Tibetan
ག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལས་ཁྱོད་ངེས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་ལ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་ན་གཞན་དུ་བ་ནི་ཆོས་ཅན། གཞན་མེ་དག་དང་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ངེས་པ་གང་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། མེ་དང་འབྲེལ་མེད་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་རྟགས་ལ་རྟགས་ཆོས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་རྟག་པ་དེ་བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཡིན་ན། བྱས་པ་ཆོས་ཅན་འཇིག་ངེས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་འཇིག་པ་རང་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལྟོས་བཅས་ཡིན་ན་ངེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཚོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཚོན་ལ་ལྟོས་པའི་གོས་ལ་ཚོན་ཅན་དུ་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་མི་རྟག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱས་པ་ལས་རྫས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་རྟག་པ་དེ་བྱས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་འབྲས་བུ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། བྱས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། བྱས་པ་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གཞི་འགར་ཁྱོད་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ག་ལ་ངེས་ཏེ་མ་ངེས་པར་ཐལ། ཁྱོད་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ཡང་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ངེས་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་འབྲེལ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ལ་སྦྱར། བཟློག་འབྲེལ་དགག་པའི་རྟགས་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ངེས་བྱེད་བཤད། རང་བཞིན་རྟག་ལ་བདག་གཅིག་ངེས་བྱེད་བཤད། འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་སུ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ངེས་བྱེད་ཚད་མ་བཤད། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་དགག འཁྲུལ་པ་མེད་ཚུལ་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་དུ་བ་ཆོས་ཅན། མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། མེ་ཡོད་ལ་མཐོང་ཙམ་དང་། མེ་མེད་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ་དུ་བ་ཆོས་ཅན། མེ་ཡི་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་བྱར་རུང་སྟེ། མེ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་རྒྱུ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་འབྲས་བུ་སྤྱིའི་ཆོས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས
Chinese
因此，您必定是从确定之处产生的量。第二，如果因果之相在果相的法性上没有成立，那么其他则是所立宗。凡是与火等确定存在的事物，都不存在，因为它是与火无关的其他物质。对于自性相而言，如果法相与自性相同，那么无常不是由作为原因的造作所产生的，而是具有其他原因意义的果法。如果造作是所立宗，那么它不一定是坏灭的，因为它自身的坏灭需要依赖于从自身原因之后产生的其他原因意义。如果是有依赖的，那么它就不是确定的，正如依赖于颜色的布料不一定是彩色的。此外，无常之法是所立宗，它一定是与造作不同的物质，因为它具有从造作之因之后产生的其他原因意义，即成为了果。如果承认，那么无常是造作之因还是果？如果是前者，那么无常是所立宗，它一定不是造作之因，因为它是在造作之后产生的。如果是后者，那么无常是所立宗，您通过造作之相在某个基上成立的周遍性如何确定呢？因为即使您是造作之果，也是如此。第四，详细阐述两种确定之因的自性，分为两种：应用于直接关联的成立之相，应用于反向关联的破除之相。第一种分为三种：在果之相上阐述因果的确定之因，在自性常相上阐述一体的确定之因，以及通过关联而确定为两种成立之相。第一种分为三种：阐述因果的确定之因的量，破除果对因的错觉，以及总结阐述没有错觉的方式。第一种是，烟是所立宗，它不被认为是对火没有错觉，因为仅仅看到有火，以及没有看到没有火，并不能认为是对火没有错觉。这并不周遍，因为烟是所立宗，它可以被称为火之果，因为它随火的有利与否而变化。这是周遍的，因为随自身原因的有利与否而变化是果的普遍法则，即是其特征。第二种分为两种。
English
Therefore, you are definitely the valid cognition arising from what is certain. Secondly, if the relationship of arising from that is not established on the property of the sign of the effect sign, then the other is the subject of the proposition. Whatever is definitely present with fire, etc., does not exist, because it is another substance unrelated to fire. For the nature sign, if the property of the sign is the same as the nature, then impermanence is not produced from the cause of fabrication, but is a cause of other meanings that arise after the cause, that is, the dharma of the effect. If fabrication is the subject of the proposition, then it is not necessarily destructible, because its own destruction needs to depend on other meanings of cause that arise after its own cause. If it is dependent, then it is not necessarily certain, just as cloth that depends on color to become colored is not necessarily colored. Furthermore, the dharma of impermanence is the subject of the proposition, it must be a substance other than fabrication, because it has the reason of other meanings of cause that arise after the cause of fabrication, that is, it has become the effect. If you accept, then is impermanence the cause or the effect of fabrication? If it is the former, then impermanence is the subject of the proposition, it is definitely not the cause of fabrication, because it arises after fabrication. If it is the latter, then impermanence is the subject of the proposition, how can the pervasion by which you establish it on some basis with the sign of fabrication be certain? Because even if you are the effect of fabrication, it is so. Fourth, the nature of the two means of ascertainment is explained in detail, divided into two: applied to the sign of establishment with direct relation, and applied to the sign of negation with inverse relation. The first has three: on the sign of the effect, the means of ascertainment of cause and effect are explained; on the nature of the permanent sign, the means of ascertainment of one self is explained; and it is ascertained as two signs of establishment by the power of relation. The first has three: the valid cognition of the means of ascertainment of cause and effect is explained; the delusion of the effect on the cause is refuted; and the way of being without delusion is summarized and explained. The first is that smoke is the subject of the proposition, it is not understood as not being deluded about fire, because merely seeing that there is fire and not seeing that there is no fire does not mean that it is not deluded about fire. This is not pervasive, because smoke is the subject of the proposition, it can be called the effect of fire, because it follows the presence or absence of the benefit of fire. This is pervasive, because following the presence or absence of its own cause is the general dharma of the effect, that is, its characteristic. The second has two.
