Tibetan
ན་པོའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་ཐལ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ཤེས་པའི་སྤྱི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་སྤྱི་གསར་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཀྱང་མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མེད་གང་རུང་སྔར་མི་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དེའི་དགོངས་པ་སྟེ་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་ཤེས་པ་དགོས་ཏེ། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་ཁྱོད་ཡོད་མེད་གང་རུང་ལ་དཔྱད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གདུལ་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་ངོ་བོར་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བོད་ཕལ་ཆེར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀ་ལྡན་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ནི་གཞུང་སྔ་མས་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚད་མའི་དོན་ངོས་བཟུང་ནས་གཞུང་ཕྱི་མས་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་བྱུང་དགག་ཕྱིར་གྱུར་པ་སྨོས། །ཚད་མ་ཐབས་ལ་ལྟོས་པ་གྲུབ། །རང་བྱུང་དགག་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟོད་པས་ཆོག་མོད་ཅིའི་ཕྱིར་གྱུར་པ་སྨོས་ཤེ་ན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ནི་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་ནན་ཏན་མཛད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་གང་ཞིག རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་བཀག་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟག་པ་རང་བྱུང་ཚད་མ་དགག །མི་རྟག་རང་བྱུང་ཚད་མ་དགག །རང་བྱུང་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་ལས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་རྟག་པ་དགག་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པ་སྨོས་པ་མི་རིགས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྟག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ནི་མི་བརྟན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་མི་རྟག་ནའང་ཚད་མ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྟག་ལ་དེ་ལས་ཚད་མ་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དུས་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་དེ་ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པ་དེ་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་མི་རྟག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། དབང་ཕྱུག་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མི་རུང་སྟེ། ཁྱོད་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་དབང་ཕྱུག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བློ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྡོད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཕྱིར། སྟེའུ་བཞིན། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞལ་ཡས་ཁང་བཞིན། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགྲ་སཏྭ་བཞིན། ལ་སོགས་པ་གྲངས་དང་ཚད་དང་ལྡན་པ་དག་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བློ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལས་འོས་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡོད་འཇུག་སོགས་ཆོས་ཅན། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བློ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྔོན་དུ་སོང་བར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་རྣམས་ལ་སྐྱེས་བུའི་བློ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཙམ་དུ་བསྒྲུབས་ན་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་ལས་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་སྟེ་གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་བསྒྲུབས་ན་དཔེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྤྱི་ཙམ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། །བྱེ་བྲག་དབྱིབས་ལྡན་བརྟགས་ནས་དགག །ཚུལ་དེས་རིགས་ཅན་གཞན་ཡང་ཁེགས། །དེ་ཡིས་གྲུབ་པའི་འཕྲོས་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་ན་སྡོད་འཇུག་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་ལུས་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དབྱིབས་ཀྱི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག །དབྱིབས་ཀྱི་མིང་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅན་དབྱིབས་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་ཡིན། །དབྱིབས་ཙམ་མཚུངས་པ་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་ཡིན། །ཚུལ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱར་ན་འབྲས་མཚུངས་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་དབྱིབས་ཡིན་ན་ནི། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ་བྱེད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབྱིབས་སོགས་ཅི་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་གནས་ལུས་སོགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། གནས་ལུས་སོགས་ལ་ཁྱོད་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། རྟགས་དེ་ལས་གནས་ལུས་སོགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། གནས་ལུས་སོགས་ལ་ཁྱོད་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་དེ་དང་དབྱིབས་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་མཆོད་རྟེན་སོགས་ལ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དབྱིབས་དེ་དང་། དབྱིབས་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པར་མཚུངས་པས་དབྱིབས་ལྡན་དུ་ཐ་དད་མེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གནས་ལུས་སོགས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་རི་བོ་དེ་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྐྱེ་བོའི་རྫས་ལས་མེ་བསྒྲུབས་ན་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་དབྱིབས་དང་དབྱིབས་ཙམ་དུ་མཚུངས་པས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་མི་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་མིན་པར་གྲུབ་ན་གྲོག་མཁར་ཡང་ཆོས་ཅན། རྫ་མཁན་དེས་བྱས་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རྫ་མཁན་གྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་འཇིམ་པ་ཡི་རྣམ་འགྱུར་འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་སྟེ། བྱས་པ་དེ་དང་འཇིམ་པའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་དབྱིབས་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བརྟགས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་འདི་འབྲས་བུ་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དུ་ཐལ། སྤྱི་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟག་ཆོད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དབྱིབས་ཀྱི་སྤྱི་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱི་རྟགས་སུ་རུང་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་ན་འབྲས་མཚུངས་ཀྱི་ལྟག་ཆོད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་བྱས་པའི་འབྲེལ་པ་ཅན་སྒྲ་དང་། བུམ་པ་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར་ཏེ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་བུམ་པའི་བྱས
Chinese
蓝色总相的识，是量，因为是未识之义的显现者，因为是先前未由现量所识的总相之识。如果这样认为，那么，那个法，即使是新识的蓝色总相，也不会变成未识之义的显现者，因为凡是先前未识的自性有无任何一种，新识的任何事物，都是量的自性，因为这是那个自性的意旨和意义。为什么呢？因为，自性法，如果是世俗名言的量，就必须识知你的有无任何一种，因为由此所生的定解会对你的有无任何一种进行考察。第三，世尊，是士夫量，因为是不欺惑所化众生之义的士夫。大多数藏人解释为具备两种自性的意义，这是因为先前的论典确定了经部礼赞中的量的意义，而后面的论典没有理解避免与其他论典相违背的意义。第二，讲述说“成为”的必要，有三点：为了遮遣自生而说“成为”，成立量依赖于方便，详细讲述遮遣自生。第一，即使赞叹为“量”就足够了，为什么还要说“成为”呢？经部礼赞中说“成为”本身，是有必要的，因为是为了遣除没有从自因所生的自生之量。第二，世尊，理应依赖于对不颠倒的能立因的精勤而成为量，因为任何士夫量，都已经遮止了自生之量。第三，有四点：遮遣常法自生之量，遮遣无常法自生之量，遮遣自生存在的能立，遮遣自生本身的作业。第一，为了遮遣常法之量而说“成为”是不合理的，因为自在是自性成就的常法之量。如果这样认为，自在法，不是常法之量，因为唯有证悟有事才是量，并且因为所知之事是无常的，所以有境之识是不稳固的。
English
The cognition of the general image of blue is a valid cognition because it is the manifestor of an object not previously known, since it is the cognition of a general image not previously known by direct perception. If you argue that, that subject, even if it is a newly cognized general image of blue, will not become the manifestor of an object not previously known, because whatever is newly cognized, whether its own characteristic exists or not, is the characteristic of a valid cognition, because that is the intention and meaning of that characteristic. Why? Because, the characteristic itself, if it is a conventionally established valid cognition, then it is necessary to know whether you exist or not, because the ascertainment that arises from it will investigate whether you exist or not. Third, the Bhagavan is a valid person, because he is a person who possesses the nature of not deceiving those to be trained. Most Tibetans explain it as having both characteristics, because the earlier treatises identified the meaning of valid cognition in the homage of the sutra, and the later treatises did not understand the meaning of avoiding contradiction with other treatises. Second, there are three points to explain the necessity of mentioning "becoming": "Becoming" is mentioned to refute self-origination, it is established that valid cognition depends on means, and a detailed explanation of refuting self-origination. First, even if praising as "valid cognition" is sufficient, why is "becoming" mentioned? In the homage of the sutra, it is said that "becoming" itself is necessary, because it is for the purpose of refuting the existence of self-originated valid cognition that does not arise from its own cause. Second, the Bhagavan should be considered a valid cognition depending on diligence in the non-perverted cause of proof, because any valid person has already refuted self-originated valid cognition. Third, there are four points: refuting permanent self-originated valid cognition, refuting impermanent self-originated valid cognition, refuting the proof of the existence of self-origination, and refuting the activity of self-origination itself. First, it is unreasonable to mention "becoming" for the purpose of refuting permanent valid cognition, because Ishvara is a permanent valid cognition established by its own nature. If you think so, Ishvara is not a permanent valid cognition, because only the realization of an existent thing is valid cognition, and because the object of knowledge is impermanent, the cognition with an object is unstable.
