Tibetan
པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲ་ལ་ཆོས་གཞན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། སྒྲ་མི་རྟག་བསྒྲུབ་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེའི་ཚེ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཅི་ཞིག་འགལ་ཏེ་མི་འགལ་བར་ཐལ། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ཚིག་ཟུར་དུ་སྨོས་པ་དོན་མེད་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་དོགས་པ་མི་སེལ་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོགས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལུང་དོན་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་དོགས་པ་མི་སེལ་ཡང་རང་སྒྲ་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དེ་དོར་ནས་རྩོད་པའི་དུས་སུ་བསྟན་བཅོས་གཞན་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་དོན་དུ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་མི་ནུས་སམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་འདི་གང་ལས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྒོལ་བས་རང་གི་འདོད་པའི་ལུང་འཛིན་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་དམ་མི་གནོད། མི་གནོད་ན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་འཛིན་པ་རང་སྒྲ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྐྱེན་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མས་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་གནོད་ན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལས་ལུང་ལ་གང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་འཛིན་པ་ཚད་མས་བཀག་ན་ཡང་སྟེ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལུང་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་དག་སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ནི་རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་ཅིང་། དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མེད
Chinese
如果问为什么，声音的另一个法，虚空的功德也是有法。声音不是成立无常的所立宗，因为成立声音无常的辩论者不想要作为所立宗。如果想要，那么那时所作也是有法。声音损害虚空的功德，成立声音无常的理由有什么相违，不相违，因为声音的虚空功德不是你所要成立的。第二部分有两个，立宗的后陈述，驳斥过失的辩驳。第一部分是，显示宗的定义的词句中的自己的声音也是有法。在显示宗的定义的词句中说出是无意义的，因为是从宗的定义之外的有意义的。承认了理由，不消除经文意义是所立宗的怀疑，并且没有其他的怀疑。第二部分是，如果经文意义是有法，不消除是所立宗的怀疑，但是自己的声音不是无意义的，因为用自己的声音舍弃了先前承认的经文，在辩论的时候，为了知道能够用对其他论典的意愿来进入和退出而说出的。那么自己的声音是有法，为了知道能够用对论典的意愿来进入和退出，没有必要说出，因为对于论典的意愿不能进入和退出吗？这样的怀疑是从哪里产生的，没有的缘故。如果为了用对论典的意愿来进入和退出而说出，那么辩论者执持自己意愿的经文，量会损害还是不损害？如果不损害，那么辩论者是有法，即使你不说自己的声音，用什么因缘能够阻止，不能阻止，因为你执持的经文是没有被量阻碍的缘故。如果损害，那么辩论者是有法，你自己的话语从哪里能够进入经文，不能进入，因为你执持的经文即使被量阻碍，也是被阻碍的缘故。此外，辩论者是有法，你为了用对经文的意愿来进入和退出，没有必要说出自己的声音，因为你那些先前也是，宗派是用自己的意愿执持的，并且那之后也是怎么样，没有自己的声音。
English
If asked why, another dharma of sound, the quality of space is also a subject. Sound is not the probandum for establishing impermanence, because the debater establishing the impermanence of sound does not want it as the probandum. If you want it, then at that time, what is made is also a subject. Sound harms the quality of space, what contradiction is there in the reason for establishing the impermanence of sound, there is no contradiction, because the quality of space of sound is not what you are trying to establish. The second part has two: stating the consequence, and refuting the refutation of fault. The first part is: one's own sound in the words showing the definition of the subject is also a subject. It becomes meaningless to mention it in the words showing the definition of the subject, because it is meaningful outside of the definition of the subject. The reason is accepted, it does not eliminate the doubt that the meaning of the scripture is the probandum, and there is no other doubt than that. The second part is: if the meaning of the scripture is a subject, even if it does not eliminate the doubt that it is the probandum, one's own sound does not become meaningless, because with one's own sound, one abandons the scripture previously accepted, and at the time of debate, it is said for the purpose of knowing that one can enter and exit with the desire for other treatises. Then one's own sound is a subject, it is not necessary to say it for the sake of knowing that one can enter and exit with the desire for treatises, because is there any doubt that one cannot enter and exit with the desire for treatises? Where does this doubt come from, because there is none. If it is said for the sake of entering and exiting with the desire for treatises, then when the debater holds the scripture of his own desire, does the valid cognition harm or not harm? If it does not harm, then the debater is a subject, even if you do not say your own sound, by what condition can you prevent it, you cannot prevent it, because the scripture you hold is not obstructed by valid cognition. If it harms, then the debater is a subject, from where can your own words enter the scripture, they cannot enter, because even if the scripture you hold is obstructed by valid cognition, it is obstructed. Furthermore, the debater is a subject, you do not need to say your own sound for the purpose of entering and exiting with the desire for scripture, because those earlier as well, the tenet is held by one's own desire, and what will it be like later as well, there is no one's own sound.