Tibetan
ཕྱིར། རང་བཞིན་ཤིང་མི་དམིགས་པ་ལའང་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་ཤིང་ཙམ་གྱི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཤ་བ་མེད་པ་རྟགས་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་གཞི་འགར་ཡོད་ན་ལྟར་རུང་གི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་གིས་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་དེ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་མི་རུང་གི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་ན་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྣང་རུང་སྟེ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་ནི་གྱུར་པ་ན་ཆོས་ཅན། སྣང་རུང་བུམ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དམིགས་སུ་རུང་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་གཞི་འགར་སྣང་རུང་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་རུང་བུམ་པ་མ་དམིགས་ན་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གྲང་རེག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་རྟགས་སུ་བྱས་པ་ལས་གཞི་འགར་ཁྱོད་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱོད་དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། དོན་གསུམ་བཟུང་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ། །སྒྲ་དོན་རང་མཚན་ཡིན་པ་དགག །སྒྲ་དོན་བཀག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །དཔྱད་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་བསྟན། །ལུང་དང་འགལ་བའི་དོགས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་འགོག་པ་ནི། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཙོ་བོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་རྟགས་འདི་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའམ་ཡོད་ངེས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཡོད་ན་དགག་མི་ནུས་ཤིང་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པས་རྟགས་དེའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་ཚིག་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། ཡོད་པ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། མེད་པ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་མེད་པ
Chinese
再者，对于自性木不现见的事物，作为有法。在某个基上，以木仅仅之义的自性没有鹿作为有相，则此相是正确的。因为如此成立的三相齐全。也就是说，如果基上存在，则凭借可能见的因和遍，以某些不现见的理证，能够证知果和遍不存在，否则不能。如果不现见可能见的因和遍，则由于果和遍不存在而不周遍。第二，对于显现可能的事物，比如瓶子等，在遮蔽等不见的因不可能存在时，作为有法。如果显现可能的瓶子的事物存在，则从理应现见而不现见的相，能够证知基上不存在显现可能的瓶子的事物。因为不现见显现可能的瓶子，则周遍于不存在。第二，对于冷触，作为有法。以现见你与它不共存的相违作为相，则必定能够确定基上没有你。因为即使存在与你不共存的相违的事物，也对你存在造成损害。第三有五：执取三义而成立无违，遮破声义是自相，遮破声义则成为过失，显示观察境唯是自相，遣除与教证相违的顾虑。第一，某些人说，以不现见的相遮止存在的确立，如果成为成立不存在的确立，那么陈那论师所说的“主物不是存在的，因为不现见”的这个相，则成为不是不现见的相，因为不能成立不存在的确立或者不能遮止存在的确立。如果主物存在，则不能遮止，而且“没有”的词语不合理。如果不存在，则由于有法不存在，那个相没有所依，而且“主物”的词语不能适用。如果这样说，那么由无始以来的习气，从前前产生的分别念所完全成立，也就是增益的声义之法，作为有法。有三种形态，即存在依靠实有，不存在依靠非实有，以及二者依靠所知。因此，对于论师所说的理证，施加“没有”的词语是不合理的，而且有法不存在
English
Furthermore, regarding the non-perception of the nature of wood, as the subject. On a certain basis, taking the absence of deer as the nature of the mere meaning of wood as the sign, then this sign is correct. Because the three aspects of establishing it are complete. That is to say, if it exists on the basis, then by means of some non-perceived reasons of the cause and pervasion that are possible to see, it is possible to realize that the result and the pervaded do not exist, otherwise it is not possible. If the cause and pervasion that are possible to see are not perceived, then it is not pervasive because the result and the pervaded do not exist. Second, for things that are possible to appear, such as a vase, when the cause of not seeing, such as obscuration, is impossible, as the subject. If the object of the vase that is possible to appear exists, then from the sign of not being perceived from what should be perceived, it is possible to realize that the object of the vase that is possible to appear does not exist on the basis. Because if the vase that is possible to appear is not perceived, then it pervades non-existence. Second, for cold touch, as the subject. Taking the perception of the contradiction that you do not coexist with it as the sign, then it is certain that you do not exist on the basis. Because even if there is a contradictory thing that does not coexist with you, it is harmful to your existence. Third, there are five: Holding the three meanings to establish non-contradiction, refuting that sound and meaning are self-characterized, refuting sound and meaning becomes a fault, showing that the object of investigation is only self-characterized, dispelling the concern of contradicting the scriptures. First, some say that if the non-perception of the sign prevents the establishment of existence, if it becomes the establishment of non-existence, then the sign that Dignāga said, "The principal is not existent, because it is not perceived," then it becomes not a non-perceived sign, because it cannot establish the establishment of non-existence or cannot prevent the establishment of existence. If the principal exists, then it cannot be prevented, and the word "does not exist" is unreasonable. If it does not exist, then because the subject does not exist, that sign has no basis, and the word "principal" cannot be applied. If you say so, then the Dharma of sound and meaning that is completely established by the conceptual thought arising from the previous habits since beginningless time, that is, the superimposed, as the subject. There are three forms, namely, existence depends on the real, non-existence depends on the unreal, and both depend on the knowable. Therefore, it is unreasonable to apply the word "does not exist" to the reason stated by the teacher, and the subject does not exist.