Tibetan
་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་བརྡ་སྤྲོད་པ་ན་རེ་འབྲས་བུ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་ལ་འགྲོ་ལྡོག་འཁྲུལ་ཏེ། མེའི་འབྲས་བུ་དུ་བ་དེ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དུ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་རྒྱུ་དེ་མེད་པར་ནི་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དུ་བ་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་རེས་འགའ་བ་མིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་མེ་ཡོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་དུ་བ་དེ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་འབྱུང་བ་མིན་པར་ཐལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་ཉིད་མེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ན་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་སྟེ་མི་འབྱུང་བར་ཐལ། འོན་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་མེའི་རང་བཞིན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དུ་བའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་མེ་ཡོད་ཁོ་ན་ལ་དུ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྡན་གྱི་མེ་མེད་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དུ་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། དུ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དུ་བ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཆོས་ཅན། མེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་མི་འབྱུང་བར་ཐལ། མེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་ཁྱོད་གང་ཞིག་མེ་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བྱེད་པ་པོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཤླཽ་ཀ་འདི་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངེས་བྱ་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ། ངེས་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད། ངེས་བྱེད་ལྟོས་མེད་གཏན་ཚིགས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བསྒྲུབ། ཆོས་རྟགས་ཐ་དད་མེད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་རྟགས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟགས་ལ་ཅི་ལྟ་བུའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ཡོད་ཙམ་དང་འབྲེལ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ནའང་། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དམ་བཅའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་རྟགས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཞེས་རྩོད་པས་དེ་བསལ་བའི་
Chinese
因此，过度推论应当避免，应通过分析来驳斥。首先，语法学家说，果实与其因之间的关系是混淆的，例如，火的果实——烟，即使没有火，也可能从帝释天的头顶产生。如果这样说，那么烟，作为所立宗，将会变成超越因的，也就是变成无因的，因为你（烟）在你的因不存在的情况下存在。如果承认，那么烟，作为所立宗，将会变成恒常存在或不存在，也就是不会是时有时无的，因为它不依赖于其他条件，因为它是无因的。前一个推论有周遍性，因为凡是时有时无的事物，都是依赖于条件而产生的。其次，如果帝释天的头顶具有火的自性，或者不具有火的自性？如果具有，那么烟就不会从没有火的帝释天的头顶产生，因为帝释天的头顶本身就是火。如果像后一种情况那样，那么怎么能从帝释天的头顶产生烟呢？它不应该产生，因为帝释天的头顶不具有火的自性。这是周遍的，因为只有具有烟的因的自性的火，才具有产生烟的能力的差别，而没有火的则不具有。此外，烟，作为所立宗，将会变成无因的，因为它是由非烟的因产生的烟。第三，烟的自性，作为所立宗，不应该从与火不同类的帝释天的头顶产生，因为它具有火的因，也就是火的果实。因为你（烟）是随火而行、随火而灭的，所以你被看作是随哪个火而行、随哪个火而灭的。这颂是总结性的偈颂。第二部分有三个方面：确立所应确立的同一关系，解释能确立的基础——相的分类，解释能确立的无待的理证。第一部分有两个方面：确立无自性则不生，遣除法相无差别。首先，如果说，在果相上已经成立了彼生关系，那么在自性相上，如何存在无则不生的关系呢？虽然之前已经说过，与自性存在本身相关联，但有些人争辩说，这会导致承诺的含义的一部分变成相。为了消除这种争论，
English
Therefore, excessive inferences should be avoided, and refutations should be done through analysis. Firstly, grammarians say that the relationship between fruits and their causes is confused, for example, the fruit of fire—smoke, may arise even from the crown of Indra without fire. If so, then smoke, as the subject of the proposition, will become transcendent of causes, that is, become without cause, because you (smoke) exist when your cause does not exist. If admitted, then smoke, as the subject of the proposition, will become either constantly existent or non-existent, that is, it will not be sometimes existent and sometimes non-existent, because it does not depend on other conditions, because it is without cause. The former inference has pervasiveness, because whatever things are sometimes existent and sometimes non-existent arise from dependence on conditions. Secondly, does the crown of Indra have the nature of fire or not? If it does, then smoke will not arise from the crown of Indra without fire, because the crown of Indra itself is fire. If it is like the latter case, then how can smoke arise from the crown of Indra? It should not arise, because the crown of Indra does not have the nature of fire. This is pervasive, because only fire that has the nature of the cause of smoke has the difference in the ability to produce smoke, while that without fire does not have it. Furthermore, smoke, as the subject of the proposition, will become without cause, because it is smoke produced from a cause that is not smoke. Thirdly, the nature of smoke, as the subject of the proposition, should not arise from the crown of Indra, which is not of the same kind as fire, because it has the cause of fire, that is, the fruit of fire. Because you (smoke) follow fire and cease with fire, you are seen as following and ceasing with whichever fire. This verse is a summarizing verse. The second part has three aspects: establishing the identity relationship of what should be established, explaining the basis of establishment—the classification of signs, and explaining the independent reasoning that can establish. The first part has two aspects: establishing that without self-nature there is no arising, and eliminating the non-difference of dharma and sign. Firstly, if it is said that the relationship of arising from that has been established on the fruit sign, then how does the relationship of without that there is no arising exist on the self-nature sign? Although it has been said before that it is related to the existence of self-nature itself, some argue that this will lead to a part of the meaning of the commitment becoming a sign. In order to eliminate this argument,