Tibetan
་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་སླུ་བ་ཉིད་ངེས་ཏེ། རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བར་ངེས་པ་ན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནམ་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཞེ་ན། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་གཉིས། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས། །དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བོད་ཕལ་ཆེར། སྔ་མས་རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་བསྟན་པར་འདོད་པ་ནི་གཞི་གང་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་ཞིང་། རང་ངེས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མའང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་། །འདིར་བཤད་པ་ནི་འཇམ་དབྱངས་ས་སྐྱ་པའི་བཤད་སྲོལ་གཞན་དང་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལའང་ཤེས་པའི་ཆ་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པ་དང་། ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་པའང་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གལ་ཆེ་བ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་རང་ལས་དང་། མི་སླུ་བ་ཐ་སྙད་ལས་ངེས་ན་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། དོན་མེད་མིན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མར་སྒྲུབ་མི་ཤེས་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་ཟློག་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་གི་ཆ་ཤས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་སྔ་མ་དང་དོན་གཅིག་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་འདོད་པ་དང་། རྒྱན་གྱིས་མཚན་མཚོན་གཞན་དུ་འདོད་པ་རིགས་གཏེར་ལས་བཀག་ལ། ཁ་ཅིག སྔ་མས་ཆོས་གྲགས་རང་ལུགས་དང་། ཕྱི་མས་ཕྱོགས་གླང་གི་ལུགས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འདིས་དགག་པ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་རྒྱ་གར་བ་དང་བོད་ཁ་ཅིག དགག་གཞིའི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པའི་ལན་མཛད་ཀྱང་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ནི། རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་ཕྱིར་འཐད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །འོ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རང་མཚན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་སྔོ
Chinese
量之义，即是不欺诳性，是确定的。因为后得的定解，在所入处确定为不欺诳，所以才安立为量的名言。那么，这个定解是自力引导，还是他力引导呢？如云： 义智二者与自智二，随后的比量皆由自。 初分者与意莫信，具足错乱因者由他。 应当如是了知。大多数藏人认为，前者唯示自定，后者唯示他定，这似乎是没有分清安立自定、他定的所依是什么差别。并且，似乎也不了解自定、他定的量，也仅仅是安立在周遍名言的量上。此处所说是与妙音萨迦派的说法不相同。并且，在此处，认识的部分是义，不是名言，以及“是量”本身也是义，不是名言，这个重要的差别已经在总义中阐述完毕了。那么，如果认识由自力，不欺诳由名言决定，那么量的论典岂不是变得没有意义了吗？量的论典，有法，不是没有意义，因为如果不了解周遍名言的量的定义，就无法成立薄伽梵为量，因此，具有遣除对量和量的定义的愚昧，并且能如实不颠倒地了知的必要。第二，那么，在陈那论著的某些部分中，所说的“未识义明”是否相违呢？并不相违，因为未识义的显现也与前者意义相同，所以是量的定义。自在天认为定义是其他的，功德光认为定义所诠是其他的，这些已经在《理藏论》中遮破了。有些人认为，前者表示法称自宗，后者表示陈那的宗派，这已经在总义中遮破了。这是否没有周遍于遮破的认识量呢？对此，印度人和一些藏人回答说，遮破的对境事物本身，或者所遮破的法的对境事物本身，或者认识的所取行相本身，作为所入处来显示，所以没有过失。但是，至尊萨迦班智达说：“为辨自相有无故，是合理的。”将在下文中阐述。那么，在现量认识青色等自相的自性之后，青
English
The meaning of valid cognition is definitely non-deceptive. Because the subsequent definite cognition is determined to be non-deceptive in the object it engages with, it is therefore termed valid cognition. Now, does this definite cognition lead by its own power or by the power of others? As it is said: Two of object-cognition and two of self-cognition, subsequent inferences are determined by themselves. Do not rely on the first and the mind, those with causes of error are determined by others. It should be understood as such. Most Tibetans think that the former only shows self-determination, and the latter only shows other-determination. This seems to be because they have not distinguished the difference in what basis self-determination and other-determination are established on. Furthermore, it seems that they do not understand that the valid cognition of self-determination and other-determination is only established on the universally nominal valid cognition. What is explained here is not the same as the explanation of Jamyang Sakya. Furthermore, in this case, the aspect of cognition is the object, not the term, and the important difference that "it is valid cognition" itself is also the object, not the term, has already been explained in the general meaning. Now, if cognition is from oneself and non-deception is determined by terms, then wouldn't the treatises on valid cognition become meaningless? The treatises on valid cognition, the subject, are not meaningless, because if one does not understand the definition of universally nominal valid cognition, one cannot establish the Bhagavan as valid cognition. Therefore, it has the necessity of dispelling ignorance about valid cognition and the definition of valid cognition, and realizing it without being inverted. Secondly, now, is it contradictory to what is said in some parts of Dignāga's treatises, "clarifying the unknown meaning"? It is not contradictory, because the clarifier of the unknown meaning is also the same in meaning as the former, so it is the definition of valid cognition. Lha considers the definition to be different, and Gyen considers the defined to be different, these have been refuted in the Treatise on Reasoning. Some people think that the former indicates Dharmakīrti's own system, and the latter indicates Dignāga's system, this has already been refuted in the general meaning. Does this not pervade the valid cognition of refutation? In response to this, Indians and some Tibetans answer that the object of refutation itself, or the object of the dharma to be refuted itself, or the apprehended aspect of cognition itself, is shown as the object of engagement, so there is no fault. However, Jetsun Sakya Pandita said, "It is reasonable to examine whether self-characteristics exist or not." It will be explained below. Now, after directly realizing the nature of self-characteristics such as blue,