱེ་ན། མདོར་ཚད་མའི་བསལ་བ་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བསལ་བ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་རིགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། རྗེས་དཔག་གསུམ་པོ་རྟགས་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ལོགས་ཤིག་བྱས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་མེད་ཅིང་། དགོས་པ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་བྱས་པའི་དགོས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། རང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཀུན་བཏུས་སུ་རང་གི་ཚིག་ཀྱང་དངོས་སྟོབས་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ཙམ་བརྗོད་པ་ལ་དངོས་ཤུགས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་པ་ཙམ་རང་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་གྱི་གནོད་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ལ། དངོས་སྟོབས་ནི་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ངག་གི་དབྱེ་བའང་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ངག་གི་དབྱེ་བ་ལས་ཏེ་ཞེས་དང་། རྒྱལ་དབང་བློས། ངག་གི་དབྱེ་བ་ལས་ཏེ་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་སྒོ་ཅན་གྱི་ངག་གཞན་གྱི་དོན་འགའ་ཞིག་སོ་སོར་བཞག་ནས་ཡང་དོན་འདི་ཁོ་ན་ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་དང་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ངག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་དོན་དང་འགལ་ན་རང་ཚིག་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་དུ་ཡང་། སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབྱེ་བར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུང་གིས་ཀུན་ལ་གནོད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ལུང་གིས་གནོད་ཡུལ་ཡིན་མིན་སོ་སོར་དབྱེ། །ལུང་གི་དོན་ལ་བརྟགས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒོལ་བ་དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ན་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་དང་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ལུང་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་སྔར་ལུང་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་ཁས་བླངས་ཤིང་ཕྱིས་རྒོལ་བས་དེ་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འདོད་པའི་ཚེ་ལུང་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་མིན་པར་ཐལ། ལུང་དེ་རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པས་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་འདིའི་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྔ་མ་དེས་ཕྱི་མ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བཅས་པ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་གེགས་བྱེད་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁོ་བོའི་འདོད་པ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་མིན་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དོན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དག་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དོར་ནའང་འདོད་དོན་མི་འགྲུབ་པའི་ཉེས་པ་མེད་དེ། ལུང་ལ་མ་བརྟེན་ཡང་དངོས་པོ་སྟོབས་
Chinese
不依仗正量的圣言，是所立宗。由于你是正量圣言的缘故，不遍及于损害自相矛盾的誓言之耽著境，因为你是正量圣言，先前本身就是遣除之故。第二，对于由事物力量所成立的所立宗，由于圣言不是损害者，因此对于承诺由圣言所成立的所立宗，并在其上进行法义辨析者们，如果立宗与正量圣言相违，则应许此正量圣言损害之过失，因为这是在仅仅由圣言所成立的所立宗之上辨析特性的场合。第三，对于由圣言所成立的所立宗，由于正量圣言是损害自相矛盾的誓言之耽著境者，因此依赖于已承诺的清净圣言之识，就承诺为正量圣言而言，并非是外于比量，因为就此而言，没有任何损害自相矛盾的誓言之耽著境的正量是现量。即使是这样，总之，将信赖比量与事物力量比量作区分，是所立宗。是有必要的，因为事物力量比量是对由事物力量所成立的所立宗的损害者，信赖比量是对由圣言所成立的所立宗的损害者，是为了显示如是境之差别的缘故。如果这两者不是从境的角度来区分，仅仅依靠相异的相来区分，那么，总之，在此宣说正量遮破之时，是所立宗。则有太过于认为应区分依赖于果、自性、不可得相之遮破的过失，因为这三种比量是依赖于相异的相之故。又，信赖比量，是所立宗。成为与事物力量比量相区分是无意义的，因为对于与彼相区分，没有显示境之差别的必要，也没有其他的必要之故。第二，如果说区分圣言之词的必要是这样，那么，区分自己的词有什么必要呢？在《集论》中，将自己的词也与事物力量作区分，是所立宗。是有必要的，因为仅仅陈述非正量者的词，事物力量相互妨害，仅仅是自己的词相违
English
Those statements that do not rely on valid cognition are the subject of the proposition. Because you are a valid statement, you do not extend to harming the object of adherence to a self-contradictory vow, because you are a valid statement, and previously you yourself are the refutation. Secondly, for the subject of the proposition established by the force of things, since statements are not harmful, therefore, for those who promise the subject of the proposition established by statements and analyze the Dharma on it, if the proposition contradicts the valid statement, then this fault of the valid statement harming should be accepted, because this is the occasion for analyzing the characteristics on the subject of the proposition established only by statements. Thirdly, for the subject of the proposition established by statements, since the valid statement is the harmer of the object of adherence to a self-contradictory vow, therefore, the mind that relies on the promised pure statement, in terms of promising as a valid statement, is not outside of inference, because in this regard, there is no valid cognition that harms the object of adherence to a self-contradictory vow that is manifest. Even so, in short, distinguishing between the inference of reliance and the inference of the force of things is the subject of the proposition. It is necessary, because the inference of the force of things is the harmer of the subject of the proposition established by the force of things, and the inference of reliance is the harmer of the subject of the proposition established by statements, in order to show the difference in such objects. If these two are not distinguished from the perspective of the object, but only distinguished by relying on different signs, then, in short, when explaining the refutation of valid cognition here, it is the subject of the proposition. Then there is the fault of being too extreme in thinking that the refutation based on the signs of effect, self-nature, and non-apprehension should be distinguished, because these three inferences rely on different signs. Also, the inference of reliance is the subject of the proposition. It becomes meaningless to distinguish it from the inference of the force of things, because for distinguishing it from that, there is no need to show the difference in objects, and there is no other need. Secondly, if the need to distinguish the words of the statement is like this, then what is the need to distinguish one's own words? In the Compendium, distinguishing one's own words from the force of things is also the subject of the proposition. It is necessary, because merely stating the words of a non-valid person, the force of things mutually hinders, and merely one's own words contradict.