Chinese
如果量（ཚད་མ་，pramāṇa， प्रमाण， પ્રમાણ， प्रमाण， प्रमाण， प्रमाण， प्रमाण，量）不恒常，那么有量者（ཚད་མ་ཅན，pramāṇavat， प्रमाणवत्， प्रमाणवत्， प्रमाणवत्， प्रमाणवत्， प्रमाणवत्， प्रमाणवत्，有量）的补特伽罗（སྐྱེས་བུ་，puruṣa， पुरुष， पुरुष， पुरुष， पुरुष， पुरुष， पुरुष，补特伽罗）是恒常的，并且从那（补特伽罗）产生量，如果是这样认为。那么，具有次第生起之相的那些量，是所立宗（ཆོས་ཅན，dharmin， धर्मिन्， धर्मिन्， धर्मिन्， धर्मिन्， धर्मिन्， धर्मिन्，有法）。从恒常的补特伽罗产生是不合理的，因为是不合理的。因为那个恒常的补特伽罗，你（指对方）认为是不需要依赖生起之因缘的，因为恒常的那个，对于因缘的任何形态都是无益的。第二种情况是，如果自在天（དབང་ཕྱུག་，īśvara， ईश्वर， ईश्वर， ईश्वर， ईश्वर， ईश्वर， ईश्वर，自在）是不恒常的，自性成立，并且是常时存在的量，如果是这样认为。那么，那样的自在天，是所立宗。你（指自在天）不可能与“存在确定”的名称相符，因为你（指自在天）不存在的成立之量是不存在的。第三（部分）分为二：陈述主张，以及驳斥它。第一（部分）是，自在天的成立之量不存在，这一点并未成立，因为世间的处所、身体、受用等等，是所立宗。是具有卓越智慧的补特伽罗所先行的，因为是安住和进入的缘故，如同房屋一般。因为具有形状的差别，如同宫殿一般。因为是具有作用能力，如同军队一般。等等，具有数量和尺度等等，那些是成立它的理由，并且具有卓越智慧的补特伽罗，除了自在天之外没有其他的，如果是这样认为。第二（部分）分为二：通过观察所要成立的意义来驳斥，以及通过观察能成立的理由来驳斥。第一（部分）是，安住、进入等等，是所立宗。世间的处所，是成立具有卓越智慧的补特伽罗所先行的理由，是不正确的，因为如果仅仅成立了世间的处所是补特伽罗的智慧所先行的，那么以“世界由各种业所生”的方式，就成了佛教徒的主张成立，即成了已经成立的，变成了要成立的。如果成立是由自在天所作，那么例子就不成立。第二（部分）分为四：显示能成立的理由总体上是错误的，通过观察具体的具有形状的（理由）来驳斥，通过那种方式，其他的同类也被排除，通过它（排除），讲述成立的剩余意义。第一（部分）是，或者，安住、进入等等，是所立宗。你（指对方）对于世间的处所是由自在天所作的成立的周遍关系，是存在怀疑的，因为对于它（世间的处所）来说，自在天本身是不确定的。第二（部分）分为二：
English
If the valid cognition (ཚད་མ་, pramāṇa) is impermanent, then the person possessing valid cognition (ཚད་མ་ཅན, pramāṇavat) is permanent, and valid cognition arises from that (person), if you say so. Then, those valid cognitions that arise sequentially are the subject (ཆོས་ཅན, dharmin). It is not reasonable for them to arise from a permanent person, because it is unreasonable. Because that permanent person, you (the opponent) consider not to depend on conditions for arising, because that which is permanent cannot be benefited by any aspect of conditions. The second case is, if the Lord (དབང་ཕྱུག་, īśvara) is impermanent, established by its own nature, and is a valid cognition that exists at all times, if you say so. Then, such a Lord is the subject. You (the Lord) cannot be consistent with the term "existence is certain," because there is no valid cognition that proves your (the Lord's) existence. The third (part) has two: stating the assertion, and refuting it. The first (part) is that the non-existence of the valid cognition that proves the Lord is not established, because the world's places, bodies, enjoyments, etc., are the subject. They are preceded by a person with excellent intelligence, because they abide and enter, like a house. Because they possess distinct shapes, like a palace. Because they are capable of performing functions, like an army. Etc., those that possess number and measure, etc., are the reasons for proving it, and the person with excellent intelligence is none other than the Lord, if you say so. The second (part) has two: refuting by examining the meaning to be proven, and refuting by examining the means of proving. The first (part) is that abiding, entering, etc., are the subject. The world's places being preceded by a person with excellent intelligence as the reason for proving is not correct, because if it is merely proven that the world's places are preceded by the intelligence of a person, then in the manner of "the world arises from various actions," the Buddhist's assertion is established, that is, it becomes something already established that is to be proven. If it is proven that it is made by the Lord, then the example is not established. The second (part) has four: showing that the means of proving in general is mistaken, refuting by examining the specific shaped (reason), in that way, other similar things are also excluded, and through that (exclusion), explaining the remaining meaning of the established. The first (part) is, or, abiding, entering, etc., are the subject. You (the opponent) doubt the pervasion of the world's places being made by the Lord, because for it (the world's places), the Lord himself is uncertain. The second (part) has two: