Tibetan
་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རིགས་པ་དེ་གང་ཞེ་ན། དཔེ་བུམ་པ་ལ་མི་རྟག་པ་བྱས་པ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། དཔེ་ཚང་མང་ལ་མེ་དུ་བ་དེའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་སྟོན་པའི་རིགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱས་མི་རྟག་གི་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་དང་མེ་དུའི་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་དེ་དག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་སྟོན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་བ་གཉིས་པོ་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མི་མཐུན་དཔེ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་ཚེ་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་རྗེས་འགྲོ་བསྟན་པས་ལྡོག་པ་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྟན་པས་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་པས་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་མཁས་པ་དང་། དང་པོ་ནས་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཕྱོགས་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་ཀྱང་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པར་མ་ནུས་པའི་རྒོལ་བ་རྨོངས་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བྱ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་དཔེ་དག་གིས་སྟོན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་ན་སྤྱི་ཁྱབ་མ་དྲན་པའི་རྒོལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོར་ཁྱབ་པ་བརྗོད་དགོས་ཏེ། སྤྱི་ཁྱབ་མ་དྲན་པ་དྲན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གཉིས་ཀ་བརྗོད་དགོས་སམ་ཤེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོར་ཁྱབ་པ་གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་དངོས་སུ་སྨྲས་པས་གཅིག་ཤོས་མ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་དྲན་པ་ཡང་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཅིག་ཤོས་དེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་སོ། །འདི་དག་གི་དོན་ལ་ཁ་ཅིག མཁས་པའི་དོན་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་བཤད་ནས་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་མི་དགོས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་ཙམ་འདིའི་སྐབས་ཀྱི་མཁས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་ཆེད་དུ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་གཞུང་སྔ་མའི་དོན་ཆོས་དེ་དག་མེད་ན་རྟག་དེ་དག་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་བཤད་ནས་བརྗོད་པ་ལས་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན་གང་ཟག་གཉིས་ལས་མི་མཁས་པ་ལ་སྟོན་ཚུལ་ནི་དཔེ་ལ་ཞེས་སོགས་དང་། མཁས་པ་ལ་སྟོན་ཚུལ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཅིང་། ཕྱོགས་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པའི་དོན་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་འཆད་པ་ཡང་མི
Chinese
领悟啊！ 第二，那么理路是什么呢？例如，以瓶子为例，说明所作是无常的体性；例如，以人群为例，说明火和烟是原因的事物，这种理路是法，因为不了解所作与无常的本体同一关系，以及火与烟的彼生关系，所以要向反驳者展示。因为那两个反驳者通过例子能够理解这两种关系，所以才是理路。也就是说，当不相似的例子在事物上没有成立时，在相似的例子上展示随同，就能成立相违，这就是它的含义。 第三，像这样展示后，因为在相似的例子上了解了周遍关系，所以对于能忆念普遍概念的智者，以及从一开始就忆念普遍概念而不忘失的智者们来说，法，不需要表达周遍的能立语，因为在产生比量时，仅仅表达作为理由的同品遍在就足够了。那么，对于虽然通过例子了解了周遍关系，却不能忆念普遍概念的愚昧反驳者，应该怎么办呢？因为关系是由例子来展示的，所以在例子上了解关系，却不能忆念普遍概念的反驳者，法，在你面前必须表达周遍，因为必须使不能忆念普遍概念的人忆念起来。那么，需要表达两个周遍吗？对于这样的反驳者，法，在你面前，从两个周遍中随便说出一个，就能使没有说出的另一个产生正确的忆念，因为他会通过这个理解另一个的含义。对于这些含义，有些人将智者的含义解释为仅仅了解例子上的关系，认为不需要对他说周遍，这是不合理的，因为仅仅了解例子上的关系不是这种情况下的智者，而且为了使他忆念普遍概念，必须表达周遍。有些人将先前论典的含义解释为，如果那些法不存在，则常恒的那些也不存在，从而领悟相违的含义，如果通过表达来领悟，那么如何表达呢？对于两个人中不聪明的人，展示的方法是“以例子来说”等等，对于聪明的人，展示的方法是“对于智者们来说”等等，仅仅表达同品遍在的含义，也解释为是确定同品遍在的量。
English
Understanding! Second, what is the reasoning? For example, taking a vase as an example, it explains that what is made is the nature of impermanence; for example, taking a crowd of people as an example, it explains that fire and smoke are the cause of things. This reasoning is the dharma, because it does not understand the relationship between what is made and the same entity of impermanence, and the relationship between fire and smoke. Therefore, it must be shown to the opponent. Because the two opponents can understand these two relationships through examples, it is reasoning. That is to say, when dissimilar examples are not established in things, showing the following in similar examples can establish the opposite, which is its meaning. Third, after showing it in this way, because the pervasive relationship is understood on similar examples, it is for the wise who can remember the universal concept, and for the wise who remember the universal concept from the beginning and do not forget it, the dharma does not need to express the proof of the pervasive, because when producing inference, it is enough to express only the presence of the reason in the same category. So, what should be done for the foolish opponent who understands the pervasive relationship through examples but cannot remember the universal concept? Because the relationship is shown by examples, if you understand the relationship on examples, but the opponent who cannot remember the universal concept, the dharma, you must express the pervasive in front of you, because you must make the person who cannot remember the universal concept remember. So, do you need to express two pervasive? For such an opponent, Dharma, in front of you, if you say one of the two pervasive at random, it will cause the other one that has not been said to produce correct memory, because he will understand the meaning of the other through this. For the meaning of these, some people explain the meaning of the wise as only understanding the relationship on the example, and think that it is not necessary to say pervasive to him, which is unreasonable, because only understanding the relationship on the example is not the wise in this case, and in order to make him remember the universal concept, it is necessary to express pervasive. Some people explain the meaning of the previous scriptures as, if those dharmas do not exist, then those that are constant do not exist, so as to understand the meaning of the opposite, if you understand through expression, then how to express it? For the person who is not smart among the two people, the way to show it is "in terms of examples", etc., for the smart person, the way to show it is "for the wise", etc., and the meaning of only expressing the presence of the same category is also explained as the amount of determining the presence of the same category.
Tibetan
་འཐད་དེ། ལྡོག་ཁྱབ་བརྗོད་པའི་ངོས་འཛིན་དཔེའི་སྟེང་དུ་རྗེས་ཁྱབ་བརྗོད་པ་ལ་འཆད་པ་ནི་ནང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་ཤེས་པའི་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཙམ་དང་། འདིའི་མཁས་པ་དོན་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ལ་འཆད་ན། གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་སྨྲས་པས་ཞེས་པ་ཡང་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ལ་འཆད་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་འདི་ནི་རང་འགྲེལ་དང་། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། བོད་གཞན་དག་གིས་ནི་ཚིགས་བཅད་གསུམ་པོ་འདིའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྔར་བཤད་པ་མི་སྣང་ངོ་། །བཞི་པ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ཅན། རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དེའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེ་དང་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤིང་དག་མེད་པ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་དུ་བ་དང་ཤ་བ་མེད་པ་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པའི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་ཡོད་ན་དམིགས་པར་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་སྣང་རུང་བུམ་པ་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། རང་འགྲེལ་ལས་དགག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་འདི་ཆོས་ཅན། འབྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད་ཅིང་འདུས་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། རྒྱུ་ཁྱབ་བྱེད་རང་བཞིན་དེ་མ་རྟོགས་པ་གསུམ་དང་། གསུམ་པོ་དེ་དང་འགལ་བ་རྟོགས་པ་གསུམ་དང་། ལ་སོགས་པ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། རྒྱུ་དང་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངེས་པ་དེ་ཡང་ངེས་བྱེད་གཉིས་ལ་ལྟོས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ངེས་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་ངེས་པར་བྱེད། གཉིས་པོ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་དགོས་ན་དེ་གང་གིས་ངེས་པར་བྱེད་ཅེ་ན་སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། རྟགས་ཆོས་མེད་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་ངེས་པ་མིན་ཞིང་ཆོས་ཡོད་ལ་མཐོང་ཙམ་ལས་ངེས་པ་མིན་ཏེ། རྟགས་ཆོས་གཉིས་པོ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པའམ་རང་བཞིན་གཅི
Chinese
这是合理的。在逆周遍陈述的认知例子之上解释后周遍陈述是自相矛盾的缘故；以及仅仅是不知晓的反面的知识；以及这二者的智者意义不相同的缘故；如果仅仅陈述论式，解释为法性决定的原因，那么“任何二者之一说了”也必须解释为周遍决定的原因的缘故。这个自宗是自释和《理藏根本释》的观点，而其他藏人没有如实显现以前所说的这三个偈颂的意义。第四个是不混淆果和自性，原因和自性的缘故。作为原因的火和作为遍及者的自性的木柴不存在，作为有法，在某个基上不存在烟和兽迹，成立某个，也是正确的论式，因为这样成立具备三相的缘故。不仅如此，如果存在则理应可见的瓶子，那不显现也是有法，在某个基上成立必定不存在能见瓶子，是论式，因为这样成立具备三相的缘故。自释中说，遮遣的对境的词语的论式，称为它的论式，因为那样的不显现是自己遮遣的体性的缘故。原因和遍及者不显现，也是二者的论式。如是说。这样，不显现的这个标志，作为有法，从关联的角度分为三种而聚集，但从结合的角度分为多种，即原因、遍及者、自性这三种不证知，以及与这三种相违的证知三种，以及等等，相违的果和，与原因相违的果显现的结合的分类的角度分为八种的缘故。第三个决定，也依赖于决定因二者而分为二，即决定因二者的决定。如果二者不存在，则太过分了。第一个是，如果正确的标志中必须有无则不生，那么这由什么来决定呢？如果说能立标志二者的无则不生的关系，作为有法，仅仅是不见标志法不存在，不是决定，并且仅仅是见法存在也不是决定，因为标志法二者决定为原因和结果的事物或者自性一
English
This is reasonable. Explaining the subsequent pervasion statement on the cognitive example of the inverse pervasion statement is contradictory; and merely the knowledge of the opposite of the unknown; and because the meaning of the wise of these two is not the same; if only the argument is stated, explaining it as the cause of determining the property, then "whichever of the two is said" must also be explained as the cause of determining the pervasion. This own system is the view of the Autocommentary and the Root Commentary of the Treatise on Reasoning Treasury, but other Tibetans have not shown the meaning of these three verses as they were previously stated. The fourth is because one does not confuse the effect and the nature, the cause and the nature. The cause, fire, and the nature of the pervader, wood, do not exist, as the subject, on some basis there is no smoke and animal tracks, establishing something, is also a correct argument, because establishing in this way possesses the three aspects. Moreover, if there is a vase that should be visible, then the non-appearance is also the subject, on some basis establishing that there is definitely no visible vase, is an argument, because establishing in this way possesses the three aspects. The Autocommentary says that the argument of the term of the object of negation is called its argument, because such non-appearance is the nature of self-negation. The non-appearance of the cause and the pervader is also the argument of both. Thus it is said. Thus, this sign of non-appearance, as the subject, is divided into three types from the perspective of relation and gathered, but from the perspective of combination it is divided into many types, namely the three non-cognitions of cause, pervader, and nature, and the three cognitions that contradict these three, and so on, the contradictory effect and, from the perspective of the combination of the appearance of the effect that contradicts the cause, it is divided into eight types. The third determination is also divided into two depending on the two determinants, namely the determination of the two determinants. If the two do not exist, then it is too much. The first is, if the correct sign must have non-occurrence if there is no existence, then by what is this determined? If it is said that the relationship of non-occurrence if there is no existence of the two establishing signs, as the subject, merely not seeing the sign property does not exist is not a determination, and merely seeing the property exist is not a determination, because the two sign properties are determined to be things of cause and effect or the same nature.