Tibetan
བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད་པ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད། །ཚད་མས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་བསྟན། །གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚད་མ་བསྟན། །རང་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་། །དེ་ཉིད་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དོན་དང་བཅས་པ་བཤད། །མཚན་ཉིད་སྤྱི་ཡི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་། །མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་བྱེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ན་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ལྟ་བུ། གང་གིས་ན་དེ་ཚད་མར་འཇོག་ཅེ་ན། འདིར་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ལས་གང་ལ་མི་སླུ་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ལ་མི་སླུ། བྱེད་པ་པོ་གང་མི་སླུ་ན་ཤེས་པ་ཚད་མས་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་འཇལ་བའི་བློ་དེ་མི་སླུ། བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་ན་རང་མཚན་ཡོད་པས་འཇུག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི་མི་སླུ། རང་མཚན་མེད་པས་ལྡོག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། ས་སྐྱ་པའི་བཤད་ཚུལ་དེ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མ་ཁྱབ་པའི། ཁྱབ་ཆེས་པའི། མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་དམ། བརྗོད་བྱའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཆོས་ཅན། མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པ་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་སྟེ། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དོན་གང་གི་རྣམ་པ་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ་སྟེ་ཤར་བའི་བརྗོད་འདོད་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་དེ་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒོ
Chinese
所立量成为量之说 所立量成为量之说 第二有三：说所立成为量，说彼之能立三种，说以量赞叹之必要。第一有二：显示薄伽梵为士夫量，说言“成为”之必要。第一有三：显示经中所出之量，遮遣自宗与他宗相违，将彼用于当下的意义。第一有三：说定义及其意义，遮遣定义总相之三种过失，说于有法上之决定。第一，若于经之礼赞中，以量门赞叹薄伽梵，则量之自性为何？以何立为量耶？此处量之自性为无欺惑之识。彼无欺惑亦具三种差别：于何事不欺惑，于取舍之境不欺惑；何者不欺惑，以量衡量事物如何存在之智不欺惑；如何不欺惑，以自相存在故取则能作事而存在是不欺惑，以无自相故舍则空无作事能力是不欺惑之故。萨迦派之说法与他者不共。第二有三：遮遣不遍、过遍、不可能之过失。第一，量之定义“不欺惑”有不遍之过失，以从声音生之量无不欺惑之故。若问：所谓“从声音生”，是从能诠之声音了知意乐之意，还是了知所诠之义？若如前者，则如是之从声音生者，亦是法，是不欺惑，以显示语者显现欲说之取境之故。彼显明显示语者之作用，即于意欲表达之智境中，如瓶子之义，其相于智中极明了显现之意欲表达，于成立彼时，远离五种状态之瓶子之声音，是法，是量，是成为因，以三相圆满之故。故依于彼之智，于取境不欺惑，故为量。若如后者，则声音本身是法，从自之所执之所诠生之门
English
Explanation of the Established as Pramāṇa Explanation of the Established as Pramāṇa Secondly, there are three: Explanation of the established as becoming pramāṇa, explanation of its three means of proof, explanation of the necessity of praising with pramāṇa. Firstly, there are two: Showing the Bhagavan as the person of pramāṇa, explaining the necessity of mentioning "becoming". Firstly, there are three: Showing the pramāṇa arising from the sūtras, refuting the contradiction between one's own system and others, applying it to the meaning of the occasion. Firstly, there are three: Explaining the definition along with its meaning, refuting the three faults of the general definition, explaining the ascertainment on the basis of the subject. Firstly, if in the praise of the sūtra, the Bhagavan is praised through the gate of pramāṇa, then what is the nature of pramāṇa? By what is it established as pramāṇa? Here, the nature of pramāṇa is knowledge that is not deceptive. That which is not deceptive also has three distinctions: In what does it not deceive? It does not deceive in the object of acceptance and rejection. What does not deceive? The mind that measures how things exist according to the valid knowledge does not deceive. How does it not deceive? Because it exists with its own characteristics, it does not deceive when it engages in the ability to perform its function. Because it does not have its own characteristics, it does not deceive when it turns away because it is empty of the ability to perform its function. The Sakya's explanation is not common with others. Secondly, there are three: Refuting the faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility. Firstly, the definition of pramāṇa, "non-deceptive," has the fault of non-pervasion, because there is no non-deception in the pramāṇa arising from sound. If it is asked: What is meant by "arising from sound"? Does it mean understanding the intention of motivation from the expressive sound, or does it mean understanding the meaning of what is to be expressed? If it is like the former, then that which arises from such a sound is also a dharma, it is non-deceptive, because it shows the speaker's manifest intention to express as the object of engagement. That which clearly shows the speaker's action, that is, the intention to express that appears clearly in the mind, such as the meaning of a pot that has become the object of the mind of intention to express, in establishing that, the sound of the pot that is separated from the five states is a dharma, it is pramāṇa, it is the very thing that can be a sign, because it is complete with the three aspects. Therefore, the mind that relies on it does not deceive in the object of engagement, therefore it is pramāṇa. If it is like the latter, then the sound itself is a dharma, the gate that arises from what is to be expressed that is held by oneself.
