Tibetan
།དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཏེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྒྱུ་མིན་སོགས་བཞི་དང་། འགོག་པ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་དང་། ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མ་རིག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པས་བདེ་སྡུག་ལ་བླང་དོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པ་སྤངས་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལུས་ཏེ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ལམ་བདེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཇིག་ལྟས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། རྐྱེན་སྲེད་པ་ཡིན་པས་གཞུང་གི་སྐབས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་ཞེས་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་འཁོར་བ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བདག
Chinese
因此，由于补特伽罗没有感受和记忆，所以没有其他人感受和他人记忆等等。法的感受和记忆是不同的，因为是因果关系。中观应成派认为，名言上感受和记忆可以安立在法和补特伽罗两者上，但感受和记忆不是他体，因为如果是因果关系就必须不是他体。这些对于中观和量论的宗义非常重要，所以有智慧的人要记住。第三，因此，为了显示正确的见解作为对治，分为两点：显示断除贪欲的对治，没有贪欲就没有轮回。第一点是：以很好地修习无常等十六种行相的正确的见解，作为有法，能够断除贪欲以及其随行吝啬和嫉妒等等一切，因为所缘境四谛本身具有与常等十六种行相相违背的意义，即如实地证悟和修习无常等十六种行相。普遍成立，因为所缘境四谛中，对于苦谛执著稳固即常，以及快乐，我，我的等等，对于集谛执著非因等四种，对于灭谛执著非灭等四种，对于道谛执著非道等四种，这样以不正确的十六种行相由无明增益，从无明产生的贪欲对乐和苦取舍而完全贪著。第二点是：从我执产生的贪欲断除的补特伽罗，作为有法，即使业和身体存在，也不可能再取业、烦恼和身体这三者为因的生，因为主要的原因之一烦恼已经没有了。例如，没有种子就不会生出苗芽一样。这里，道谛的论典们是为了成立证悟无我的道是对治轮回的。轮回痛苦的因是包含坏聚见在内的无明，缘是贪欲，因此论典的场合也有对治这些的两种场合。第一是：以“已经讲完的道”显示了证悟无我对断除轮回有能力，然后进入对它的论证，即对境的状况和我的论证。
English
Therefore, since a person does not have feeling and memory, there is no feeling of others and memory of others, etc. The feeling and memory of dharma are different, because they are cause and effect. The Madhyamaka-Prasaṅgika school believes that conventionally, feeling and memory can be established on both dharma and person, but feeling and memory are not other, because if they are cause and effect, they must not be other. These are very important for the tenets of Madhyamaka and Pramāṇa, so wise people should remember them. Third, therefore, in order to show the correct view as an antidote, it is divided into two points: showing the antidote to eliminate craving, and without craving, there is no rebirth. The first point is: with the correct view of cultivating impermanence, etc., the sixteen aspects, as a subject, it can eliminate all craving and its followers, such as stinginess and jealousy, etc., because the object of focus, the four truths themselves, have the meaning contrary to the sixteen aspects such as permanence, that is, truly realizing and cultivating the sixteen aspects such as impermanence. It is universally established, because among the four truths of the object of focus, clinging to stability, i.e., permanence, and pleasure, I, mine, etc., to the truth of suffering; clinging to non-cause, etc., four aspects to the truth of origin; clinging to non-cessation, etc., four aspects to the truth of cessation; and clinging to non-path, etc., four aspects to the truth of the path. Thus, with the sixteen incorrect aspects, ignorance is imputed, and from the craving arising from ignorance, there is complete craving for acceptance and rejection of pleasure and pain. The second point is: a person who has abandoned the craving arising from self-grasping, as a subject, even if karma and body exist, it is impossible to take birth with the three causes of karma, afflictions, and body, because the main cause, affliction, is no longer there. For example, just as a sprout does not grow without a seed. Here, the treatises of the truth of the path are to establish that the path of realizing selflessness is the antidote to cyclic existence. The cause of the suffering of cyclic existence is ignorance, including the view of the aggregates, and the condition is craving, so the occasion of the treatises also has two occasions for counteracting these. The first is: by showing "the path that has already been taught," it shows that realizing selflessness has the ability to abandon cyclic existence, and then enters into the proof of it, that is, the state of the object and the proof of self.
