Tibetan
་ཅན། གཞི་འགར་སྐལ་དོན་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འགོག་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་བཤད་དེ། གཞི་འགར་སྐལ་དོན་ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འགོག་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དག་འདི་ལ་ཡོད་ངེས་འགོག་པར་གཉིས་ཀ་མཚུངས་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བྱས་ནས་དགག་རྟགས་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་ངེས་ལས། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་བ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་འགའ་ཞིག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐབས་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དང་། དོན་རྣམས་དབང་པོ་ལས་འདས་ནས་ཡོད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལ་ལྟར་མི་རུང་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱང་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྐལ་དོན་དེ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། གང་ལ་སྐལ་དོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་གི་ཚད་མས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་སྟེ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡོད་ཀྱང་གང་ཟག་དེའི་ཚད་མས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤ་ཟ་སྐལ་དོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ཤ་ཟ་ཡོད་མེད་གང་རུང་ལ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤ་ཟ་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །རང་འགྲེལ་དུ། ཚད་མ་དག་ནི་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ལྷས། དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འབའ་ཞིག་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་དེའི་ངོ་བོ་ཆོད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཅིང་། མ་ངེས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་དག་མཐོང་བ་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ནི་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཤཾས། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་འཛིན་པ་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱིས་རྣམ་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་དང་། ཀ་ཤཱིས། མ་ཞེན་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྐྱོན་ཡང་ཅི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནང་ཁོ་ན་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་དེ་གང་ལ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་བཟུང་དུ་ཟིན་ཡང་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ངེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དེར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དུ་གཉེར་བ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན
Chinese
具有。对于阻止在所依处存在有分（སྐལ་དོན།）的名称，说是以量作为成立的工具，因为对于阻止在所依处存在有分的名称，三相可能齐全。前者等对于阻止在此处存在是相同的，以这样的名称来施加于两个遮遣的理由，这与《释量论》中只施加于不可见之未见的理由相违背。第二，某些事物在论典的场合与所说之义没有关联，以及诸事物超越感官而存在，但不能像现量一样观察，以及不具有成立之因的那些有分，是所立宗。因为对于成为有分之所依的补特伽罗的量不可见，所以如何成立为必定不存在，不能成立，因为即使你存在，也不能遍及该补特伽罗的量所见。因此，食肉成为有分之所依的补特伽罗的相续之量，是所立宗。不会成为对于食肉存在与否普遍施设名称的量，因为不是对于食肉存在与否确定的定解之果。在《自释》中说，量是具有确定的果的缘故。在《释量论》中说，对于不恒常等以各种差别相的自性仅仅是执持，但因为是决断该错乱之本体者，所以不是确定，并且从不确定来说，那些与未执持所见相同，这样，那就是对于它们的量。以其他方式则不是，因为量是具有进入之果者。商羯罗主说，现量的量在执持一切相时，对于进入之境进行区分确定者，那些是量。迦湿弥罗说，对于不执著之义，仅仅以不欺骗也不是量，因为太过分了。像这样，现量没有差别，过失又是如何，对于完全执持之相，仅仅在内部产生分别，那本身被认为是现量，对于不产生分别者，即使执持也被认为未执持。对于不产生确定者，因为一切相都不允许寻求意义，所以可以说不是量，否则就不是。
English
Possessing. To prevent the term of having a share (skal don) in the basis, it is said that validity is the means of proof, because the three characteristics can be complete for preventing the term of having a share in the basis. The former is the same as preventing existence here, and applying this term to both negating reasons contradicts applying it only to the invisible, unobserved reason in the Pramāṇavārttika. Secondly, some things are not related to the meaning expressed in the context of the treatise, and although things exist beyond the senses, they cannot be observed like perception, and those shares that do not have a means of proof are the subject of the thesis. Since the validity of the person who has become the basis of the share is not observed, how can it be established as definitely non-existent, it cannot be established, because even if you exist, you are not pervasive of what is observed by the validity of that person. Therefore, the validity of the continuum of the person who has become the basis of the share of eating meat is the subject of the thesis. It will not become the validity that universally applies the name to whether meat exists or not, because it is not the result of a definite understanding that determines whether meat exists or not. In the Svavṛtti, it is said that validity is the cause of having a definite result. In the Pramāṇavārttika, it is said that even if one only grasps the nature of impermanence, etc., with various distinguishing features, it is not definite because it is the one who decides the essence of that delusion, and from the uncertain, those are the same as not grasping what is seen, so that is the validity for them. It is not in another way, because validity is the one who has the fruit of entering. Śaṃkara Svāmin says that the validity of perception is also the validity for those who distinguish and determine the object of entry when grasping all aspects. Kāśmīra says that not deceiving is not validity for the meaning of not being attached, because it is too extreme. In this way, how can faults be completely grasped without distinction in perception, that which produces discrimination only within the aspect of complete grasping is considered perception, and that which does not produce discrimination is considered not grasped even if it is grasped. For those who do not produce certainty, it can be said that it is not validity because all aspects are not allowed to seek meaning, otherwise it is not.
