Tibetan
་སྲེད་ཀྱི་རྒྱུན་ཆོས་ཅན། དབང་བསྐུར་བ་ལས་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་ས་བོན་བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ཅིང་དབང་བསྐུར་གྱིས་དེ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉེས་པ་ལོག་སྲེད་ཀྱི་རྒྱུན་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་འཕེལ་ན་ཁྱོད་འགྲིབ་པ་དང་། རང་གི་ཕྱོགས་བདག་འཛིན་སྔ་མ་འཕེལ་ན་ཁྱོད་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པའི་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན། །དེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལོག་སྲེད་དང་སེམས་པ་ཁོ་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། བདག་རྟག་པའང་འཁོར་བའི་རྒྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཕྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དུས་དང་མི་བྱེད་པའི་དུས་དག་ནི་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའང་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་རྟག་པ་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དེ་དག་ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཆོས་ཅན། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དང་། ལས་བྱས་པ་དང་། མཐོང་བ་སོགས་ལ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ངོ་ཤེས་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོ་དང་དྲན་པ་པོ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་འཕེན་ནམ། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཕེན། དང་པོ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་དང་དྲན་པ་པོའི་གང་ཟག་གཅིག་ཡིན་པ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་འགའི་མྱོང་བ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་ཡོད་པར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་ཆོས་དང་དྲན་པ་པོའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཕུང་པོ་སྔ་མས་མྱོང་བ་ལས་ཕྱི་མས་དྲན་པ་སོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་འདོད་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལས་ཆོས་ཀྱིས་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡོད། གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་ལས་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེས་ནའོ། །འདིར་གནད་འདི་ཤེས་དགོས་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་འདོད་ཅིང་། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གང་ཟག་ལ་དེ་དག་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཆོས་ལ་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྔོ་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་། སེམས་པས་ལས་བསགས་པ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཚོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་སུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཏེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན
Chinese
贪欲之流，有法性。不可能从灌顶中逆转，因为它是从自己的种子我执中产生的，并且灌顶不会损害它。因此，过患是，邪欲之流，有法性。具有先前我执的因，因为如果对无我的证悟增长，你就会减少，并且如果自己的方面，先前的我执增长，你就会增长。第四部分分为两点：揭示对常我的损害，以及避免对此的过度推论。第一点是：如果认为只有邪欲和心识是轮回的因是不合理的，因为常我也必须是轮回的因，那么，常我，有法性。逐渐产生结果是相违的，因为它不依赖于因缘。而且，后来产生结果也是相违的，因为产生结果的时候和不产生结果的时候的自性是相同的。而且，从因来说，作者和从果来说，享受者也会变成同一个，因为常我就是那两者。如果说没有成立，因为享受者与作者是不同的，那么，作者的我，有法性。成为能吃受异熟果者将会消失，因为它与能吃受异熟果者是不同的。另外，我，有法性。产生结果的能力也并非成立，因为它是常的。第二点是：如果他人所经历的、所做的业、所见的等等，会变成他人所忆念的、所享受的、所认识的等等，因为经历者和忆念者不是同一个，那么，是以补特伽罗的角度来提出这样的推论，还是以法的角度来提出？如果是前者，那么他人所经历的会变成他人所忆念的等等，因为经历者的补特伽罗和忆念者的补特伽罗不是同一个等等，这样的推论，有法性。你不是对法称的损害，因为由于某些补特伽罗没有经历等等，法称对你的周遍是不确定的，因此，答案是符合意义的。如果是后者，那么其他法蕴所经历的会有其他法蕴所忆念等等，因为经历者的法和忆念者的法
English
The stream of craving, has the property of dharma. It is impossible to reverse from empowerment, because it arises from its own seed, self-grasping, and empowerment does not harm it. Therefore, the fault is, the stream of wrong craving, has the property of dharma. It has the cause of previous self-grasping, because if the aspect of realizing selflessness increases, you will decrease, and if your own aspect, the previous self-grasping increases, you will increase. The fourth part has two points: revealing the harm to the permanent self, and avoiding extreme inferences about it. The first point is: If it is unreasonable to think that only wrong craving and mind are the cause of samsara, because the permanent self must also be the cause of samsara, then, the permanent self, has the property of dharma. Gradually producing results is contradictory, because it does not depend on conditions. Moreover, producing results later is also contradictory, because the nature of the time of producing results and the time of not producing results is the same. Moreover, the agent from the cause and the enjoyer from the result will also become the same, because the permanent self is both of those. If it is said that it is not established, because the enjoyer is different from the agent, then, the