Chinese
因為要知道語言不是損害，而事實是損害。這也成就了語言的區分，如《釋量論》所說：「從語言的區分中」，以及嘉瓦·洛桑所說：「從語言的區分中，僅僅是自己將他人的帶有門的語言的其他一些意義分別放置，然後後者破壞了這個意義，因此與經文相違背。例如，勝論派說聲音是常恆的。」如果語言本身與自己的意義相違背，那就是自語相違，例如說「比量不是量」。《理智寶藏》中也說：「學派大師認為是語言的區分。」如是說。第三部分有三點：如果語言損害一切，那就太過分了。分別語言所損害的對象是否為真。說明研究語言意義的必要性。第一點是：由於辯論者已經承諾論典是量，因此它本身就是量。因此，如果語言對所有由語言和事實所證成的對象，都是與語言自相矛盾的承諾的執著對象的損害，那麼，語言作為有法，如果先前已經承諾語言是量和損害，後來辯論者不認為它是量和損害的時候，語言是損害還是不是損害呢？因為語言被辯論者承認為量，所以產生了量和損害。如果那樣的話，這個辯論者的前後自語是矛盾的，因為那時前者損害了後者。對於由事實力量所證成的有法，先前承諾的與論典相違背的承諾，作為有法，與辯論者自己的語言相違背，並且與障礙沒有差別，這太過分了，因為是與自己的語言相違背的緣故。如果承認，那麼，我的主張就成立了。此外，語言作為有法，是完全的量，而不是量，這太過分了，因為僅僅由於個人的意願而承認為量，就將其視為量。第二點是：對於由事實力量所證成的有法，語言不是損害，因此，對於現量和比量極為著名的意義，當對有法進行研究時，作為有法，即使拋棄論典作為論證，也沒有不成就所希望的意義的過失，因為即使不依賴語言，事實的力量
English
Because it is to know that language is not the harm, but fact is the harm. This also accomplishes the distinction of language, as it says in the Pramāṇaviniścaya, "From the distinction of language," and Gyalwang Losang said, "From the distinction of language, it is only oneself who separately places some meanings of the other's language with a door, and then the latter destroys this meaning, therefore it contradicts the scriptures. For example, the Vaiśeṣika says that sound is permanent." If the language itself contradicts its own meaning, that is self-contradictory, for example, saying "Inference is not a valid cognition." It is also said in the Treasury of Logic, "The master considers it to be the distinction of language." Thus it is said. The third part has three points: If language harms everything, then it is too much. Distinguish whether the object harmed by language is true or not. Explain the necessity of studying the meaning of language. The first point is: Since the debater has already promised that the treatise is valid cognition, therefore it itself is valid cognition. Therefore, if language is harmful to all objects proven by language and fact, which are the objects of attachment to the promise that contradicts language itself, then, language as the subject, if it was previously promised that language is valid cognition and harm, and later the debater does not consider it to be valid cognition and harm, is language harm or not harm? Because language is recognized as valid cognition by the debater, it produces valid cognition and harm. If that is the case, then the debater's own words are contradictory, because at that time the former harms the latter. For the subject proven by the power of fact, the promise that contradicts the previously promised treatise, as the subject, becomes indistinguishable from contradicting the debater's own words and obstructing, because it contradicts one's own words. If you admit it, then my claim is established. Furthermore, language as the subject, is completely valid cognition, but it is not valid cognition, which is too much, because it is considered valid cognition merely because it is recognized as valid cognition by the individual's intention. The second point is: For the subject proven by the power of fact, language is not harmful, therefore, for the meaning that is extremely famous for direct perception and inference, when studying the subject, as the subject, even if the treatise is abandoned as proof, there is no fault of not accomplishing the desired meaning, because even without relying on language, the power of fact