Tibetan
་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དང་། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། གསུམ་པ་ནི། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ཞེས་སོགས་སོ། །ལམ་གཞན་བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བས་བདག་ལྟ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེས་ན་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ཞེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོགས་མེད་པའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པའི་སྐབས་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་སྲེད་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པས་འབྲས་བུ་ལོག་སྲེད་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི། ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །ཞེས་སོགས་སོ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་སྤང་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྒྲུབ་པ་སྐབས་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྐབས་སུ་བབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་བོད་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་དག བདག་མེད་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བའི་ཚུལ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤོང་། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྒྲུབ། བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་དུ་མི་རུང་བ་དང་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་གསུམ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ
Chinese
观点和执着相违背，以及我见是轮回的根本，共有三种。第一种是：“识蕴执取境之法。”等等。第二种是：“空性见与彼相违。”等等。第三种是：“何者见有我，于彼。”等等。其他道认为贪着我具有过患，以及观蕴等为痛苦，以及知蕴与我为他体，以及厌离痛苦等，这些与我见和执着不相违背，因此不能舍弃我见，所以不能成为轮回的对治。比如：“若然贪着具有过患。”等等。将所有这些意义归纳起来是：“是故欲解脱，无碍之。”等等一个偈颂。第二，如经部和集起部中，贪爱被确立为必定产生痛苦的因，同样，如果不舍弃贪爱，就不能舍弃轮回的痛苦。并且，经中所说的仪轨不能损害因我执，因此不能舍弃果颠倒贪爱。比如：“经是如是之实事。”等等。证悟无我的道，是通过舍弃因我执的方式，能够舍弃果贪爱及其随行。比如：“依于四谛。”等等。将所有这些意义归纳起来是：“业与身等存在时。”等等一个偈颂。没有与烦恼的对治分开的，舍弃业和身的对治。比如：“业与身等非舍弃。”等等。自己宗派的解脱道作为要义的主题，对于其他宗派的解脱道在适当的时候进行遮破的这种方式，不要不关注而做藏文注释。通过修习无我而解脱的方式。对此，驳斥其他的争论。将证悟空性作为道来修习。不舍弃我执的对治不能成为道，共有四种。在后者中，有脱离我所执着，以及仅仅是经中所说的仪轨，以及业身耗尽的方法不能成为对治三种。其他一些人将自己宗派的解脱道进行确立，将其他宗派的解脱道进行破斥分为两种。在后者中，有脱离对我的贪着，以及观蕴等为痛苦，以及知蕴与我为他体，以及痛苦
English
There are three things that contradict views and attachments, and that the view of self is the root of samsara. The first is: "Consciousness holds the Dharma of the object." and so on. The second is: "Because the view of emptiness is contrary to it." and so on. The third is: "Whoever sees me, to him." and so on. Other paths consider attachment to self to be flawed, as well as contemplating the aggregates as suffering, as well as knowing that the aggregates and the self are different, and as well as renouncing suffering, these do not contradict the view and attachment to self, so they cannot abandon the view of self, so they cannot be the antidote to samsara. For example: "If attachment is flawed." and so on. The summary of all these meanings is: "Therefore, those who desire liberation, without hindrance." and so on, one verse. Second, as in the Sutra Pitaka and the Abhidhamma Pitaka, craving is established as the cause of inevitably producing suffering, similarly, if craving is not abandoned, the suffering of samsara cannot be abandoned. Moreover, the rituals mentioned in the scriptures cannot harm the cause of self-grasping, so the fruit of inverted craving cannot be abandoned. For example: "The Sutra is such a reality." and so on. The path of realizing selflessness is through abandoning the cause of self-grasping, it is possible to abandon the fruit of craving and its followers. For example: "Relying on the Four Noble Truths." and so on. The summary of all these meanings is: "Even when karma and body exist." and so on, one verse. There is no antidote to abandoning karma and body separate from the antidote to afflictions. For example: "Karma and body are not abandoned." and so on. Establishing one's own school's path to liberation as the main topic, and refuting other schools' paths to liberation when appropriate, do not ignore this way of making Tibetan commentaries. The way to be liberated by meditating on selflessness. To this, refute other arguments. Cultivate the realization of emptiness as a path. The antidote that does not abandon self-grasping cannot become a path, there are four kinds. In the latter, there are three kinds of detachment from the attachment to self, as well as merely the rituals mentioned in the scriptures, and the method of exhausting karma and body cannot become an antidote. Others establish their own school's path to liberation, and refute other schools' paths to liberation in two ways. In the latter, there is detachment from attachment to self, as well as contemplating the aggregates as suffering, as well as knowing that the aggregates and the self are different, and as well as suffering.