Tibetan
འི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲ་དོན་གསུམ་ལས་དངོས་མེད་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་མེད་པ་ཅན་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཡོད་ན་གཙོ་བོ་རང་མཚན་མེད་པར་འགལ་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅན་དོན་དམ་སྟེ། རང་མཚན་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱིས་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྟག་ཅེས་པ་དང་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དེ་གཉིས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ད་ལྟ་རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལས་སྣང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། རྗོད་བྱེད་གང་ཞིག་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་རྟགས་དེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པ་ཡིན་ཅེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ལ་བསྙོན་ནས་མེད་པ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་སྟེ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དང་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདོད་དེ། ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡན་གར་བའི་ཆོས་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྐྱང་པ་ནི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དེའི་ངོར་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཕྱིར་རྒོལ་དེས་གྲུབ་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་མེད་ཅེས་མི་བསྙོན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད
Chinese
没有过失。在声音、意义、存在三种中，为了成立无实体的“主”的声音意义，如果认为“主”不显现为具有实体性的近取因，那么以此作为成立的理由是什么呢？因为“主”的声音意义本身不是不存在的，因为有“主”这个词的组合。第二种情况是：如果“主”的声音意义存在，那么“主”就必然没有自相，因为所有的声音都是究竟的，必然完全指向自相，所以声音意义和自相是一体的。如果这样认为，那么对于不同观察者看到常与无常的不同事物，如瓶子等，作为有法，就必然不会使用“常”和“无常”这两个词。因为这两个词使用的原因，即常与无常两者都不存在。对于过去和未生，也是有法，就必然不会使用“现在”这个词，因为现在没有自相。有些词语，作为有法，就必然不会成为虚假意义的载体，因为它们指向自相。因为会出现这些过失，所以这些声音，作为有法，被认为是心识显现的意义对象，因为任何表达方式都不会直接指向自相。第三种情况是：如果说导师所说的那个理由并不是为了否定“主”的自相，而是为了否定“主”的声音意义本身不存在，那么，对于否认“主”的声音意义，并想用理由来成立不存在的情况，按照他们的观点，用来成立“主”不存在的那个理由，作为有法，有法“主”的声音意义和法“不存在”的集合，就不会成为你的所立宗，因为作为法的所依“主”的声音意义已经被你取消了。如果承认，认为“不存在”本身就是所立宗，那么，没有被“主”所区分的普遍“不存在”，作为有法，因为不承认“主”，所以在反驳者看来，就不是理由的所立宗，因为反驳者已经成立了。第四种情况是：如果不否认“主”的声音意义不存在，而认为它就是“主”这个词的指称对象，那么，“主”，作为有法，你本身
English
There is no fault. Among sound, meaning, and existence, in order to establish the sound meaning of the non-substantial "chief," if it is thought that the "chief" does not appear as having a substantial proximate cause, then what is the reason for establishing it in this way? Because the sound meaning of "chief" itself is not non-existent, because there is the combination of the word "chief." The second case is: if the sound meaning of "chief" exists, then the "chief" must necessarily not have its own characteristic, because all sounds are ultimate, and necessarily completely point to their own characteristic, so the sound meaning and the own characteristic are one. If it is thought in this way, then for different observers seeing different things as permanent and impermanent, such as vases, etc., as the subject, the words "permanent" and "impermanent" will necessarily not be used. Because the reason for using these two words, that is, both permanent and impermanent do not exist. For the past and the unborn, also as the subject, the word "present" will necessarily not be used, because the present does not have its own characteristic. Some words, as the subject, will necessarily not become the bearers of false meanings, because they point to their own characteristic. Because these faults will occur, these sounds, as the subject, are considered to be the objects of meaning appearing from the mind, because any expression will not directly point to its own characteristic. The third case is: if it is said that the reason stated by the teacher is not to negate the own characteristic of the "chief," but to negate that the sound meaning of the "chief" itself does not exist, then, for denying the sound meaning of the "chief," and wanting to establish non-existence with a reason, according to their view, the reason used to establish the non-existence of the "chief," as the subject, the subject, the collection of the sound meaning of the "chief" and the property "non-existence," will not become your thesis, because the sound meaning of the "chief" as the basis of the property has been canceled by you. If it is admitted, thinking that "non-existence" itself is the thesis, then the universal "non-existence" not distinguished by the "chief," as the subject, because the "chief" is not admitted, in the view of the opponent, it is not the thesis of the reason, because the opponent has already established it. The fourth case is: if the non-existence of the sound meaning of the "chief" is not denied, but it is thought that it is the object of designation of the word "chief," then, the "chief," as the subject, you yourself