self of the agent, has the property of dharma. Being the one who eats the ripening result will disappear, because it is different from the one who eats the ripening result. Furthermore, the self, has the property of dharma. The ability to produce results is also not established, because it is permanent. The second point is: If what is experienced by others, what is done, what is seen, etc., will become what is remembered by others, what is enjoyed, what is recognized, etc., because the experiencer and the rememberer are not the same, then, is such an inference made from the point of view of a person, or from the point of view of dharma? If it is the former, then what is experienced by another person will become what is remembered by another person, etc., because the person of the experiencer and the person of the rememberer are not the same, etc., such an inference, has the property of dharma. You are not a harm to Dharmakirti, because since some people do not have experience, etc., Dharmakirti's pervasion of you is uncertain, therefore, the answer is consistent with the meaning. If it is the latter, then what is experienced by other aggregates of dharma will have other aggregates of dharma remember, etc., because the dharma of the experiencer and the dharma of the rememberer
Chinese
因为没有说“意识等是一个”的缘故，作为宗法的你，不会损害法称，因为从先前的法蕴体验中会产生后者的记忆等。因为法称对你来说，会得到符合意愿的回答，因为以法体验，以法忆念的理由，体验产生忆念是有的，以人体验，以人忆念是没有的缘故。这里必须知道这个要点，即实事论者认为体验、忆念等可以用理智来分析，而认为人是实有的人则认为人体验、人忆念等可以用理智来分析。然而，从喀什米尔分别说部以上的实事论者认为，将这些安立在人身上只是名言而已，体验、忆念等可以用理智分析的，必须安立在法上，因为需要安立为，比如，取青的眼识体验，之后被其后的忆念识忆念，以及心造业，之后被其后的感受享用等。因此，因为人没有体验和忆念，所以没有他人体验被他人忆念等，而法的体验和忆念是其他的，因为是因果关系。中观应成派则认为，名言上体验和忆念可以安立在法和人两者之上，但体验和忆念不是其他的，因为如果是因果关系，就必须不是其他的。这些对于中观和量论的宗义非常重要，所以有智慧的人要记住。第三，因此，为了显示正确的见解作为对治，分为两部分：显示断除贪欲的对治，没有贪欲就没有轮回。第一部分是：以很好地修习无常等十六种行相的正确的见解作为有法，能够断除贪欲以及其随行悭吝和嫉妒等一切，因为是缘取的目标四圣谛本身，以与常等十六种行相相违背的意义，如实地随念和修习无常等十六种行相者。周遍成立，因为在目标四谛中，苦谛具有稳固，即常，以及乐，我，我的，等等。
English
Because there is no saying that "consciousness, etc., is one," you, as the subject of the thesis, do not harm Dharmakīrti, because from the experience of the previous dharma aggregate, memory, etc., arises in the latter. Because Dharmakīrti will receive a response from you that is in accordance with his wishes, because by dharma experiencing, by dharma remembering, the reason is that experience produces memory. There is experience, but there is no person experiencing, person remembering. Here, it is necessary to know this key point: Realists believe that experience, memory, etc., can be analyzed by reason, while those who believe that a person is real believe that a person's experience, a person's memory, etc., can be analyzed by reason. However, realists from the Kashmir Vaibhāṣika school and above believe that placing these on a person is merely a nominal term, and that experience, memory, etc., which can be analyzed by reason, must be placed on dharma, because it needs to be established as, for example, the eye consciousness that grasps blue experiences, and is later remembered by the subsequent memory consciousness, and the mind creates karma, and is later enjoyed by the subsequent feeling, etc. Therefore, because a person does not have experience and memory, there is no other person's experience being remembered by another person, etc., but the dharma's experience and memory are different, because they are cause and effect. The Prāsaṅgika Madhyamaka school believes that, conventionally, experience and memory can be established on both dharma and person, but experience and memory are not different, because if it is a cause-and-effect relationship, it must not be different. These are very important for the tenets of Madhyamaka and Pramāṇa, so wise people should remember them. Third, therefore, in order to show the correct view as an antidote, it is divided into two parts: showing the antidote to eliminate craving, and without craving, there is no rebirth. The first part is: the correct view of meditating well on the sixteen aspects such as impermanence, etc., as the subject, is able to eliminate all craving and its followers, such as stinginess and jealousy, etc., because it is the object of focus, the Four Noble Truths themselves, with the meaning contrary to the sixteen aspects such as permanence, etc., truly remembering and meditating on the sixteen aspects such as impermanence, etc. The pervasion is established, because among the Four Noble Truths as the object, the Truth of Suffering has stability, that is, permanence, as well as pleasure, I, mine, and so on.