Tibetan
་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་། ངེས་པ་མི་སྐྱེད་ཀྱང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་བཀག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ན་ངེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་དོན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་གང་རུང་གིས་ངེས་པ་འདྲེན་པས་ཁྱབ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། རྒྱས་པར་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་མེད་ངེས་འགྲུབ། །མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་མེད་ངེས་གོ་བྱེད་མི་སྲིད་དམ་སྙམ་ན། རྟགས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་སྟེ་སྣང་རུང་གིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་མ་དམིགས་པ་ལ་ལ་མེད་ངེས་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་ན་མེད་པར་ངེས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མ་དམིགས་པས་མེད་པ་མི་འགྲུབ་ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། ཡོད་ཀྱང་རང་བཞིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བས་མི་ཤེས་ཤིང་ཤེས་བྱེད་རྟགས་ལས་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་སྐལ་དོན་ལ་མ་དམིགས་པས་མེད་ངེས་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་ལྔ་བཀག་པས་མེད་ངེས་འགྲུབ། །འགལ་ལྔ་དམིགས་པས་མེད་ངེས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་བཀག་པས་འགྲུབ། །སྣང་རུང་རང་བཞིན་བཀག་པས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཆོས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་བའི་ལྡོག་པ་གྲུབ་ན་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱུ་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་པ་དང་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ལྡོག་པ་དང་དངོས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཐམས་ཅད་མཐར་དགག་བྱ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་དགག་བྱ་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པས་མཐར་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་དངོས་སུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་ལས། དུ་བའི་རྒྱུ་མེ་མི་ཤེས་ན་སྟེ་མ་དམིགས་པ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་འབྲས་བུ་དུ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་
Chinese
如是所说之义，一些古代人认为，现量是确定的，并且否定了不产生确定性就不是量，这种说法是不合理的。因为在佛的境界中，量会消失，因为在那里没有产生确定性的东西。如果这不成立，那么佛的智慧如果是现量，则不遍及。因此，这些的意义是，如果一切都是世俗的量，那么它必然通过自力或他力来引导确定性，这个意义已经在总义中详细阐述过了。第二部分分为两部分：如果存在差异，则确定不存在；解释证明不存在的各种方式。第一部分是：如果认为在未观察到的标志中，不可能有表示不存在的，那么，标志的卓越之处在于，对于具有可见性差异的未观察到，有些会使人理解不存在，这成为量，即正确的标志，因为如果可见的未被观察到，那么确定不存在是普遍的。如果这样，那么与“未观察到不能证明不存在”相矛盾，这并不矛盾，因为即使存在，由于自性，即自己的本质，通过观察也无法知晓，并且也无法通过能知晓的标志来知晓，对于这种情况下，未观察到不能证明确定不存在，因为对于存在的事物，量不普遍观察到。因此，这个推理是陈述。第二部分分为两部分：通过否定五种关系来证明确定不存在；通过观察五种相违来证明确定不存在。第一部分分为两部分：通过否定原因和遍及来证明；通过否定可见自性来证明。第一部分是：如果不可见的未观察到标志的法上，成立了彼生关系的否定，那么对于可见的未观察到理由，关系如何成立呢？对于原因遍及未观察到的理由，彼生关系和一体关系的随行和相违两种情况中，相违是真实成立的，并且所有其他的可见未观察到理由，最终都是通过量未观察到所要否定的事物，来证明所要否定事物确定不存在，因此最终一体关系是真实成立的，如是所说依次显示，如果不了解烟的原因火，即未观察到，作为有法，在某个基上，结果烟是不存在的，这样来证明，因为这样证明的方式三相是完整的。
English
As for the meaning of what was said, some ancient people thought that direct perception is definite, and they denied that what does not produce certainty is not a valid means of knowledge, which is unreasonable. Because in the realm of the Buddha, valid means of knowledge will disappear, because there is nothing that produces certainty there. If this is not established, then if the Buddha's wisdom is direct perception, it is not pervasive. Therefore, the meaning of these is that if everything is a conventional valid means of knowledge, then it must lead to certainty through its own power or the power of others, and this meaning has been explained in detail in the general meaning. The second part is divided into two parts: if there is a difference, then the certainty of non-existence is established; explaining the various ways of proving non-existence. The first part is: if it is thought that in the unobserved sign, it is impossible to have something that indicates non-existence, then the excellence of the sign is that for the unobserved that has a visible difference, some will make one understand non-existence, which becomes a valid means of knowledge, that is, a correct sign, because if the visible is not observed, then it is universally certain that it does not exist. If so, then it contradicts "not observing does not prove non-existence," which is not contradictory, because even if it exists, due to its own nature, that is, its own essence, it cannot be known by observation, and it cannot be known from the sign that can know, in this case, not observing does not prove definite non-existence, because for existing things, the valid means of knowledge does not universally observe. Therefore, this reasoning is a statement. The second part is divided into two parts: proving definite non-existence by negating the five relations; proving definite non-existence by observing the five contradictions. The first part is divided into two parts: proving by negating the cause and the pervasive; proving by negating the visible nature. The first part is: if on the dharma of the invisible unobserved sign, the negation of the relation of arising from that is established, then how is the relation established for the visible unobserved reason? For the reason of the unobserved cause and pervasive, in the two cases of following and contradicting the relation of arising from that and the relation of oneness, the contradiction is truly established, and all other visible unobserved reasons ultimately prove that the object to be negated is definitely non-existent through the valid means of knowledge not observing the object to be negated, therefore ultimately the relation of oneness is truly established, as what was said shows in sequence, if one does not understand the cause of smoke, fire, that is, the unobserved, as the subject, on some basis, the result, smoke, is non-existent, in this way to prove, because the three aspects of this way of proving are complete.