Tibetan
ར་ན་ངག་དང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ། གོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་ན་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་། ངག་དང་ཕྱོགས་དང་འོད་ཟེར་དང་། །ཕྱུགས་དང་མིག་དབང་རྡོ་རྗེ་དང་། །མཐོ་རིས་ཆུ་སྟེ་དོན་དགུ་ལ། །མཁས་པས་གོ་སྒྲ་བརྟག་པར་བྱ། །ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཅན། འདོད་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་ཐལ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་དོན་གང་ནའང་འཇུག་རུང་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ཡོད་པ་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཙམ་གྱིས་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་ཙམ་ལས་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། སེར་སྐྱ་སྟེ་གྲངས་ཅན་དང་། ལ་སོགས་པ་གཅེར་བུ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་བློ་བདེ་ཆོས་ཅན། སེམས་མེད་དང་སོགས་པ་ནང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་དང་། ཤིང་ཆོས་ཅན། སེམས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ཤུན་པ་བཤུས་ན་ནི་འཆི་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་སྐྱོན་དཔྱད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ལ། རྟགས་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཤིང་ལ་སྲོག་འགག་པའི་འཆི་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་ལ། འཆི་བའི་སྒྲ་རྟགས་སུ་འགོད་ན་མར་མེ་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཙོ་བོར་གྲུབ། །མིང་ལས་དོན་ཉིད་གཙོ་བོར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ་དོན་རྩོད་གཞི་ལ་མ་གྲུབ་ན། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་འདི་ཡིན་ཀྱང་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་དོན་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྩོད་གཞི་ལ་གྲུབ་ན་དེའི་ཁྱད་པར་སྒྲ་དང་བུམ་པའི་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྩོད་གཞི་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་དེས་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་བྱས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་འགྲུབ་པ་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་སྟེ་མིང་འགའ་ཞིག་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན
Chinese
如同“ra（藏文，梵文天城体：ra，梵文罗马拟音：ra，汉语字面意思：角）”这个词，对于言语、方向等法，可以成为有角的，因为可以加入“go（藏文，梵文天城体：go，梵文罗马拟音：go，汉语字面意思：牛）”这个语音，如果这样写，就像不确定一样。也就是说：对于言语、方向和光芒，牲畜和眼根、金刚杵，高处的天界和水这九个意义，智者应当考察“go（藏文，梵文天城体：go，梵文罗马拟音：go，汉语字面意思：牛）”这个语音。此外，对于一切士夫，有法，所有想要的意义都成立，因为能表达的语音对于任何意义都可以使用并非不可能。承认周遍。因为能表达的语音存在，所以所表达的意义成立。理由成立，因为能表达的语音仅仅凭借想要表达的意愿就可以用于意义。第三，通过仅仅是语音而无法推断意义来显示，对于数论派，以及裸体派等，也依次对于心安，有法，无心等不是内在的，因为是无常等是有生，这样写道，以及树，有法，是有心的，因为剥皮就会死亡，这样写是进行过失分析，虽然仅仅是作为理由的语音成立，但是周遍并不确定，并且作为理由的意义生灭在自身上并不成立，对于佛教徒来说，树木的生命停止的死亡并不成立，如果将死亡的语音作为理由，那么用蜡烛等无法确定来显示。第四有二，理由的自性主要成立，从名称上意义本身主要成立。第一，如果作为理由的对境的自性，也就是意义在争论处不成立，那么这就是随法不成，但是如果作为理由的意义，比如所作在争论处成立，那么它的差别，比如声音和瓶子的所作在争论处不成立，但是不成立的差别不会损害理由的成立，例如，在以所作来成立声音是无常的时候，对于有法声音之上，一些反驳者认为所作的差别依赖于虚空的功德，也就是与它意义相同的事物，即使所作不成立，也不会损害随法成立。第二，作为理由的语音，也就是一些名称，虽然辩论双方在争论处没有共同显现地成立，但是理由的对境，也就是意义。
English
Regarding things like speech and direction, it can be said to have 'ra' (horn) because the sound 'go' (cow) can be added. If written like that, it's like being uncertain. That is to say: For speech, direction, and light, livestock, eye faculty, vajra, the high heavens, and water, these nine meanings, the wise should examine the sound 'go'. Furthermore, for all individuals, the subject of debate, all desired meanings are accomplished, because the expressive sounds can be applied to any meaning and it is not impossible. The pervasion is accepted. Because the expressive sound exists, the expressed meaning is accomplished. The reason is established, because the expressive sounds are applied to meanings merely by the intention to express them. Third, by showing that meaning cannot be inferred from sound alone, for the Samkhya school and the naked ascetics, in turn, for the mind at ease, the subject of debate, being without mind and so on, are not internal, because they are impermanent and so on, being born, it is written like that, and the tree, the subject of debate, has mind, because if the bark is peeled off, it dies, writing like that is analyzing faults, although only the sound of the sign is established, the pervasion is not certain, and the meaning of the sign, arising and ceasing, is not established in itself, and for Buddhists, the death of the tree's life stopping is not established, and if the sound of death is taken as a sign, then it is shown to be uncertain with candles and so on. Fourth, there are two: the essence of the sign is mainly established, and the meaning itself is mainly established from the name. First, if the essence of the object to be taken as a sign, that is, the meaning, is not established in the subject of debate, then this is the way of the unestablished property of the subject, but if the meaning to be taken as a sign, such as made, is established in the subject of debate, then its difference, such as the made of sound and pot, is not established in the subject of debate, but the unestablished difference does not harm the establishment of the reason, for example, when establishing that sound is impermanent by what is made, on the subject of debate, sound, some opponents think that the difference of what is made depends on the quality of space, that is, things that are the same in meaning, even if what is made is not established, it does not harm the establishment of the property of the subject. Second, the sound of the sign, that is, some names, although not established in common appearance in the subject of debate by both the proponent and opponent, the object of the sign, that is, the meaning.
Tibetan
་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱིས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འུག་པ་བ་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སོགས་པ་ཐོགས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་པས་རྫས་ནི་གཉིས་ཏེ། བདག་དང་ཡིད་དང་། ཕྱོགས་དང་དུས་དང་ནམ་མཁའ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་རྫས་ཡིན་ལ། ས་སོགས་འབྱུང་བ་བཞི་ནི་ཐམས་ཅན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ནང་ཚན་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་ཁས་ལེན། རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཁས་མི་ལེན་པས་མིང་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པས་ལུས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དང་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ན། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་གཉིས་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འཁྲུལ་པའི་དཔེ་ནི་བ་ཁ་མོ་ཆོས་ཅན། རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་ཕྲུ་གུ་ཆོས་ཅན། གླང་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ལག་ལྡན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཞེས་པ་གཉིས་པོ་འདི་ཡི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་བ་གླང་དང་། གླང་པོ་ཆེ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པས་རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གོ་བ་ཡིན་གྱི། ཚིག་དེས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན། རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ཡང་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཅིག་ལ་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་འགལ། །ལྡོག་པ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་གཅིག་གིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འདོད་ན། དབང་ཕྱུག་གི་དངོས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དེ
Chinese
如果为了反驳，正反双方在争论的基础上达成共识，那么周遍关系就成立了。例如，对于主张极微常恒的胜论派，佛教徒说：极微，是所立宗，是无常，因为是有身，以及因为是有碍等等作为能立。胜论派虽然不承认有身这个名称适用于四大极微，但承认其意义是可触的，因此可以作为能立。胜论派认为，实体有两种：我和意，以及方、时、空是周遍一切的实体，而地等四大是并非周遍一切的实体。并非周遍一切的实体的量是功德的组成部分，他们承认其有身的名称，但不承认极微有此名称，因此名称虽然不成立，但意义是可触的，正反双方都认可，因此有身的意义就成了正确的能立。因此，如果作为理由的意义本身是错误的，或者是不成立等等，或者是有矛盾的，即使作为理由的词句没有错误，也应知能立是有过失的，因为作为理由的事物，即意义，从两种事物中，所要成立的事物，即意义，是必须成立的。作为理由的词句没有错误，但意义有错误的例子是：母牛，是所立宗，是有角的，因为是行走的。以及，象的幼崽，是所立宗，是大象，因为有手。当这样使用能立时，行走和有手这两个词的词句所表达的意义，在世间只被认为是牛和象所独有的，因此被理解为角和象所独有的。如果这个词想要表达的意义，行走和有手，是所立宗，是你，那么，就不能确定是有角和大象，因为人也是你。第四个有四种：在一个事物上，原因和非原因相违背，没有周遍，因此不适合作为原因，没有后随，因此不适合作为原因，应舍弃先前的未确定之因。第一个是：如果自在天（Īśvara）主张一个常恒的自在天创造一切众生，那么，自在天的实体，是所立宗，正如在某个时候是果的原因一样，
English
If, in order to refute, the proponents and opponents reach a consensus on the basis of the debate, then the pervasion is established. For example, to the Vaiśeṣika school, which asserts that atoms are permanent, the Buddhist says: Atoms, the subject of the proposition, are impermanent, because they are embodied, and because they are obstructive, etc., as the proof. Although the Vaiśeṣika does not admit that the name "embodied" applies to the four great elements of atoms, it admits that its meaning is tangible, so it can be used as a proof. The Vaiśeṣika believes that there are two kinds of substances: self and mind, and direction, time, and space are substances that pervade everything, while the four elements such as earth are substances that do not pervade everything. The measure of substances that do not pervade everything is part of the qualities, and they admit the name of embodied, but do not admit that atoms have this name, so although the name is not established, the meaning is tangible, and both proponents and opponents recognize it, so the meaning of embodied becomes a correct proof. Therefore, if the meaning of the sign itself is wrong, or is not established, etc., or is contradictory, even if the words of the sign are not wrong, it should be known that the proof is flawed, because the thing of the sign, that is, the meaning, from the two things, the thing to be proved, that is, the meaning, must be established. An example of the words of the sign being correct, but the meaning being wrong is: The cow, the subject of the proposition, has horns, because it walks. And, the baby elephant, the subject of the proposition, is an elephant, because it has hands. When using proofs in this way, the meaning expressed by the words "walking" and "having hands" is only considered unique to cows and elephants in the world, so it is understood to be unique to horns and elephants. If the meaning that the word wants to express, walking and having hands, is the subject of the proposition, is you, then it cannot be determined to have horns and be an elephant, because a person is also you. The fourth has four: On one thing, cause and non-cause contradict, there is no pervasion, so it is not suitable as a cause, there is no subsequent occurrence, so it is not suitable as a cause, the previous uncertain reason should be abandoned. The first is: If Īśvara asserts that one permanent Īśvara creates all beings, then the entity of Īśvara, the subject of the proposition, just as at some time it is the cause of the result,