Tibetan
་ནས་དེ་ལས་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱར་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་པའི་བློ་དེ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བུམ་པའི་སྤྱི་སོགས་ལ་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། རང་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཟིན་པའི་བུམ་པ་ལ་བསྣན་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེ་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་སོགས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོའི་དོན་སོ་སོར་ཤེས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་སོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་གཉིས་པ་དོན་རྟོགས་འདི་ཡོད་ལ། མེད་ན་དབང་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་ཡི་དོན་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་རང་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་ཆ་ལ་རང་ངེས་སུ་བསྟན་ཅིང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་སླུ་བ་ལ་རང་ངེས་སུ་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་དང་། དེ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཆ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་གཉིས་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ལའང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་སམ་སྙམ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ལས་ནི
Chinese
从那之后，认识到自己所执著的表达方式不是量，因为是自己所执著的表达方式的意义之因，即不是果。第二，量的定义“不欺骗”有周遍过大的过失，因为世俗的智慧是不欺骗的。如果这样问，就像执持瓶子的现量所引导的瓶子的总相之类的世俗的知识，不是不希望它在瓶子上不欺骗，因为它是在引导自己的执持瓶子的现量所抓住的瓶子上加上而执持的缘故。第三，分别说者说，量的定义“知识”有不存在的过失，因为那在量的定义的基础——有色根上是不存在的。如果这样问，能被量的事物所认识的智慧是量本身，而有色根等不是量，因为量的果有决定的果和供养的果两种，从第一个来说，在分别知道应取和应舍的事物的意义之后进行取舍时，智慧是主要的，而根等不是。如果存在自己所量的事物的形象的知识，那么就存在第二个果——意义的认识，如果没有，那么即使有根等也没有用。后一个理由成立，因为具有对境形象的智慧，仅仅因为是不同地存在，就安立智慧的意义认识的名称为不同。第三，那么，在量的定义的基础上，如何确定“不欺骗”和“知识”这两个定义呢？世俗共称的量，是法，从自证中认识到是认识自己体性的意义，因为自体验的自证现量能够引导确定自己是认识自己的意义。这表明，所有的世俗共称的量，在定义的部分——知识的部分上是自知的，并且自证现量在定义的部分——不欺骗上是自知，这是通过意义来表明的，因为对进入的对境的确定是自己通过力量来引导的，并且对那上面的不欺骗的部分的确定是自己通过力量来引导的，这两者要点是一样的。那么，因为与知识没有差别，所以也能通过自己的力量来引导确定不欺骗吗？世俗共称的量，是法，确定是从智慧的名称之后的确定识中……
English
From then on, the realization of one's own object of attachment is not valid, because it is the cause of the meaning of one's own object of attachment, i.e., not the result. Secondly, the definition of validity, "non-deception," has the fault of being too pervasive, because conventional wisdom is non-deceptive. If asked, like the conceptualization of the general characteristics of a vase, etc., led by the direct perception of grasping a vase, such conventional knowledge is the subject. It is not desired that it is non-deceptive with respect to the vase, because it grasps by adding to the vase already grasped by the direct perception of grasping the vase that leads it. Thirdly, the Vaibhashikas say, the definition of validity, "knowledge," has the fault of being impossible, because it is impossible on the basis of the definition of validity, the sense faculty with form. If asked, the wisdom that understands the object to be measured is validity itself, but the sense faculty with form, etc., are not valid, because the result of validity has two kinds: the result of determination and the result of offering. From the first, when one engages in acceptance and rejection after separately knowing the meaning of objects to be accepted and rejected, wisdom is the main thing, but the sense faculty, etc., are not. And if there is knowledge with the aspect of one's own object to be measured, then there is the second result, the understanding of meaning. If not, even if there are sense faculties, etc., they are useless. The latter reason is established, because the wisdom with the aspect of the object, just by being different, establishes the term for the understanding of meaning of wisdom as different. Thirdly, then, how are the two definitions, "non-deception" and "knowledge," determined on the basis of the definition of validity? The commonly designated validity is the subject. From self-awareness, it understands the meaning of being knowledge of one's own nature, because the direct perception of self-experience and self-awareness is able to lead to the certainty that it is knowledge of oneself. This shows that all commonly designated validity is self-aware in the part of the definition, the part of knowledge, and the direct perception of self-awareness is self-aware in the part of the definition, the part of non-deception, which is shown through meaning, because the certainty about the object of entry is led by its own power, and the certainty about the part of non-deception on that is led by its own power, the two key points are the same. Then, since it is not different from knowledge, can it also lead to the certainty of non-deception by its own power? The commonly designated validity is the subject. Certainty is from the subsequent knowledge of certainty after the designation of wisdom...